Translate

Friday, April 25, 2014

"നാണമില്ലാത്ത നസ്രാണിക്കതു നാണക്കേടാകും"

"നാണമില്ലാത്ത നസ്രാണിക്കതു നാണക്കേടാകും"
സർവലോകമലയാളി നസ്രാണികൾക്കും അപമാനകരമായ വാർത്ത ! നമ്മളെ എന്നും  കുംബസാരിപ്പിക്കുന്ന , പ്രപഞ്ച സൃഷ്ടാവായ ദൈവത്തെ അൾത്താരപെട്ടിയിൽ  നിന്നും എടുത്തു നമ്മുടെ നാവിൽ  വച്ചുതരുന്ന നമ്മുടെ മിടുക്കൻ,പരിശുദ്ധൻ , കത്തനാർ, ഒൻപതു വയസുള്ള പെണ്‍കുട്ടിയെ പള്ളിയിൽ വേദം പഠിക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ പീഢിപ്പിച്ചു പോലും ! രാവിലേമുതൽ"നാണമില്ലാത്ത നസ്രാണിക്കതു നാണക്കേടാകും" റ്റീവീക്കാർ വിളിച്ചുകൂവുന്നു , തൃശൂർ ഒല്ലൂർ പൗലോച്ചായന്റെ പള്ളിയിൽ ഇതിയാൻ നല്ല വികാരമുള്ള വികാരിയാണ്‌പോലും ! ഏറിയപങ്കു പാതിരിമാരും ഹൊമോസെക്സ് /ബാലപീഡനം specialise  ചെയ്തപ്പോൾ ഇതിയാനിതെന്നാപറ്റീ  ?
ഇതിയാന്റെ മുൻപിൽ കുമ്പസാരിക്കാൻ ഇടയായ   സർവരുമേ, നാണക്കേട്‌...ഇത് മുന്നിൽ കണ്ടുകൊണ്ടാണ് നാസറായൻ വി. മത്തായി ആറിൽ നമ്മോടു മൊഴിഞ്ഞത്! പക്ഷെ നാം കേട്ടില്ലാ  ഹ..ഹാ..ഹ.. ലോകം ചിരിക്കുന്നു !ഈ പരിശുദ്ധനാണൂ നാളെ പോപ്പാകുന്നതും?! കുപ്പായമൂരിക്കുകയോ "പോയി കല്യാണം  കഴിക്കാടാ കാളേ "എന്ന് പറയുകയോ സഭ ചെയ്യില്ല ..കാരണം, "നാണമില്ലാത്ത നസ്രാണിക്കതു നാണക്കേടാകും"    എന്നതിനാൽ...എത്ര അഭയകളെ  ഇവർ,  ദൈവത്തെയും ലോകത്തെയും ഒരു ഭയവുമില്ലാതെ കൊന്നു ?  എത്ര പെണ്‍കുട്ടികളെ...?  എത്ര ആണ്‍കുഞ്ഞുങ്ങളെ  മനോരോഗികളാക്കി ? പരിശുദ്ധ സഭയെ നേരമ്പോയി .കണക്കെടുക്കൂ വേഗം..അവൻ വീണ്ടും വരുവാൻ കാലമായി..

Thursday, April 24, 2014

സത്യജ്വാലയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'സഭാ നിയമങ്ങളും ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയും' : ഒരു അവലോകനം


2014 ഏപ്രിൽ ലക്കം സത്യ ജ്വാലയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ശ്രീ ജോയി പോൾ പുതുശേരിയുടെ സഭാനിയമങ്ങളും ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയും എന്ന ലേഖന പരമ്പരയെ ആധാരമാക്കിയുള്ള അവലോകനമാണിത്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ ലേഖനം താഴെയുള്ള ലിങ്കിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് പേജ് 32ൽ വായിക്കാം.
Emalayalee News paper: സഭാനിയമങ്ങളും ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയും
 
ഇന്ത്യയുടെ പരമാധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് വത്തിക്കാന്റെ കാനോൻനിയമത്തിന് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെമേൽ  അധികാരമുണ്ടെന്ന് ശ്രീ ജോയ്പോളിന്റെ ലേഖനം വായിച്ചാൽ തോന്നിപ്പോവും. ഒരു വിദേശരാഷ്ട്രത്തലവൻ വത്തിക്കാനിൽനിന്ന് പരമാധികാരം കല്പ്പിച്ചുകൊണ്ട് നിയമങ്ങളെഴുതിയാൽ നാം അതിന് വിലകൽപ്പിക്കെണ്ടതുണ്ടോ? ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു പൈസാക്കുപോലും വത്തിക്കാൻ ഭരണഘടനയ്ക്ക് അവകാശവാദമുയർത്താൻ സാധിക്കില്ല. പിന്നെ നാം ആരെ, എന്തിന് ഭയപ്പെടണം?  ലേഖകൻ എഴുതിയതുപോലെ  പരമാധികാര റിപ്പബ്ലിക്കായ   ഭാരതത്തിന്റെ മണ്ണിന്മേൽ യാതൊരു വിദേശരാജ്യത്തിനും ഭരിക്കാൻ നിയമങ്ങളില്ല. ഇന്ത്യയിലെ സ്വത്തുകാര്യങ്ങളിൽ കാനോൻനിയമങ്ങൾ ജയിച്ചിട്ടുള്ള ഏതു കേസാണ് നിലവിലുള്ളത്?  പള്ളിയുടെ കൊടുക്കൽ വാങ്ങലിൽ, വസ്തുക്രയവിക്രയങ്ങളിൽ നാളിതുവരെയായി ഏതെങ്കിലും മാർപാപ്പാ ഒപ്പിട്ടതായ ചരിത്രവുമില്ല.

 പൌരസ്ത്യ നിയമങ്ങളനുസരിച്ച് മെത്രാനെ നിയമിക്കേണ്ടത് കാക്കനാട്ടാണ്. മാർപ്പാപ്പാ മെത്രാനെ നിയമിച്ചാലും സ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ അതാത് മെത്രാന്റെ കീഴിലായിരിക്കും. സ്വത്തുക്കൾക്ക് സുരക്ഷിതത്വം കൊടുക്കുന്നത് ഇന്ത്യാ സർക്കാരെന്ന നിലയ്ക്ക് റോമിൽ ഇരിക്കുന്ന മാർപാപ്പായ്ക്ക്  ഭാരതസ്വത്തുക്കളിൽ പരമാധികാരമുണ്ടെന്നുള്ള യുക്തിയെവിടെ?   സ്വത്തുക്കൾ ദുരുപയോഗം ചെയ്‌താൽ ജർമ്മനിയിൽ സംഭവിച്ചപോലെ മെത്രാനെ മാറ്റാൻ മാർപാപ്പയ്ക്ക് സാധിക്കും. അത് റോമ്മാ മാർപ്പായുടെ അധ്യാത്മികാധികാരം വെച്ചുള്ള കീഴ്വഴക്കമാണ്. അതിനും ഇടവകയിലും രൂപതയിലുമുള്ള ജനങ്ങളുടെ ശക്തമായ ജനപിന്തുണയും വേണം. സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ ആത്മീയ പിന്തുണ നഷടപ്പെട്ടപ്പോൾ ആഡംബരമെത്രാൻ പദവികൾ രാജി വെയ്ക്കേണ്ടിയും വന്നു.

 ഭരണഘടനയുടെ പതിനാലാം വകുപ്പനുസരിച്ച് നിയമത്തിനു മുമ്പിൽ നാമെല്ലാം തുല്യരെന്ന് ലേഖകൻ തന്നെ സമ്മതിക്കുന്നു. എങ്കിൽ എതിർക്കേണ്ടത് വത്തിക്കാനോടല്ല. നീതി ലഭിക്കാൻ ആവശ്യം വന്നാൽ സുപ്രീം കോടതിവരെയുണ്ട്. വത്തിക്കാന്റെ വിലയില്ലാത്ത കടലാസ് കഷണങ്ങളുമായി സുപ്രീം കോടതിയിൽ ചെന്നാൽ ജഡ്ജി അവകൾ ചവറ്റുകൊട്ടയിലിടും. നാളിതുവരെയായി വിദേശപ്പണം കേരളത്തിലെ മെത്രാന്മാരുടെ പോക്കറ്റിൽ വീണതല്ലാതെ അവരുടെ പണം വത്തിക്കാനിൽ എത്തിയതായി അറിവില്ല. വിദേശ ക്രയവിക്രയമുണ്ടെങ്കിൽത്തന്നെ   റിസർവ് ബാങ്കിന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ നടത്തുന്നതും കുറ്റകരമാണ്. രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഇടപാടുകൾക്ക് വത്തിക്കാൻ കള്ളത്തരം കാണിക്കുമെന്നും തോന്നുന്നില്ല.  

 ശ്രീ ജോയ് പോളിന്റെ ന്യൂനപക്ഷവകാശമെന്തെന്ന നിർവചനം വായിച്ചു. 'അത് മതപരമല്ല സാംസ്ക്കാരികമെന്നാണ്' അദ്ദേഹം പറയുന്നത്.  എങ്കിൽ എന്തിന് ഒരു ഹിന്ദുദളിതൻ ക്രിസ്ത്യൻ ദളിതനായി മതം മാറിയാൽ ഹിന്ദുദളിതർക്കുള്ള സംവരണാനുകൂല്യങ്ങൾ ഇല്ലാതാവുന്നു. അവിടെ സംസ്ക്കാരത്തെക്കാളും ഉപരിയായി ജാതിയുടെ, മതത്തിന്റെ അതിർവരമ്പാണുള്ളത്.അങ്ങനെയുള്ള വ്യവസ്ഥയെ മതന്യൂനപക്ഷം എന്നാണ് പറയുന്നത്. അല്ലാതെ സാംസ്ക്കാരിക ഭൂരിപക്ഷമെന്ന് പറയാറില്ല. കോടതിയുടെ വിധികളിലും അത്തരം പദപ്രയോഗങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുമില്ല. ഭരണഘടന ഉറപ്പുനല്കുന്ന ന്യൂനപക്ഷ നിയമങ്ങൾ പുരോഹിതർ ദുരുപയോഗം ചെയ്തുവെന്നത് സത്യമാണ്. ലേഖകൻ പറയുന്നപോലെ സഭയും സമുദായവും രണ്ടാണ്. പുരോഹിതർ മാത്രം ഉൾപ്പെട്ട സഭയല്ല മറിച്ച് ജനങ്ങളുൾപ്പെട്ട സമുദായമാണ് സഭാസ്വത്തുക്കൾ ഭരിക്കേണ്ടത്. ഇന്നുള്ള സഭാസ്വത്തുക്കൾ കയ്യടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന പുരോഹിത വ്യവസ്ഥിതിക്ക് മാറ്റം വന്നേതീരൂ. 

 നിയമം ജനങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്. അത് മെത്രാന് കയ്യിട്ടു കളിക്കാനുള്ളതല്ല. പക്ഷെ കഴുതകളായ ജനം മുഴുവനും മെത്രാൻ പറയുന്നതേ ശ്രദ്ധിക്കുകയുള്ളൂ. ജനാധിiപത്യത്തിലെ പോതുജനമായ കഴുതകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും മെത്രാന്റെ കൂടെയുള്ള സ്ഥിതിക്ക് ചർച്ച് ആക്റ്റ് നാളിതുവരെയായി അവതരിപ്പിക്കാതെ വെറും സ്വപ്നമായി അവശേഷിച്ചിരിക്കുകയാണ്.  

 സ്കൂളുകളിൽ സർക്കാർ ശമ്പള വ്യവസ്ഥയുണ്ടാക്കിയ കാലത്ത് മാനേജുമെന്റും സർക്കാർ പ്രതിനിധികളും തമ്മിൽ ചർച്ചകളിൽക്കൂടി ഒത്തു തീർപ്പു വ്യവസ്ഥകൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അതിന്റെയടിസ്ഥാനത്തിലാണ് സ്കൂൾ ഭരണം നടത്തേണ്ടത്. പക്ഷെ  ഭരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയകോമാളികൾ എന്നും മാനേജുമെന്റിന്റെ കൂടെയായിരിക്കും. ഇന്നു കാണുന്ന പുരോഹിത അഴിമതികൾക്കെല്ലാം രാഷ്ട്രീയസ്വാധീനവുമുണ്ട്. സർക്കാരും അൽമായ സമൂഹവും മെത്രാനും ഒന്നാണെങ്കിൽ അഴിമതികൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനും പ്രയാസമായിരിക്കും.

 ലേഖകൻ ഭയപ്പെടുന്നപോലെ കാനോൻ നിയമങ്ങൾ ഇന്ത്യാരാജ്യത്ത് കൊണ്ടുവരാൻ സാധിക്കില്ല. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഷാരിയാത്ത് നിയമങ്ങളും നടപ്പിലാക്കേണ്ടി വരും. നിയമങ്ങൾ ഭേദഗതി ചെയ്യാൻ പാർലമെന്റിന്റെ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭൂരിപക്ഷം വേണം. പുരോഹിത പിന്താങ്ങികളായ ക്രിസ്ത്യൻ എം.പി.മാർക്ക് അത്തരം നിയമങ്ങൾക്ക് ഭൂരിപക്ഷ സഭയെ സ്വാധീനിക്കാനും സാധിക്കില്ല. മാത്രവുമല്ല  മതമൌലികത വർദ്ധിക്കുന്ന കാലത്ത് ഭാവിയിൽ ന്യൂനപക്ഷാവകാശം ഇല്ലാതാകാനാണ് സാധ്യത.

 
സഭയുടെ സ്വത്തുക്കൾ ഒരു മെത്രാന്‍റെയോ  പുരോഹിതന്‍റെയോ തറവാട്ടിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവന്നതല്ല. പൈതൃകമായി തലമുറകള്‍ മറിഞ്ഞു വന്നതാണ്. മതസംഭാവനകളും ഭക്തരുടെ നേർച്ചകാഴ്ചകളുമായി സ്വരൂപിച്ച സ്വത്തുക്കളാണ്. ഈ സ്വത്തുക്കൾ നല്കിയവരായ വിശ്വാസികള്‍ക്ക് സ്വത്തിന്മേൽ യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലന്നുള്ളതും പരിതാപകരമാണ്. സ്വത്തുക്കൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് ബിഷപ്പും പുരോഹിതരും. ചരിത്രാതീതകാലംമുതൽ സഭയുടെ സ്വത്തുക്കൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്  ചോദിക്കുവാനും അല്മായനെ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. 


സഭയുടെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പറ്റാത്ത സ്വത്തുക്കള്‍ക്ക്   സർ‍ക്കാർ നോട്ടത്തിൽ ഒരു കണക്കു വേണമെന്നു മാത്രമേ ബില്ലുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നുള്ളൂ.  ഭരണഘടനയുടെ ഇരുപത്തിയാറാം വകുപ്പനുസരിച്ച് സഭാസ്വത്തുക്കൾ സർ‍ക്കാരിന്‍റെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍ കൊണ്ടുവരുവാൻ സഭ ബാധ്യസ്ഥരുമാണ്.


ഹൈക്കോടതിയുടെ ഒരു വിധിയിൽ അല്മായന്  സഭാപരമായ സ്വത്തുക്കളിൽ നിയന്ത്രണവും അവകാശവും ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്നും വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇടവകക്കാർക്കോ  സ്വതന്ത്രരായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന പള്ളിയിലെ അല്‍മായ കമ്മിറ്റിക്കോ സഭാപരമായ സ്വത്തുക്കള്‍ക്ക് അവകാശമുണ്ടായിരിക്കുമെന്നു 2012 ഒക്റ്റോബറിൽ, ഹൈക്കോടതി ജഡ്ജി കെ. വിനോദചന്ദ്രന്‍റെ  ന്യായവിധിയിലുണ്ട്. കൊല്ലം, മുക്കാട് തിരുക്കുടുംബ ദേവാലയത്തില്‍ ഇടവകക്കാരും പള്ളിയധികാരികളും തമ്മിലുള്ള കേസിന്‍റെ വിധിന്യായമാണിത്. ഈ വിധിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ കേരളത്തിലുള്ള ഓരോ പള്ളിയിലെയും ഇടവകക്കാർ ഒത്തുചേർ‍ന്ന്  പള്ളിക്കെതിരായി ഇത്തരം അനേകം വിധികള്‍ നേടിയാൽ ചർ‍ച്ച് ആക്റ്റിനു കാലക്രമത്തിൽ പുരോഹിതർ കീഴ്പ്പെടേണ്ടിവരും.


അല്മായന് അനുകൂലമായ വിധി പുരോഹിതലോകത്തെ ഞെട്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്.  വിധിന്യായത്തിലെ പകർ‍പ്പുകള്‍ കണ്ടിട്ടും പുരോഹിതർ സ്വേഛ്ചാധിപത്യം തുടരാമെന്നും  ചിന്തിക്കുന്നു.

ഈ വിധിന്യായത്തിലൂടെ റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്‍റെ നിയമങ്ങൾ ഇനിമേൽ ഈ രാജ്യത്തു നിലനില്‍ക്കുകയില്ലെന്നും വ്യക്തമാണ്. ഭാരതത്തിലെ വായുവിനും വെള്ളത്തിനും വസ്തുവിനും  റോമായിലിരുന്നു ഭരിക്കുന്ന ഒരു മാർ‍പാപ്പാക്ക്  എന്തധികാരമാണ് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന കല്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്? അധികാരം ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ആത്മീയസാമ്രാജ്യത്തിൽമാത്രം പോരേ? അതിനുപരി അധികാരഭ്രാന്തുപിടിച്ചു സഭാസ്വത്തുക്കള്‍ ഇന്നും കൈവശം വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുരോഹിതർക്കു  നിയമത്തിന്‍റെ സംരക്ഷണം നല്‍കുന്നതു കുറ്റകൃത്യം തന്നെയാണ്.

സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയ കാലംമുതൽ പുരോഹിതർക്ക് മൂക്കുകയറിടാൻ അനേക ഭരണക്കൂടങ്ങൾ ശ്രമിച്ചു. സർ സീപ്പിയും, പനമ്പള്ളിയും ഇ.എം.എസും ഇവരുടെ മുമ്പിൽ പരാജയപ്പെട്ടു. ജനം അന്നെല്ലാം മെത്രാന്റെ കൂടെയുള്ളതുകൊണ്ട് മാറി മാറി വന്ന സർക്കാരുകളുടെ  പദ്ധതികളൊന്നും വിജയിച്ചില്ല.

1950ൽ പനമ്പള്ളിയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ പരിഷ്കാര പദ്ധതി കൊണ്ടുവന്നു. അദ്ധ്യാപക നിയമനം, അദ്ധ്യാപകരുടെ സേവനവ്യവസ്ഥകൾ, സ്കൂൾഫീസ് ഏകീകരണം , കാര്യക്ഷമമായ അദ്ധ്യാപക നിയമനത്തിനുള്ള സർക്കാർ ചുമതലകൾ, ശമ്പളവിതരണം, സർക്കാരിന്‍റെ നേരിട്ടുള്ള നിയമനവും എന്നിങ്ങനെ പുരോഗമനപരമായ   ആശയങ്ങളായിരുന്നു ഈ ബില്ലിലും ഉണ്ടായിരുന്നത്. കത്തോലിക്കാ പുരോഹിതലോകം അന്നും ഈ ബില്ല് ഇല്ലാതാക്കി.അങ്ങനെ നേതൃത്വവും ഉറപ്പിക്കുവാൻ സാധിച്ചു.
 
ആരെങ്കിലും കാലത്തിനനുസരിച്ച് പരിഷ്കാരങ്ങൾ  കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടോ അവരെയെല്ലാം സംഘിടിത പുരോഹിതവർ‍ഗം തോല്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. കഥകൾ ‍ഏറെയുണ്ട്. കേരള ചരിത്രംതന്നെ പുരോഹിതർ വ്യഭിചരിച്ച കറുത്ത അധ്യായങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്‌. ചരിത്രം ഇന്നും മാറ്റമില്ലാതെ  തുടരുന്നു.

A Saint, He Ain’t



The New York Times
APRIL 22, 2014



WASHINGTON — There were some disturbing elements to the Easter Mass I attended at Nativity, my childhood church.
The choral director sang “Amazing Grace” to the tune of “Danny Boy.” The pews were half-empty on the church’s most sacred day.
My sister reminisced about my christening, when the elderly Monsignor Coady turned away while he was dedicating me to the Blessed Virgin and I started rolling off the altar, propelling my gasping mother to rush up and catch me.
But it was most upsetting as a prelude to next Sunday. In an unprecedented double pontiff canonization, Pope John Paul II will be enshrined as a saint in a ceremony at St. Peter’s Basilica.
The Vatican had a hard time drumming up the requisite two miracles when Pope Benedict XVI, known as John Paul’s Rasputin and enforcer of the orthodoxy, waived the traditional five-year waiting period and rushed to canonize his mentor. But the real miracle is that it will happen at all. John Paul was a charmer, and a great man in many ways. But given that he presided over the Catholic Church during nearly three decades of a gruesome pedophilia scandal and grotesque cover-up, he ain’t no saint.
Sometimes leaders can be remarkable in certain ways and then make a mistake so spectacular, it overshadows other historical achievements. Lyndon Johnson deserves to be secularly canonized for his work on civil rights, but he never will be because of the war in Vietnam.
Just so, John Paul deserves major credit for his role in the downfall of Communism. Even though neocon Catholics who idolize and whitewash John Paul don’t like to dwell on it, he also directed consistent and withering moral criticism at the excesses of capitalism long before Pope Francis did. During his first tour of America as pope in 1979, the rock-star pontiff spoke in Yankee Stadium and warned about “the frenzy of consumerism.” (Although John Paul did encourage the royal lifestyle among his own cardinals.)
Perhaps trying to balance the choice of John Paul, who made conservatives jump for joy because he ran a Vatican that tolerated no dissent, the newly christened Pope Francis tried to placate progressives by cutting the miracle requirement from two to one to rush John XXIII’s canonization. That pope was known as “il papa buono,” the good pope. He reached out with Vatican II, embraced Jews and opened a conversation on birth control.
“This is a political balancing act,” said Kenneth Briggs, the noted religion writer. “Unfortunately, the comparisons are invidious. John opened up the church to the world and J.P. II began to close it down again, make it into a more restricted community, putting boundaries up.”
John XXIII, whose reign lasted from 1958 to 1963, comes out “free and clear,” Briggs noted, while John Paul has a “cloud hanging over his papacy.”
One of John Paul’s great shames was giving Vatican sanctuary to Cardinal Bernard Francis Law, a horrendous enabler of child abuse who resigned in disgrace in 2002 as archbishop of Boston. Another unforgivable breach was the pope’s stubborn defense of the dastardly Mexican priest Marcial Maciel Degollado, a pedophile, womanizer, embezzler and drug addict.
As Jason Berry wrote last year in Newsweek, Father Maciel “was the greatest fund-raiser for the postwar Catholic Church and equally its greatest criminal.”
His order, the Legionaries of Christ, which he ran like a cult and ATM for himself and the Vatican for 65 years, denounced him posthumously in February for his “reprehensible and objectively immoral behavior.”Advertisement
 The statement followed a United Nations report upbraiding the church for turning a blind eye to child abuse by priests and the sins of Father Maciel, who had serially abused adolescent seminarians, some as young as 12, and had several children with at least two women. His sons also claimed he abused them.
It is wonderful that John Paul told other societies, Communist and capitalist, to repent. But his tragedy is that he never corrected the failings of his own society, over which he ruled absolutely.
His defenders say that the pope was kept in the dark, and that he believed that the accusations were phony ones, like the efforts to slime the church in his homeland, Poland, during the Cold War.
Given the searing damage the scandal has done to so many lives and to the church, that rationalization doesn’t have a prayer. He needed to recognize the scope of the misconduct and do something, not play the globe-trotting ostrich.
The church is giving its biggest prize to the person who could have fixed the spreading stain and did nothing. The buck, or in this case, the Communion wafer, doesn’t stop here. There is something wounding and ugly about the church signaling that those thousands of betrayed, damaged victims are now taken for granted as a slowly fading asterisk.
John Paul may be a revolutionary figure in the history of the church, but a man who looked away in a moral crisis cannot be described as a saint.
When the church elevates him, it is winking at the hell it caused for so many children and young people in its care.
A big holy wink.

Wednesday, April 23, 2014

Wish each one of you

Wish each one of youReaders of Almayasabdam
AND
MEMBERS OF CCRIn'l IN INDIA
PEACE OF THE RISEN LORD!
THAT PEACE OF SOUL
WHICH MADE DOUBTING THOMAS CONFESS
My Lord & My God!
WHICH TURNED REST OF COWARDS IN HIDING
FEARLESS MIRACLES OF COURAGE
to bear witness to
TRUTH & CONVICTION!
THAT'S  HAPPY EASTER FOR ME!
For that grace I pray for you & me!
james kottoor

Monday, April 21, 2014

"മാ നിഷാദാ "

സാന്നിദ്ധ്യബോധവും ആരാധനാവിശുദ്ധിയും ഇല്ലാത്ത ജനവും പുരോഹിതരും ഒന്നിച്ചുചേർന്നു, ആർക്കാണ്ടോവേണ്ടി തട്ടിക്കൂട്ടുന്ന ഒരു "ചൊല്ലുനാടകമായി" നമ്മുടെ "കൂദാശ-കുർബാനകൾ" അധ:പതിക്കുന്നതാണ് കലികാല പളളിക്കാഴ്ച!

ഓശാനനാളിൽ കുരുത്തോലക്കുരിശുമേന്തി നാലുദിശകളിലേയ്ക്കും തിരിഞ്ഞുനിന്നു പുരോഹിതൻ കുരിശുയർത്തിപ്പിടിച്ചു "ഔവ്ദ്മ്  മാലാഖേ"എന്ന് നീട്ടിചൊല്ലുമ്പോൾ ആ സുറിയാനിഗീതവും അതിന്റെ  ഈണവും മനുഷ്യമനസിന്റെ സൂഷ്മതലങ്ങളിൽ താൻപോലും അറിയാതെ ഭക്തിയുടെ നനുത്ത കുളിർകാറ്റുവീശുമ്പോൾ, പെട്ടന്ന് ആ പട്ടക്കാരൻ കോപത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലെ ഉന്നതിയിലെത്തി ഏതോ അപ്ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കിയ മുൻനിരയിലെ ചിന്നപയ്യനോട് അലറി ആക്രോശിക്കുകയായി! ജനം വിവരമരിയാതെ വിറുങ്ങലിക്കുന്നു! കണ്ടുനിന്ന മാലാഖമാർ വിരളുന്നു, അവർ  തിരികെ ഓടാൻ വെമ്പുന്നു! 

ദു:ഖവെള്ളിയാഴ്ചയിലും   ഇതേ ഗതി! രണ്ടാം എവംഗേലിയോൻ വായിക്കുന്ന അതിദയനീയ  സമയത്തും , കത്തനാർ പൊടുംന്നനെ വായനനിർത്തി ജ്വലിക്കുന്ന കോപത്തോടെ  ആക്രോശമായി Sunday school കുട്ടികളോട്!  ഹേ പുരോഹിതാ, ഹാ കഷ്ടം! "വാതാപി"യുടെ രാഗവിസ്താരസമയം സദസിലിരുന്നൊരുവൻ ചുമച്ചതിൽ ദാസേട്ടൻ കോപിച്ചു , പ്രാന്തനെപ്പോലെ  അലറിയാൽ സദസിനുണ്ടാകുന്ന ദു:ഖവും വിരസതയും, വിവരമില്ലാത്ത കത്തനാരേ, താങ്കൾക്ക് ഊഹിക്കനാകുമോ? താനും ജനവും വി.ആരാധനാക്രമത്തോട് കാണിക്കുന്ന അക്രമമല്ലേ ഇത്? ആരാധനയുടെ   രംഗവിശുദ്ധിയും, ആർദതയും മഹനീയതയും പാടേ മറന്നു;(അറിഞ്ഞുകൂടാത്തതുമാകാം) ആരാധനയിൽ മനമലിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഒരായിരം ചേതനകളിൽ പെട്ടന്നെന്തിനു വിസ്പോടനം നടത്തി ക്രൂരനാകുന്നു?

"ഞങ്ങളുടെ ബോധങ്ങളും വിചാരങ്ങളും ഹൃദയങ്ങളും ദൈവമായ കർത്താവിങ്കൽ ഇരിക്കുന്നു" എന്നല്ലേ ഓരോ വി, കുർബാനയിലേയും തുടക്കത്തിലെ സത്യപ്രതിജ്ഞ? മറക്കരുതേ... സ്വയം മറക്കരുതേ... തനാരെന്ന അവബോധമില്ലാതാകരുതേ ഇടയാാ... ബോധവും വിചാരവും ഓരോ നല്ല പുരോഹിതനും ഇനിമുതലുണ്ടാകുവാൻ നമുക്ക് പ്രാർഥിക്കാം... (ഇതൊരു സംഭവമാണ്/ഇനിയും "അവൻ വീണ്ടും വരുവോളം" ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാതിരിക്കുവാൻ ഇത് കുറിക്കുന്നു.)

Unease in Vaticam over Cardinal Tarcisio Bartone's LUXURY FLAT




Cardinal Tarcisio Bertone walks in procession on St Peter's square before a papal mass as part of the Palm Sunday celebration on March 24, 2013 at the Vatican
AFP report

Cardinal Tarcisio Bertone walks in procession on St Peter's square before a papal mass as part of the Palm Sunday celebration on March 24, 2013 at the Vatican (AFP Photo/Andreas Solaro, Andreas Solaro)
Vatican City (AFP) - An Italian cardinal is moving into a 600-square-metre (6,500 square foot) Vatican apartment in apparent contradiction with Pope Francis's call for a "poor Church", Italian daily La Repubblica reported on Sunday.
Tarcisio Bertone is the Vatican's former Secretary of State, a role equivalent to prime minister, and the report said his luxury lodgings were stirring unease as Francis has pushed for clergymen to be more humble.
The flat also has a 100-square-metre roof terrace and is next to St Martha's Residence -- a Vatican hotel where Francis has taken up home, spurning the grander Apostolic Palace where popes usually live.
La Repubblica said that Bertone's flat would be about 10 times bigger than the apartment where Francis is living and that he was planning to move in before the summer after extensive building work.
It said the house combined an apartment of up to 400 square metres formerly inhabited by the head of the gendarmerie under John Paul II and the roughly 200-square metre flat where a Vatican monsignor lived.
Bertone's stint as Secretary of State under Benedict XVI was highly divisive in the Vatican administration and top clerics had asked the then pope to dismiss him.
He was accused by critics of being too authoritarian and too connected with sleazy Italian politics.
Just before his removal by Francis in October last year, Bertone lashed out saying he was the victim of "moles and vipers" in the Vatican system.
Francis last month accepted the resignation of Germany's controversial bishop of Limburg, who had come under fire for his luxury lifestyle.
Franz-Peter Terbartz-van Elst, nicknamed the "bling bishop" by the media, was criticised for his official residence, which included a museum, conference halls, a chapel and private apartments.
The project was valued at 5.5 million euros but the cost ballooned to 31 million euros ($43 million) -- all using the revenue from a religious tax in Germany.

Sunday, April 20, 2014

ഒരു പുതിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് ഒരുങ്ങിക്കൊള്ളുക!

എന്റെകൂടെ 60-70 കളിൽ മുംബൈയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരു സുഹൃത്ത് ഇപ്പോൾ ഗുജറാത്തിലാണ് താമസം. അദ്ദേഹം അയച്ചുതന്ന വിവരങ്ങളാണ് താഴെ. പള്ളിക്കാര്യങ്ങളിൽ അത്ര തത്പരനൊന്നുമല്ലെങ്കിലും ഇടക്കിങ്ങനെ ഓരോ നിരീക്ഷണങ്ങൾ അയക്കാറുണ്ട്. 
 
തട്ടില്‍ മെത്രാന്റെ അഹമദാബാദ് സന്ദര്‍ശനം കഴിഞ്ഞുപോയിട്ട്  ഒരു മാസം തികഞ്ഞില്ല, ഇവിടെ അടിതുടങ്ങി. അഹമ്മദാബാദില്‍ നേരത്തെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഏക ഇടവക ജെസ്വിറ്റ് അച്ചന്മാരുടെ സെ. Xaviers School കാംപസ്സിലുള്ള ലെയോള ഹാള്‍ ഇടവകപ്പള്ളിയാണ്. നഗരം വികസിച്ചപ്പോള്‍ തല്‍ത്തെജ്  എന്ന സ്ഥലത്തു കുറെ മലയാളികളും കത്തോലിക്കരും ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും കൂടി ഒന്നിച്ചു ഒറ്റക്കെട്ടായി പരിശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ പള്ളിക്ക് ഗവ. അനുവാദം കൊടുത്തു. അനേകം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഗുജറാത്തില്‍ അനുവദിച്ച ഏക ക്രിസ്ത്യന്‍ പള്ളിയാണ് തല്‍ത്തെജ് സെ. ജൂഡ് പള്ളി. അവിടെ മലയാളം കുര്‍ബാനയും ലത്തിന്‍ കുര്‍ബാനയും മുറക്ക് നടന്നുപോന്നു. മലയാളികളല്ലാത്ത ഗോവന്‍ കത്തോലിക്കരാണ് കൂടുതലും. സുറിയാനിക്കാര്‍ക്ക് സ്വന്തമായി ഇവിടെ ഒരു കക്കൂസ് പോലും ഇല്ലഎന്നാണ് ചിലർ കളിയാക്കി പറയുന്നത്.
 
അങ്ങിനെയിരിക്കെയാണ്‌ വിശുദ്ധ തട്ടില്‍ വന്നത്. മലബാറീകരണത്തിന് വേണ്ടി അടുത്തിടെ ഒരു യുവ MCBS ഫാ. അരുണ്‍ ചാക്കോയെ നിയമിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം വാര്‍ഡ്‌ തലത്തില്‍ കുടുംബ-കൂട്ടായ്മ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹം നേരിട്ട് വന്ന് ബ്രെയിന്‍ വാഷിങ്ങും ഒപ്പം തുടങ്ങി. ആദ്യം ഒരു യോജിപ്പില്‍ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ തട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ആ ചടങ്ങില്‍ വികാരി പങ്കെടുത്തില്ല. വി. വാരത്തില്‍ യുദ്ധം മുറുകി. മലയാളം കുര്‍ബാനയുടെ സമയവും ചടങ്ങുകളെപ്പറ്റിയും ലത്തിന്‍ അച്ഛനും പറയില്ല ലത്തിന്‍ പരിപാടിയെപ്പറ്റി മലയാളം അച്ഛനും ഒന്നും പറയില്ല. ഓശാന ഞായറാഴ്ച രണ്ട് ഓല വെഞ്ചരിപ്പും പ്രദക്ഷിണവും നടന്നു, ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ച ലത്തീന്‍കാരുടെ ഗോഗുല്‍ത്താ നാടകവും, തൊട്ടു പിറകെ മലയാളിയുടെ നാടകീയമായ ബൈബിള്‍ വായനയും നടന്നു. ഒരു വൈദികന്‍ യേശു ജെരൂസലേം പുത്രിമാരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതും കുരിശിൽ കിടന്ന് വേദനകൊണ്ട് അലറുന്നതും ഒക്കെ അഭിനയിച്ചും കാണിച്ചു. 

വന്നുവന്ന്, അവസാനം മലയാളികൾക്ക് ഞായറാഴ്ച പള്ളിയില്‍ സമയം വേണ്ടത്ര കിട്ടിയില്ല. അതുകൊണ്ട് അവിടത്തെ ഈസ്റ്റർ കുര്‍ബാന നടന്നത് ശനിയാഴ്ച രാത്രി എട്ടരക്ക്. കുര്‍ബാന കൊടുക്കാനും കൂടാനും ഇവിടുള്ള ലത്തിന്‍ അച്ചന്മാര്‍ രണ്ടു പേരും വന്നില്ല. 

ഇവിടെ ഇപ്പോള്‍ ബൈബിള്‍ വായിക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും കൈ കൂപ്പി നില്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്. കുടുംബ-കൂട്ടായ്മ നടന്നാല്‍ അച്ഛന് അത്താഴം കൊടുക്കേണ്ടതുമുണ്ട്, അച്ചന്റെ സീറോ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ കേള്‍ക്കെണ്ടതുമുണ്ട്.

സംഘര്‍ഷം ജനസംസാരമായിക്കഴിഞ്ഞു. വളരെ ഐക്യത്തില്‍ നടന്നുപോരുന്ന ഒരു പള്ളിയായിരുന്നിത്. വേറൊരു പള്ളിക്ക് സ്ഥലം അടുത്തെങ്ങും കണ്ടെത്തുകയെന്നതും അതിനു ലൈസന്‍സ് വാങ്ങിക്കുന്നതും ദുഷ്കരം. രണ്ടുപേരും അച്ചടിച്ച വി. വാര നൊട്ടീസുകളും പരസ്പരം ഒറ്റപ്പെട്ടു തന്നെ നിന്നു. നേരത്തെ ഒരു സിറോ മലബാര്‍ ബിഷപ്പ് മുന്‍‌കൂര്‍ അനുവാദം വാങ്ങാതെ  ഇടവകയില്‍ കുത്തിത്തിരുപ്പിനു വന്നത് വിവാദമായിരുന്നു. അതിനു ശേഷം കുറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ സമാധാനമായി കഴിഞ്ഞ ജനത്തിനാണ്, ഇപ്പോള്‍ ഈ ലത്തിന്‍- മലബാര്‍ യുദ്ധത്തില്‍ പങ്കെടുക്കേണ്ടിവരുന്നത്. ഇവിടുള്ള സീറോ മലബാര്‍ ക്രിസ്ത്യാനികളില്‍ ഒരു നല്ല പങ്ക് ഈ തോന്ന്യാസം അംഗീകരിക്കുന്നവരല്ല. ഇപ്പോള്‍ അവരുട സംഖ്യ കൂടിയിട്ടുമുണ്ട്‌. കാത്തിരുന്നു കാണാം, ഫാ. അരുണ്‍ ചാക്കോക്ക് നാട് വിടേണ്ടിവരുമോന്ന്. 

എന്റെ കമെന്റ് : ആസ്ത്രേലിയയില്‍ മെല്‍ബോണ്‍ രൂപത വന്നതിന്റെ പേരില്‍ ഒളിവില്‍ കഴിയുന്ന കേരളിയര്‍ നിരവധി ആണെന്ന് ഇപ്പോൾ അവിടെയുള്ള തറക്കുന്നേൽ മാത്യു സാര്‍ പറയുകയുണ്ടായി. ഇപ്പോഴത്തെ നീക്കം കാണുമ്പോള്‍, ഇടുക്കി മെത്രാൻ മാര്‍പ്പാപ്പയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞതും, അതിന് ആലഞ്ചേരി മൌനം പാലിച്ചതും ഒക്കെ ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍, കേരള സഭയെ റോമില്‍ നിന്നും അടര്‍ത്തി മാറ്റാനുള്ള ഒരു ഗൂഡ ശ്രമം നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ന്യായമായും സംശയിക്കണം. റോമിലെ പ്രൊക്കൂരാ ഹൌസ് വിവാദവും ശ്രദ്ധിക്കുക. അത് പാളിച്ചത് ഒരു നല്ല അളവിൽ നമ്മുടെ ബ്ളോഗിലെ എഴുത്തുകാരാണ്. ലത്തിന്‍കാരുമായി ഒരു ഓപ്പണ്‍ യുദ്ധത്തിനാണ് നമ്മുടെ മെത്രാന്മാര്‍ ശ്രമിക്കുന്നതെന്ന് സ്പഷ്ടം. പോപ്പ് ആവശ്യപ്പെട്ട കുടുംബസര്‍വ്വേ നടത്താൻ ഇവർ മനപ്പൂർവം ഒന്നും ചെയ്യാത്തതും, പ്രത്യേക താമരക്കുരിശു ണ്ടാക്കി അത് സ്വന്തമായി സ്വീകരിച്ചതും ക്രൂശിതരൂപം എടുത്തുമാറ്റിയതും, മറ്റനേകം ചിട്ടവട്ടങ്ങള്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുന്നതുമൊക്കെ അതിലേക്കാണ് വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നത്.  റോമിന്റെതില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു മാര്‍ത്തോമ്മാ തിയോളജിയും ഇവര്‍ക്കുണ്ടെന്ന് ഓര്‍ക്കുക. സര്‍വ്വ അത്മായരെയും ഇവര്‍ വിഡ്ഢികളാക്കും, ഉറപ്പാണ്. സഭ പിളര്പ്പിലേക്കാണ് സഹോദരരെ പോവുന്നത്.ഏതു ഭാഗത്ത് നില്ക്കണമെന്ന് സ്വയം തീരുമാനിച്ചോളൂ. 
Tel. 9961544169 / 04822271922   

Saturday, April 19, 2014

ഉയിർപ്പ് എന്നത് മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ നവോത്ഥാനം തന്നെ

ആദ്യമായി, പുനരുത്ഥാനം എന്ന് ബൈബിളിൽ വായിക്കുമ്പോൾ എന്താണ് ഇന്നു നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കുന്നത്? മരണം എന്ന ശരീരത്തിന്റെ അന്ത്യം ഉണ്ടാക്കുന്ന ഇല്ലായ്മയിൽനിന്ന് തിരികെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് വരിക എന്നത് ഒരർത്ഥമാണ്. എന്നാൽ ആ ജീവിതം ഇഹത്തിലല്ല മറ്റെവിടെയോ ആണ് എന്നതും അതോടൊപ്പം പോകുന്നു. സമയത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, അതായത് ഇക്കാണുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ നല്ല മനുഷ്യർക്ക്‌ ദൈവം കൊടുക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗജീവിതം എന്നാണ് പുരോഹിതരും വേദാദ്ധ്യാപകരും പറഞ്ഞുവയ്ക്കുന്നത്. എന്നാലിതൊക്കെ മനുഷ്യജിജ്ഞാസയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി കാലാന്തരത്തിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞുവന്ന കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളാണ്. എന്നാൽ, സുവിശേഷങ്ങൾ എഴുതപ്പെട്ട കാലത്ത് ഉയിർപ്പ് അല്ലെങ്കിൽ ഉത്ഥാനം എന്ന വാക്കിനുണ്ടായിരുന്നയർത്ഥം ഇതൊന്നുമായിരുന്നില്ല. അതെന്താരുന്നുവെന്നറിയണമെങ്കിൽ അന്നുള്ളവർ, അതായത് ബൈബിൾ എഴുതപ്പെട്ട കാലത്തു ജീവിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യർ എന്ത് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു എന്ന് കണ്ടെത്തണം.

വിദൂരഭൂതകാലങ്ങളിൽ എഴുതപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും വായിച്ചിട്ട് അതിന് ഇപ്പോൾ നമ്മൾ കൊടുക്കുന്ന അർത്ഥമാണ് ശരിയെന്നുള്ള വിചാരം ഒട്ടും പക്വമല്ല, വസ്തുതക്ക് നിരക്കുന്നതുമല്ല.

യഹൂദരിൽ അധികാരപ്രമത്തരായ സദൂസ്യർ (Saducees) എന്ന കൂട്ടർ (യഹൂദബ്രാഹ്മണർ എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം) മരണാനന്തരജീവിതത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. വിജാതീയർ എന്ന് യഹൂദർ വിളിച്ചിരുന്ന പെയ്ഗൻ ജനതയും ഈ ജീവിതത്തിനപ്പുറത്തുള്ള ഒന്നിലും വിശ്സ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. ഫൈലൊ (Philo) യെപ്പോലുള്ള 'ബുദ്ധിജീവികൾ' ശരീരമില്ലാതെയുള്ള, കൃത്യമായ നിർവചനമില്ലാത്ത ആത്മാവിന്റെ അനന്തരജീവിതത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. നവചിന്താനുകൂലികളായിരുന്ന പരീശർ (Pharisees) ഉൾപ്പെടെയുള്ള മറ്റു യഹൂദർ കരുതിയിരുന്നത്, ശരീരം നഷ്ടപ്പെട്ട ആത്മാക്കളെ ദൈവം എങ്ങനെയോ എവിടെയോ തല്ക്കാലത്തേയ്ക്ക്‌ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും തന്റേ രാജ്യം ഇവിടെ സ്ഥാപിതമാകുമ്പോൾ, വീണ്ടും പുതുതായ ശരീരം കൊടുത്ത് അവരെ പുതിയ ഒരു ജീവിതത്തിന് പര്യാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നാണ്. അത് ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ, ഈ ഭൂമിയിൽത്തന്നെ, ആയിരിക്കുമെന്നും കരുതപ്പെട്ടു. ആദിമക്രിസ്ത്യാനികളും ഏതാണ്ടിങ്ങനെയാണ് വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. ഇന്ന് കത്തോലിക്കാദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികളെ സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഈലോകത്തിനപ്പുറത്തുള്ള ഒരിടത്ത് (സ്വർഗ്ഗത്തിൽ) വേറൊരു തരത്തിലുള്ള ജീവിതം അവരുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നേയില്ല. കണ്ണ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതും ചെവി കേട്ടിട്ടിലാത്തതുമായ സൌഭാഗ്യമനുഭവിക്കാവുന്ന, രൂപാന്തരപ്പെട്ട ശരീരത്തോടെയുള്ള, ഒരസ്തിത്വത്തെപ്പറ്റി പോൾ പറയുന്നുണ്ട്. മറ്റു മൂന്ന് സുവിശേഷകരും യേശുവിന്റെ ഉത്ഥാനത്തെപ്പറ്റി വളരെ ചുരുക്കിയാണ് പറയുന്നതെങ്കിലും, പുനരുത്ഥാനമില്ലാതെ ഈ ജീവിതത്തിനോ യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിനോ ഒരർത്ഥവുമില്ലെന്നുവരെ പറഞ്ഞുവച്ചത് ജോണും പോളുമാണ്. ഇപ്പോഴത്തേതുവച്ച് നോക്കുമ്പോൾ, പുതിയ ശരീരം, അമാനുഷികമെന്നു പറയാമെങ്കിലും, പഴയതിന്റെതന്നെ പുതിയ രൂപമായിട്ടാണ് ആദിമക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ഭാവനയിൽ നിലകൊണ്ടത്. എന്നാൽ, ഹൈന്ദവഭാവനയിലെ ആവർത്തിതപുനർജ്ജന്മം പോലെയല്ല, മറിച്ച്, ഇനിയൊരിക്കലും നശിച്ചുപോവാത്ത ഒന്നായിരിക്കുമത്. ദൈവരാജ്യത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയും ദൈവവുമായി സഹകരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എല്ലാവര്ക്കും സംഭവിക്കുന്ന ഒരു രൂപാന്തരമായിരിക്കുമത് എന്നാണവർ മനസ്സിലാക്കിയത്. അതായത്, പുറംജാതിക്കാർ ചെയ്യുന്നതുപോലെ അധികാരം കൈയാളുന്നവർ ബാക്കിയുള്ളവരെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന അവസ്ഥക്ക് ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്ന സമൂലമായ സാമൂഹികവ്യതിയാനവും അങ്ങനെ ദൈവേഷ്ടത്തിന്റെ വിജയത്തിനുള്ള സാദ്ധ്യതയുമാണ് യേശുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനംകൊണ്ട് ക്രിസ്ത്യാനികൾ മനസ്സിലാക്കിയത്. യേശു കാണിച്ചുതന്ന വഴിയേ വ്യക്തിതലത്തിലും സമൂഹമെന്നയർത്ഥത്തിലും നടക്കുക എന്നാൽ, മാനുഷികമായ സഹകരണംവഴി ഈ ലോകത്ത് ദൈവേഷ്ടം, ദൈവരാജ്യം, കൊണ്ടുവരിക എന്നാണ് അതുകൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കിയത്. ചുറ്റും എതിരാളികൾ മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന യേശുവിന്റെ അനുയായികൾക്ക് അതിനുള്ള തുടക്കമിടാൻ തന്റേടം നല്കിയത് മരണത്തിൽ നിന്നുള്ള അവിടുത്തെ ഉയിർപ്പാണ്. ആ വിജയം തങ്ങൾക്കും സാദ്ധ്യമാകും എന്ന ധൈര്യമാണ് അവർക്ക് മരണഭയത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനത്തിന് അടിസ്ഥാനമായി ഭവിച്ചത്. അന്നത്തെയും എന്നത്തെയും ചുറ്റുപാടുകളിൽ ഒരു റോമൻ സീസറിനോ മറ്റാരു സ്വേശ്ചാധിപതിക്കോ ഏറ്റവും അവസാനമായി മനുഷ്യരോടു ചെയ്യാവുന്നത് ഇപ്പോഴത്തെ ജീവന് ഹാനിവരുത്തുക എന്നതായിരുന്നു. എന്നാൽ, മരണത്തിനപ്പുറത്തും തങ്ങൾ വിജയം ആഘോഷിക്കുന്നവരുടെ കൂടെയായിരിക്കും എന്ന ആത്മവിശ്വാസമാണ് ഇത്രയധികം രക്തസാക്ഷികളെ ആദ്യസഭക്ക് സമ്മാനിച്ചത്‌. ആ വിശ്വാസം തന്നെയാണ് യെറൂസലെമിന് വെളിയിലും അന്യദേശങ്ങളിലും ചെന്ന് യേശുവിന്റെ സന്ദേശം പങ്കുവയ്ക്കാൻ തന്റെ അനുയായികളെ ശക്തരാക്കിയത്.  

കെയിംബ്രിഡ്ജ് യൂണിവേർസിറ്റിയിൽ പ്രൊഫസറായ ജോണ്‍ പോക്കിംഗ്ഹോണ്‍ (Polkinghorne) പറയുന്നത്, ഇന്നത്തെ മാനുഷകുലത്തെ ഒരു ഹാർഡ്വെയർ ആയി സങ്കല്പിച്ചാൽ, അതിൽ തന്റെ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്യാൻ സാധിക്കാതെ വരുമ്പോൾ, ദൈവം പുതിയ ഒരു ഹാർഡ്വെയർ സൃഷ്ടിക്കുന്നതുപോലെയായിരിക്കും ദൈവരാജ്യസംഭവം എന്നാണ്. ഞങ്ങളെ നിന്റെ രാജ്യത്തേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകണമേ എന്നല്ല, നിന്റെ രാജ്യം ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ വരേണമേ എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കാനാണ് യേശു  പഠിപ്പിച്ചത്. ഈ ഭൂമിയിൽ എല്ലാ തുറയിലും ദൈവേഷ്ടം നിറവേറണം എന്നാണ് അതിന്റെ പൊരുൾ. അങ്ങനെയെങ്കിൽ സ്വർഗ്ഗം എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ഇന്ന് നമുക്കുണ്ടാകുന്ന സങ്കല്പമല്ല, മറിച്ച്, നമ്മുടെ സഹകരണത്തിലൂടെ ഈ ഭൂമിയിൽതന്നെ സംഭവ്യമാകുന്ന ദൈവേഷ്ടം എന്നാണ് ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നത്. യേശുവിന്റെ കാഴ്ച്ചപ്പാടനുസരിച്ചുള്ള ജീവിതസംവിധാനങ്ങൾ പ്രാവർത്തികമാക്കുക എന്നുതന്നെയാണ് അതിനെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. അതിനുവേണ്ടിയാണ് അവർ കാത്തിരുന്നത്. പോപ്പ് ഫ്രാൻസിസും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ചിന്തിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ നവീകരണപ്രസ്ഥാനങ്ങളും ആഗ്രഹിക്കുന്നതും വേറൊന്നുമല്ല. വ്യാജമായ അധികാര, പൌരോഹിത്യസംവിധാനങ്ങളെ സമൂലം ഉടച്ചുവാർത്ത്, ദൈവഹിതത്തിനുചേരുന്ന ഒരു സമൂഹമായി ആകമാന മനുഷ്യരാശി രൂപാന്തരപ്പെടണം എന്നതുതന്നെയാണ് ആ ലക്ഷ്യം. 

Tel. 9961544169 / 04822271922

ജോണ്‍ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പയും വിശുദ്ധിയും വിമർശനങ്ങളും



by ജോസഫ് പടന്നമാക്കൽ

(ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഈ ലേഖനം അല്മായ ശബ്ദത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.)




ജോണ്‍ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പായെ വിശുദ്ധനായി ഉയർത്തുമെന്ന് ഫ്രാൻസീസ് മാർപ്പാപ്പാ ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിച്ചുകഴിഞ്ഞു.  വിശുദ്ധ പദവിയുടെ പേരിൽ  വിവാദങ്ങളായ  അഭിപ്രായങ്ങളുമായി  വാർത്താലോകം  മത്സര രംഗത്തെത്തിയിട്ടുണ്ട്.  വിഭിന്നങ്ങളായ അഭിപ്രായങ്ങൾ  പത്രലോകവും മാസികകളും ടെലിവിഷൻ  മീഡിയാകളും   പുറപ്പെടുവിച്ചു കഴിഞ്ഞു.  ജോണ്‍ പോൾ മാർപ്പാപ്പാ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത്  തന്റെ  ഒളികണ്ണുകളെ   കൈവിരലുകളിൽക്കൂടി   കാണിച്ചുകൊണ്ട്   വാർത്താലേഖകരോട്  ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു, " നോക്കൂ. സത്യം എന്റെ ഈ കണ്ണുകളിൽ  ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്." എന്നാൽ ആ സത്യം ഇന്നും ലോകത്തിനു ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടില്ലായെന്നത് മറ്റൊരു സത്യമാണ്. 

ഒരു വിശുദ്ധനുവേണ്ട തെളിവുകളെല്ലാം ജോണ്‍ പോൾ രണ്ടാമൻ ജീവിച്ചിരുന്ന നാളുകളിൽ സ്വയം ശേഖരിച്ചു വെച്ചിരുന്നുവെന്ന്  ടോണി ബുഷ്ബിയുടെ  'മാർപ്പാപ്പായുടെ ഇരുണ്ട കാല ചരിത്രം'  എന്ന പുസ്തകത്തിൽ   വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. സത്യമായ അന്വേഷണങ്ങളിലൂടെ കണ്ടെത്തിയ തെളിവുകളെന്നാണ് അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.  പുണ്യാളനായി ഉയർത്തുവാനുള്ള എല്ലാ നടപടികളും  ജോണ്‍ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പാ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലങ്ങളിൽ പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നുവെന്ന് കത്തോലിക്കാ ലോകത്തിന് അജ്ഞാതമായിരുന്നു. 1983 ലായിരുന്നു അതിനായിട്ടുള്ള നീക്കങ്ങളാരംഭിച്ചത്. ആ വർഷം യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പും കൂടാതെ പിശാചിനുവേണ്ടി വാദിക്കുന്ന  വത്തിക്കാനിലെ  ഓഫീസ് അദ്ദേഹം നിർത്തൽ ചെയ്തു.

രണ്ടാമത്തെ നീക്കം 1999 ലായിരുന്നു. മാർപ്പാപ്പായുടെ  ആരോഗ്യം വഷളായിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാലവുമായിരുന്നു. അക്കാര്യം അദ്ദേഹത്തിന് പൂർണ്ണമായ ബോദ്ധ്യവുമുണ്ടായിരുന്നു.  ഒരാൾ മരിച്ചുകഴിഞ്ഞ് അഞ്ചുവർഷം കഴിഞ്ഞേ പുണ്ണ്യാളൻ എന്ന പദവിയിലേക്കുള്ള  ക്രമാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ തുടങ്ങാവൂയെന്ന  കീഴ്വഴക്കം  ഇല്ലാതാക്കി. ഒരു വ്യക്തിയുടെ പുണ്യചരിതമായ ജീവിതത്തെ വിലയിരുത്തുന്ന നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന അന്വേഷണങ്ങൾ യാതൊന്നുമില്ലാതെ  ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽതന്നെ    ജോണ്‍ പോൾ മാർപ്പാപ്പായുടെ നാമകരണ നടപടികൾ തുടങ്ങിയതും ചരിത്രത്തിന്റെ വിരോധാഭാസമായിരുന്നു.  നാമകരണ നടപടികൾ തുടങ്ങിയത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻകാല കർമ്മ ജീവിതത്തിലെ വസ്തുനിഷ്ഠതകൾക്ക് തെല്ലും പ്രാധാന്യം കല്പ്പിക്കാതെയായിരുന്നു.


അങ്ങനെ ജോണ്‍ പോൾ മാർപ്പാപ്പാതന്നെ നിയമങ്ങൾ മാറ്റിയതുകൊണ്ട് കത്തോലിക്കാ ചരിത്രത്തിലെ അതിവേഗപുണ്യാളന്മാരുടെ പട്ടികയിൽ അദ്ദേഹം ഒന്നാമനായി. മദർ തെരസാക്കുവേണ്ടി നിയമങ്ങളിൽ മാറ്റം വരുത്തിയെന്നായിരുന്നു ജനമന്ന് ചിന്തിച്ചത്. ജോണ്‍ പോൾ മാർപ്പാപ്പാ  സ്വയം പുണ്യാളനാകാൻ  ഈ വഴിയൊരുക്കലെന്ന  സത്യം ജനത്തിന് ഇന്ന് മനസിലായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പുണ്യാളനാകാൻ പത്താം പീയുസിന് 40 വർഷങ്ങളും   അഞ്ചാം പീയൂസിന് 140 വർഷങ്ങളും വേണ്ടിവന്നു. പയസ് ഒമ്പാതമനെ ബിയാറ്റിഫിക്കേഷൻ ചെയ്തിട്ട് 140 വർഷം കഴിഞ്ഞു. ബിയാറ്റിഫിക്കേഷൻ എന്ന പദവിക്കായി ജോണ്‍ പോളിനും മദർ തെരസാക്കും 6 വർഷങ്ങളേ വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ.


985 മുതൽ മാർപ്പാപ്പായായിരുന്ന  ജോണ്‍ പതിനാറാമൻ ആയിരുന്നു ഒരാളിനെ പുണ്യാളനാക്കുന്ന നടപടികളിൽ ചില പരിഷ്കാരങ്ങൾ വരുത്തിയത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷം ഈ തീരുമാനം പ്രായോഗികമാക്കണമെന്നും നിർദ്ദേശിച്ചു. 1587 ൽ പുണ്യാള നടപടികളെ ദുർവിനിയോഗം ചെയ്തിരുന്നതുകൊണ്ട് സിക്സ്റ്റസ്  അഞ്ചാമൻ മാർപ്പാപ്പാ, പുണ്യാളന്മാരുടെ ഗുണദോഷങ്ങളെ വിലയിരുത്തുവാൻ പിശാചിന്റെ വക്കീൽ സമ്പ്രദായം നടപ്പിൽ വരുത്തി.  പിശാചിനുവേണ്ടി വാദിക്കുന്ന  വക്കീൽ   വിശുദ്ധ  പദവിക്കായി  പരിഗണനയിലുള്ള  വ്യക്തി  അർഹനല്ലെന്ന് വാദിച്ച് തെളിവുകൾ ഹാജരാക്കണമായിരുന്നു.  തെളിവുകളെ സംശയകരമായി വീക്ഷിക്കുക, തെളിവുകളെ ചോദ്യം ചെയ്യുക, ജീവിതകാലത്ത് പുണ്യാളനാകുന്നയാൾ ചെയ്ത തിന്മകൾ നിരത്തുക എന്നിവകളായിരുന്നു  പിശാചിന്റെ ന്യായവാദങ്ങൾ  വാദിക്കുന്ന വക്കീലിന്റെ ജോലി. ഇങ്ങനെ അനേക കടമ്പകൾ കടന്ന് ഒരാൾ പുണ്യാളനാകുന്നതിന് നീണ്ട കാലങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ നൂറ്റാണ്ടുകൾ വേണ്ടി വന്നു. അത്രയെളുപ്പത്തിൽ ഒരാൾക്ക് പുണ്യാളനാകുവാൻ സാധിച്ചിരുന്നുമില്ല. സാഹചര്യങ്ങളെ  അനുകൂലങ്ങളാക്കി അനേക കത്തോലിക്കാ സംഘടനകളുടെ എതിർപ്പുകളെ   അവഗണിച്ച് ആറു വർഷങ്ങൾകൊണ്ട് ജോണ്‍ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പായെ ബിയാറ്റിഫൈ  ചെയ്ത്  പുണ്യാള സ്ഥാനത്ത്  അലങ്കരിക്കുന്നതും സഭയുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ പുതിയ  നാഴികക്കല്ലാണ്. 


പിശാചിന്റെ ഒഫീസ്, ജോണ്‍ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പാ വത്തിക്കാനിൽനിന്ന് നീക്കം ചെയ്തത്  തന്റെ മരണശേഷം  ചെറുപ്പകാലങ്ങളിലുള്ള  സ്വന്തം  ജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ച   കാര്യങ്ങളിൽ   പൊതുജനങ്ങളുടെ  ഇടപെടൽ ഉണ്ടാകാതെയിരിക്കുവാനായിരുന്നു. മീഡിയാകൾ ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗത്തുനിന്നും ശക്തമായി പ്രതിക്ഷേധിക്കുന്നുമുണ്ട്. എന്നാൽ  ജനങ്ങളുടെ   ശബ്ദത്തിന്  യാതൊരു വിലയും വത്തിക്കാൻ കല്പ്പിക്കുന്നില്ല. ഈ സാഹചര്യങ്ങൾ മനസിലാക്കി അദ്ദേഹത്തെ  ബിയാറ്റിഫൈ ചെയ്ത സമയം പുണ്യാളന്മാരുടെ പ്രീഫെക്ട്റ്റായിരുന്ന   കർദ്ദിനാൾ ആഞ്ജലോ അമാറ്റോ 2011 ൽ ഒരു പ്രസ്താവനയിൽ   ഇങ്ങനെ പറയുന്നു, "ജോണ്‍  പോൾ  രണ്ടാമൻറെ   പുണ്യാളനായുള്ള നടപടി ക്രമങ്ങൾ അതിവേഗത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കുന്നത്  അദ്ദേഹം മാർപ്പാപ്പാ  ആയിരുന്നതുകൊണ്ടല്ല.  ഈ  മാർപ്പാപ്പാ   ക്രിസ്തുവിന്റെ വഴിയേ മാതൃകാപരമായി  ജീവിച്ച ഒരു സത്യക്രിസ്ത്യാനിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ  ജീവിതദർശനങ്ങൾ  പ്രതീക്ഷകളും  സ്നേഹവുമായിരുന്നു. "റോമിലെ പൊന്തിഫിക്കൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ ഒരു സമ്മേളനത്തിൽ കർദ്ദിനാൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു, "വിശുദ്ധ പദവിക്കുള്ള   അതിവേഗ തീരുമാനമെടുത്തത്  ആ പുണ്യാത്മാവിന്റെ ജീവിതത്തെ അതിസൂക്ഷ്മതയോടെ പരിശോധിച്ച ശേഷമായിരുന്നു.  അതിനായുള്ള നിയമങ്ങൾ 1983 ൽ ജോണ്‍  പോൾ മാർപ്പാപ്പാ കൃത്യമായി എഴുതിയുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്."


വത്തിക്കാന്റെ  നടപടി ക്രമങ്ങളിലെ   വിശുദ്ധരെ കണ്ടെത്തൽ  ഇന്നു   മരിച്ചവരിൽനിന്ന്  മണ്ണോട് ലയിച്ച    പ്രസിദ്ധരായവരെ  കണ്ടെത്തലായി മാറി.   മരണമെന്നത് മനുഷ്യന്റെ ജീവിത നാടകത്തിലെ ശുഭപര്യവസാനമാണ്.  ക്രിസ്ത്യൻ ലോകത്തിൽ അനേകർ ജോണ്‍ പോൾ മാർപ്പാപ്പായുടെ  വിശുദ്ധ പദവിയെ കാണുന്നത്  മരണമെന്ന ശുഭ നാടകത്തിലെ   അറിയപ്പെടാത്ത നിഗൂഡ്ഡതകളിൽ  ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന   ഇരുട്ടിന്റെ   അത്മാവായിട്ടാണ്.  അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണകാലത്തെ  ലൈംഗിക   കുറ്റവാളികളെ  ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച  അനേക രഹസ്യഫയലുകൾ പരിഹരിക്കാൻ സാധിക്കാതെ ഇരുട്ടിൽത്തന്നെ ഒളിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്. അത്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങളിലൂടെ  ചുരുളുകൾ അഴിയുംമുമ്പ്   അദ്ദേഹത്തെ എത്രയും വേഗം പുണ്യാളനാക്കുവാനും നീക്കങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.


വിശുദ്ധ പദവിയിൽ ഒരാൾ എത്തുന്നതിനുവേണ്ട  നീണ്ട നടപടി ക്രമങ്ങൾ  ജോണ്‍  പോൾ  മാർപ്പാപ്പാ നിറുത്തൽ ചെയ്തത്  സ്വയം  വിശുദ്ധനാകുവാനുള്ള    തീവ്രമായ ആഗ്രഹമായിരുന്നു. ഇക്കാര്യം  അദ്ദേഹം വിശുദ്ധ  പദവിയിലേക്ക്   പ്രവേശിക്കുന്നതിൽക്കൂടി  വ്യക്തമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.  മരണശേഷം  വാഴ്ത്തപ്പെടുമെന്നും കാലതാമസം കൂടാതെ വിശുദ്ധനാകുമെന്നും അദ്ദേഹത്തിനറിയാമായിരുന്നു. ജോണ്‍ പോളിനെ സംബന്ധിച്ച്  മാർപ്പാപ്പായാകുന്നതിനു  മുമ്പുള്ള  അനേക ജീവചരിത്ര കൃതികൾ ഉണ്ട്. എന്നാൽ ആ ചരിത്രങ്ങൾ ഒന്നും സത്യങ്ങളല്ലെന്നാണ് കർദ്ദിനാൾ ആഞ്ജലോ അമാറ്റൊ 2011 ൽ റോമിലെ  പൊന്തിഫിക്കൽ  യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ വെച്ചു നടന്ന ഒരു സെമിനാറിൽ പറഞ്ഞത്. മാർപ്പാപ്പായുടെ യുവാവായിരുന്ന കാലത്തെ പല രഹസ്യ വിവരങ്ങളും വെളിപ്പെടുത്തലുകളും  ചോദ്യോത്തര വേളയിലെ   അന്നത്തെ   സെമിനാറിലെ ചർച്ചകളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുവാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അക്കാല ജീവിതം വത്തിക്കാൻ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതും  പച്ചക്കള്ളങ്ങൾ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.(റെഫ്: ടോണി ബുഷ്ബി) 1938 മുതൽ  1946 വരെയുള്ള  അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം വെറും 72 വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വത്തിക്കാൻ സംഗ്രഹിച്ചിരിക്കുകയാണ്. 18  വയസ് മുതൽ  26 വയസ് വരെ മാതൃകാപരമായി വൈദികനായി സെമിനാരിയിൽ പഠിച്ചിരുന്നുവെന്നു  മാത്രമുള്ള  ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിലുള്ള  ചരിത്രത്തിൽ ദുരൂഹതകളുണ്ട്.  


 മാർപ്പാപ്പായാകുന്നതിനുമുമ്പുള്ള ജോണ്‍  പോളിന്റെ  ജീവചരിത്രങ്ങൾ കത്തോലിക്കാ ലോകത്തിന് തെറ്റായ ധാരണയുണ്ടാക്കുന്നതാണ്. പലതും സത്യങ്ങളല്ലെന്നാണ് വിമർശന ലേഖകരിൽനിന്നും  മനസിലാക്കുന്നത്‌.  കരോൾ വോജ്ടില (Karol Wojtyla) യെ സംബന്ധിച്ച നൂറോളം പോലീസ് റെക്കോർഡുകൾ പോളണ്ടിലെ രഹസ്യപുരാ വസ്തു ഗ്രന്ഥാലയത്തിൽ നിന്നും വത്തിക്കാൻ നീക്കം ചെയ്തതും സംശയത്തിനിടം  നല്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തെപ്പറ്റി 1946 കാലഘട്ടത്തിലുള്ള വ്യക്തമായ ചരിത്രം ആ റിക്കോർഡുകളിലുണ്ടെന്നും അനുമാനിക്കുന്നു. അക്കാലങ്ങളിലാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ മുന്നണികളിൽ അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചത്.  പിശാചിന്റെ വാദങ്ങൾ കേട്ടിരുന്ന വത്തിക്കാനിലെ ഒഫീസ് നിറുത്തൽ ചെയ്തില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ,   ജോണ്‍ പോൾ ഇത്രയും പെട്ടെന്ന്   വിശുദ്ധ പദവിയിലേക്ക് ഉയരുമോയെന്നും  ചോദ്യങ്ങൾ   വരുന്നു. ഇല്ലെന്നാണ് കത്തോലിക്കരിൽ അനേകർ വിശ്വസിക്കുന്നത്.  ഇരുളിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ യുവത്വകാല രഹസ്യങ്ങൾ ഇന്നും ഒളിഞ്ഞു തന്നെ കിടക്കുന്നു.


ഒരു വിശുദ്ധൻറെ പുണ്യ പ്രവർത്തികളെപ്പറ്റി  അവലോകനം ചെയ്യുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിൻറെ വ്യക്തിപരമായ ജീവിതത്തെ  ആധാരമാക്കി   പഠന വിഷയമാക്കിയാൽ പൂർണ്ണമാവില്ല.  ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹമെടുത്ത  സഭയുടെ  തീരുമാനങ്ങളിലെ പാളീച്ചകൾമൂലം സമൂഹത്തിനുണ്ടായ അന്നത്തെ   ദോഷവശങ്ങൾകൂടി ഉൾപ്പെടുത്തണം. അങ്ങനെയെങ്കിൽ  ബാലപീഡകരെ പിന്തുണച്ച ജോണ്‍ പോൾ മാർപ്പാപ്പാ വിശുദ്ധപദത്തിന് അർഹനോയെന്നതും  ചിന്തനീയമാണ്. വ്യക്തിപരമായി ജോണ്‍ പോളിന്റെ പേരിൽ  അത്തരത്തിലുള്ള ആരോപണങ്ങളൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ നൂറു കണക്കിന് ബാലപീഡനങ്ങൾ നടത്തിയ കുറ്റവാളികളായ പുരോഹിതരെ അദ്ദേഹം സംരക്ഷിച്ചിരുന്നതും  നിയമത്തിൻറെ ദൃഷ്ടിയിൽനിന്നും അവർക്കഭയം കൊടുത്ത് ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നതും  സഭാചരിത്രത്തിന് കളങ്കം വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്.   ദുഃഖകരമായ  ആ സത്യം ജോണ്‍ പോളിന്റെ വിശുദ്ധ പദവിയ്ക്കൊപ്പം എന്നും ഒരു നിഴലായിയുണ്ടാകും.


എണ്ണമില്ലാത്ത ബാലപീഡകരായ പുരോഹിതർ സഭയിൽ പെരുകിയത് ജോണ്‍ പോളിന്റെ കാലത്തായിരുന്നു. അവരെ തടയാൻ  ജോണിനൊരിക്കലും കഴിഞ്ഞില്ല. പകരം പുരോഹിതരുടെ പീഡനകഥകളും അതിൽ ബലിയാടായ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും മാതാപിതാക്കളുടെയും വൈകാരിതയും അദ്ദേഹമെന്നും സഭയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഒളിച്ചുവെച്ചിരുന്നു. ഒരു മാർപ്പാപ്പായെന്ന നിലയിൽ  സഭയ്ക്കേറ്റ  ഈ മുറിവ്  അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഭരണകാലത്തിലെ  പരാജയമായിരുന്നു.  പീഡനങ്ങളിൽ സഹനം സഹിച്ചവരുടെ  കുടുംബങ്ങളുടെ നഷ്ടപരിഹാരങ്ങളും കോടതിക്കേസുകളുമായി സഭയ്ക്ക് നേരിടേണ്ടിവന്ന സാമ്പത്തിക നഷ്ടങ്ങൾക്കും കണക്കില്ല. കത്തോലിക്കാസഭയെ ലൈംഗികവൈകൃതങ്ങളുടെ സമൂഹമായി  ലോകം പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് മുദ്രയും കുത്തി. യേശുവിന്റെ സന്ദേശങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കാൻ സഭയ്ക്കതൊരു തിരിച്ചടിയുമായി. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സംഘടിത മതമായ  കത്തോലിക്കാസഭയിൽ വന്ന അപകീർത്തി  നികത്താൻ  ഇനി തലമുറകൾ കടന്നുപോവേണ്ടി വരും.  സഭയുടെ വിശ്വാസസംരക്ഷണമെന്ന സത്യം വെറുമൊരു  കെട്ടുകഥയായും തീർന്നു.  


ജോണ്‍ പോളിനെതിരെയുള്ള പ്രധാനമായ ഒരാരോപണം ലൈംഗിക കുറ്റവാളിയായ ഫാദർ  മാർസ്യൽ  മേസിലിനെ    (Father Marcial Maciel Degollado) സംരക്ഷിച്ചുവെന്നതാണ്. ലീജിയനറീസ് ഓഫ് ക്രൈസ്റ്റ് എന്ന സംഘടന സ്ഥാപിച്ചതും ഈ പുരോഹിതനായിരുന്നു. ജോണ്‍ പോൾ മാർപ്പാപ്പയെപ്പോലെ  ഫാദർ മേസിൽ യാഥാസ്ഥിതിക  ചിന്തകനുമായിരുന്നു. അനേക ചെറുപ്പക്കാരായ പുരോഹിതരുടെ സേവനങ്ങൾ മേസിലിന്റെ  സംഘടനയിൽക്കൂടി സഭയ്ക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു. സഭ ഈ സമൂഹംവഴി വൻസമ്പത്തും കൈവരിച്ചു. ഇദ്ദേഹം മൂലം വത്തിക്കാനിലെ ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് വിലകൂടിയ സമ്മാനങ്ങളും ലഭിച്ചിരുന്നു.  അനുസരണയുള്ള പുരോഹിതനെന്ന നിലയിൽ ഫാദർ മേസിൽ,  ജോണ്‍ പോളിന്റെ ഉറ്റമിത്രവും പ്രിയങ്കരനുമായിരുന്നു. കണക്കില്ലാത്ത ധനം ശേഖരിച്ചിരുന്ന ഈ സംഘടന വത്തിക്കാൻറെ  അക്ഷയ പാത്രവും  പ്രധാന  വരുമാന മാർഗവുമായിരുന്നു.  ആധുനിക സഭയ്ക്കുവേണ്ടി  ബില്ല്യൻ കണക്കിന് ഡോളർ സ്വത്തുക്കൾ  സമ്പാദിച്ചുകൊടുത്തത് ഫാദർ മേസിലിന്റെ( Maciel ) ലീജിയൻ ഓഫ് ക്രൈസ്റ്റ് സംഘടനയായിരുന്നു. 


1950 തുടങ്ങി പതിനൊന്ന് വയസ് താഴെയുള്ളവർ മുതൽ  ആയിരക്കണക്കിന് കുഞ്ഞുങ്ങളെ മേസിൽ  പീഡിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. മുമ്പ് സെമിനാരി വിദ്യാർഥികളും ഇപ്പോൾ പുരൊഹിതരുമായവർ തെളുവുകൾ സഹിതം മേസിലിന്റെ   പീഡനകഥ വത്തിക്കാനെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫാദർ മേസിൽ ( Marciel )ദുരുപയോഗം ചെയ്തവരെ കള്ളം പറയുന്നവരായി മുദ്രയും കുത്തുമായിരുന്നു. കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ മൂടിവെക്കുവാൻ അവരെ സഭയുടെ വിശ്വാസവഞ്ചകരായും കരുതിപോന്നു. ഫാദർ മേസിലിനെതിരായ ആരോപണങ്ങൾ ജോണ്‍ പോൾ  കാതുകൊടുക്കുകയോ അന്വേഷിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല.  കൊച്ചുപെണ്‍ക്കുട്ടികളുടെ  ചാരിത്ര്യം ഹനിക്കുകയും സെമിനാരിക്കുട്ടികളെ ലൈംഗികമായി ഉത്തേജിപ്പിച്ച് പീഡിപ്പിക്കയും ചെയ്യുകയെന്നത് മേസിലിന്റെ  നിത്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.  മേസിലിന്റെ  കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ  ഒളിച്ചുവെയ്ക്കുക മാത്രമല്ല വത്തിക്കാനിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട  കാര്യനിർവഹണ ചുമതലകൾ  വഹിക്കാനും ജോണ്‍ പോൾ അദ്ദേഹത്തെ  ചുമതലപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.  ആരും അദ്ദേഹത്തെ  വിമർശിക്കാൻ പാടില്ലാന്ന്  വത്തിക്കാനിൽ കർശനമായ വിലക്കുമുണ്ടായിരുന്നു.   


ജോണ്‍ പോളിന്റെ ഉറ്റമിത്രമായ ഫാദർ മേസിൽ   (Father Marcial Maciel Degollado) കുട്ടികളെ പീഡനം നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നതുകൂടാതെ  മയക്കുമരുന്നിനടിമയുമായിരുന്നു. അനേകമനേക കുട്ടികളുടെ പിതൃത്വവും ഉണ്ടായിരുന്നു. മേസിൽ തനിക്കുണ്ടായ   മക്കളെയും പീഡിപ്പിച്ചിരുന്നു.   അവസാനം നിവൃത്തിയില്ലാതെ ജോണ്‍ പോൾ മാർപ്പാപ്പാ  ഫാദർ മേസിലിന്റെമേൽ നടപടികളെടുക്കാൻ നിർബന്ധിതനായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ  ശിക്ഷ മരിക്കുവോളം പ്രാർഥനയിലും ഉപവാസത്തിലും കഴിയുകയെന്നായിരുന്നു. അനേക കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പിതൃത്വമുള്ള വിവാദ പുരോഹിതനായ മേസിലച്ചനെ  സഭ രക്ഷിച്ചതല്ലാതെ ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും അവരെ വളർത്തുന്ന മാതാക്കൾക്കും സാമ്പത്തിക സഹായമോ പരിചരണമോ നല്കിയില്ല.


ഒരു പക്ഷെ ഫാദർ മേസിലിനെതിരെയുള്ള കുറ്റാരോപണങ്ങൾ ജോണ്‍ പോൾ വിശ്വസിച്ചില്ലായിരിക്കാം. എന്നിരുന്നാലും അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഫാദർ മേസിലിലുള്ള  അന്ധമായ വിശ്വാസം മറ്റനേകായിരം കുടുംബങ്ങളെ മാനസികമായി തളർത്തുകയാണുണ്ടായത്. മേസിലിന്റെ  ക്രൂരമായ  ലൈംഗിക വിനോദങ്ങളിൽനിന്നും നിസഹായരായ ജനതയെ ജോണ്‍ പോളിന് രക്ഷിക്കാൻ സാധിക്കാത്തത് ക്ഷമിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത കുറ്റമാണ്.   ലൈംഗിക കുറ്റവാളികളായ പുരോഹിതരെ വേട്ടയാടുന്ന ഇന്നത്തെ ചരിത്രമുഹൂർത്തങ്ങളിൽ  ജോണ്‍പോളിനെ പുണ്യാളനാക്കിയതും ഉചിതമായില്ല.


ബർലിൻമതിൽക്കെട്ടുകൾ താഴെവീണതും കമ്യൂണിസത്തിന്റെ  തകർച്ചയും ജോണ്‍ പോളിനെ ആഗോളതലത്തിൽ പ്രസിദ്ധനാക്കി. എന്നിരുന്നാലും സഭയ്ക്കുള്ളിൽ അദ്ദേഹം വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത  ഏകാധിപതിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻറെ ചിന്താഗതികളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ ഉന്നതസ്ഥാനത്തിൽനിന്നും നീക്കം ചെയ്തിരുന്നു. ഒരാളിനെ വിശുദ്ധനാക്കാൻ സഭ പുറംലോകത്തിന്റെ പ്രതികരണവും കണക്കാക്കാറുണ്ട്. നാസികളുമായി പന്ത്രണ്ടാം പീയൂസിന് ബന്ധമുണ്ടെന്നുള്ള ആരോപണത്തിന്റെ പേരിൽ അദ്ദേഹത്തെ പുണ്യാളനാക്കാൻ സഭക്കിന്ന്  ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്. എങ്കിൽ ലൈംഗിക  കുറ്റവാളികളെ സംരക്ഷിച്ച ജോണ്‍ പോളിന്റെ വിശുദ്ധപദവിയും മാറ്റിവെയ്ക്കാമായിരുന്നു. 1993 ൽ കുടുംബാസൂത്രണ പദ്ധതികൾ സഭയുടെ കടുത്ത പാപങ്ങളായി ജോണ്‍ പോൾ വിളംബരം ചെയ്തു. എന്നാൽ സഭയുടെ മൊത്തമായ ലൈംഗിക കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ എതിർത്തിട്ടുമില്ല. കുടുംബാസൂത്രണങ്ങളെക്കാളും ബാലപീഡനമെന്ന കൊടും തിന്മയിലേക്ക് വാതിൽ തുറന്നുകൊടുത്ത ജോണ്‍ പോളിനെ വിശുദ്ധനാക്കുന്നത്  സഭയുടെ  പരിപാവനതയ്ക്കെതിരെയുള്ള   വെല്ലുവിളിയുമാണ്.


വിശുദ്ധ പദവിക്കായി ജോണ്‍ പോൾ മാർപ്പാപ്പായുടെ ജന്മനാടായ പോളണ്ടിൽനിന്നും ശക്തമായ  രാഷ്ട്രീയസ്വാധീനമുണ്ട്. രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള നയതന്ത്രബന്ധത്തിൽ ജോണ്‍ പോൾ  എന്നും വിജയമായിരുന്നു.    അക്കാലത്ത് അമേരിക്കൻ പ്രസിഡണ്ട്മാർ  സകല പ്രോട്ടോക്കോളും മാറ്റിവെച്ച്   ജോണ്‍ പോളിന്റെ സന്ദർശനവേളയിൽ  നേരിട്ടുവന്ന്  വിമാനത്താവളത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിക്കുമായിരുന്നു. റേയ്ഗന്റെയും ക്ലിന്റന്റെയും  ഗോർബച്ചൊവിന്റെയും ഉറ്റ മിത്രവുമായിരുന്നു.  ഇങ്ങനെയുള്ള  രാഷ്ട്രീയസ്വാധീനവും ജോണ്‍ പോളിന്റെ  വിശുദ്ധ പദവിയിലേക്കുള്ള വഴിയൊരുക്കലായിരുന്നു.  അദ്ദേഹത്തെ  വിശുദ്ധനാക്കണമെന്നുള്ള തീവ്രമായ ആഗ്രഹം  ബനഡിക്റ്റ് പതിനാറാമനുണ്ടായിരുന്നു.  തന്റെ മുൻഗാമി ബനഡിക്ട്റ്റിന്റെ ആഗ്രഹത്തിനെതിരായി ഫ്രാൻസീസ് മാർപ്പാപ്പാ  ഒരു തീരുമാനമെടുക്കുമെന്നും തോന്നുന്നില്ല.  മാത്രവുമല്ല  അദ്ദേഹത്തിൻറെ  വിശുദ്ധ പദവി നിഷേധിച്ചാൽ  കത്തോലിക്കർ ഭൂരിപക്ഷമുള്ള പോളണ്ടിൽ  അതൊരു  രാഷ്ട്രീയ കോളിളക്കത്തിനിടവരും.




Father Marcial Maciel Degollado