Translate

Wednesday, May 8, 2013

Life’s Journey from Womb to Tomb!



Paddle your Canoe daily with Jesus at the Helm!
             “Don’t be afraid, nor let your hearts be troubled!” This is the advise proffered by a devotional song to  a Zion  traveller, trying to cross the Jordan, paddling his own canoe amidst frightening winds and waves.  The traveller has to go across, because his permanent home is not here, but on the other side of the heavenly shore. The traveller needn’t be upset because the one who controls the wind and the waves, the one who has prepared his heavenly abode on the other shore and the one who passed through the death-trap of Jordan is with him in his canoe.
            Briefly this is human life here below – a journey. Every journey undertaken by man has a concrete design – a definite time and place of beginning, a calculated distance to be covered, a planned route by land, sea or air to be travelled  and finally a definite destination to be reached.
            But human life is a totally different journey in all these respects. In it the traveller is neither given the option to choose the time and place of his beginning nor the end of his earthly destination. Like a meteor he is forced to break into the process called time and space from nowhere and after a short or long period of glow, noticed by millions, many, few or none, he is forced to vanish out of space and time into eternity with no decisive say on any of these. In short the visible part of life’s journey stretches only from womb to tomb. This raises the most tantalizing bigger question larger than life about the invisible part of human life’s beginning and end; or better about the mind that conceives the conception of each individual -- in which womb, where, when; and his internment in which tomb, where, when, and more important: why?

Man for all Seasons!

            No man born of woman in this world has had answers to these questions except that solitary Man, self-styled as the Son of Man and extolled by others as the Man for all seasons. He alone stands out as a colossus bestriding  space and time, as the only man who did conceive his own conception -- in which virgin womb, where and when; how his life’s journey as the light of the world was to begin,  how that life was to be kept under a bushel for thirty long years after which what sort of meteoric rise he was to have during the short span of three years of his public life; what kind of catastrophic fall from the sublime to the absurd he was to have through the scandalous death on a cross proclaiming the paradoxical truth of a God being abandoned by his own God; in which tomb he was to be buried and sealed; which soldiers had to be the watch and ward to guard its precious imperishable content day and night; which day he was to break open that sealed tomb to rise from the dead in order to vindicate the all-time truth that Truth is mighty and will prevail, in order to reign gloriously for ever, not only in heaven but also, as a live wire in the hearts and minds of millions all over the world as  the Risen Lord, Christ Jesus. He alone has vindicated once and for all, in recorded history, man’s mastery over the mystery of life and death. This  is according to the Bible.
            Beginning and end have definite meaning only in relation to a beginning-less and endless mind that conceives them. This mind beyond all comprehension is, what is revealed to us by St. John when he says: “In the beginning was the Word; the Word was with God and the Word was  God…through him all things came to be, not one thing has its beginning but through him.” What it tells us is this: while we are not the product of our own planning, none of us is an accident in the dance of events but a product of an eternal divine design. To the extent we conform our lives to that divine design our journey through this world becomes pleasant and fulfilling. While the animal world conform themselves to this design through their instinct, we humans have to do it through our free choice from the time of our adulthood or the time we begin to paddle our own canoes. But awfully limited as we are with our own understanding of things, people, places and problems, how are we to come out with the right choice which would always perfectly square with God’s own design in our day to day life, nay in our moment to moment march through life from dawn to dusk, each day of our life’s journey?
            Left to ourselves it is next to impossible for us to keep our canoes safe, secure, steady and on the right track even as it was not possible for the disciples when they let Jesus go to sleep on their boat, while crossing the stormy lake. The same lesson is driven home to us by the example of Peter venturing to walk on the water at the bidding of Jesus and going down to the depths like lead, as his attention was diverted from Jesus by the force of  the wind and waves he encountered. A third example of the total futility of relying even on combined human resources alone is the instance of Peter, Thomas, Nathaniel and sons of Zebedee – the whole bunch of them fishing the whole night and ending up catching nothing.(Jn 21:1-6)

Believing & Doubting Peter

            In the first instance of crossing the lake, it was undertaken at the initiative of Jesus who told the disciples: “let us cross over to the other side of the lake”(Lk8:22). But the disciples let Jesus go to sleep because they must have thought they could do the job of steering and crossing the lake by their own resources and they got into trouble.  In the second instance of Peter walking on wobbling waters, it was initiated by a prayerful dialogue between him and Jesus: “Lord if it is you, tell me to come to you across the water. ‘Come’ said Jesus”(Mt 14:29). And Peter got out of the boat and went on walking steady as long as he had at least a mustard seed-size of faith in the command of Jesus, but started sinking as it gave way to doubting: “Man of little faith, why did you doubt?” To believe is divine; to doubt is human. The praying and believing Peter floated; the fearful and doubting Peter sank. In the third instance, the all too Herculean task of an all-night fishing was undertaken by the self-inflated mighty mite of human resources let loose in the wake of a desperate dead-God philosophical thinking: ‘God helps those who help themselves’.Now, Christ their God was dead and gone. So they had to help themselves without a God to help them’. So Peter said: “I am going fishing” and others joined in and their all night fishing ended up like the monumental fiasco of the Tower of Babel.
            All these point to one sure conclusion: Unless the Lord builds the house, they labour in vain who build it; unless the Lord guards the city, they labour in vain who guard it; unless the Lord germinates the seed they labour in vain who plough the land and sow it; unless the Lord heals the sick they labour in vain who prescribe any course of medicine; unless the Lord enlighten the scribes they labour in vain who strive to compose prose or poetry  to inspire and enrich their readers; in short, unless the Lord steers the canoe they labour in vain who paddle it, whether it be for the short span of a journey from dawn to dusk or the longer one spanning from womb to tomb. And so anyone who wants to be imbued with the spirit of the Zion traveller must pray :

Steer me today O Lord!

            ‘My Lord and my God, be thou today at the helm of this little boat that is Me, setting sail from today’s dawn to today’s dusk.
            My Lord and my God, remove me from the rudder of this boat, as I have neither the navigating skills, nor the sense of direction, nor the capacity to see beyond my nose, and install therein your own Good Self, your own Powerful Self, your own All Knowing Self, who alone, not only controls with authority the angry seas, the roaring winds and the dashing waves but also calms and guides them in the right direction. Be thou alone the captain of this feather boat which is Me and steer it safe and sound from this shore called the ‘dawn’ to the other shore called the ‘dusk’ through the rough and tumultuous deep sea called ‘today’.
            But, my Lord and my God, in case between this shore and the other, if it pleases you to call me to yourself, enable me O Lord today to joyfully bid adieu to my life-liner and to fly into your bosom, like a carefree skylark.
            But again, my Lord and my God, if your plan for me today happens to be different; if I am to carry on in my life-raft, then enable me today to say : ‘I live today, but not I but Christ lives in me.’ Amen

Facing Life and Death

            Biblically, theologically, spiritually and from a Christian point of view, one should be able to stare in the face of both life and death with  equanimity and serenity. The joyful march of life forgetting the possibility of the unpredictable trap of death any moment; or the frightening thought of death inhibiting the fruitful march of life, are both unrealistic of our passing, fading earthly existence. Still the fact remains that every day of human life is a tempestuous journey, a crossing over of a dangerously unpredictable deep sea called ‘Today’. The one way to ensure one’s safe transit here, is not only to get Jesus into one’s canoe but to put him at the helm, so that one can even go to sleep and make a dash through a turbulent day, not only safe but even unaware of a tumultuous journey gone through.

            But what, if death summons you at some point of this transit from dawn to dusk? St. Paul who saw his life as a journey through constant dangers – danger in town, in the open country, at sea; from pagans, brigands, own people and so-called brothers (2Cor 11:26) described his approaching death as a gain, since he wanted to be delivered from his mortal body in order to be more closely united with Christ. He must have seen death as the releasing of the skylark of his soul from the cage, to let it fly into the bosom of Christ.
            Here, if one has to choose, what is better: to live or die for Christ? St. Paul himself was caught in this dilemma and exclaimed: “I do not know what I should choose” (Phil 2:22). Fortunately for us, death is not a matter of our choice, as it was not with our own birth either. What is expected of a good steward of Christ is to make hay while the sun shines and to imitate St. Paul for whom, to live was to empty all selfishness from his own inmost being and to replenish it with the spirit and personality of Christ, so that he could exclaim: “I live now, not I but Christ lives in me”(Gal 2:20).

Supremacy of God’s Grace

            In short, the secret of one’s success in life before God and man boils down to this: crucifixion of self and  glorification of the supremacy of God’s grace and mercy in all human affairs, because ‘the only thing that counts is not what human beings want or try to do but the mercy of God’(Rom 9:14). That is why St. Paul asks the boastful: “What have you which you have not received and if you have received, why do you glory as if you have not received?”(Cor  4:7) and Jesus himself exhorts us: “When you have done all what you are supposed to do, call yourself a useless servant”(Lk 17:11). That is what we really are – worthless servants – because, if “it is God, for his own loving purpose, who puts both the will and action”(Phil 2:13) in us for doing anything good, what is there left for us to boast of?
            It is then, thanks to the grace of God alone that we are prompted to do good and be good, and it is not the good we think we do and boast of, that brings down on us God’s grace. Otherwise “grace would not be grace at all”(Rom 11:6). Even more profoundly: “It is in Him that we live and move and have our being”(Act.17:28), even while we, in utter ignorance about this rock-bottom reality, imagine that we are conducting ourselves or paddling our own canoes and honouring Jesus, when we graciously request Him to take his seat at the helm. The more we wake up to the reality of this puzzling supremacy of God’s grace and mercy which appeared in the person of Jesus Christ and continues its commanding salvific role ever since in human lives in general and in our own lives in particular, the more the unreality of our own popped-up self-importance will melt into thin air.

Vitamin – I or Ego

            Einstein while expounding his feat in discovering a new vitamin, explained in a lighter vein to the suspense of his listeners: While the reduction of the measure of different vitamins cause various body ailments, the dwindling to the point  of total elimination of the new vitamin he discovered, makes one healthy, wealthy and happy physically, mentally, spiritually and a store house of all good things  to oneself and others. What is that vitamin? It is called Vitamin ‘I’, that is,  the Ego in each of us, which the truly wise and enlightened will be quick to nip in the bud, as and when it rears its ugly head.
            We have only to remember what happened when this vitamin shot up to disproportionate heights in the boiling blood of Peter. It made him boast: “Even if ‘I’ have to die with you, ‘I’ will never disown you”(Mt 26:35). Contrary to his tall talk, he denied Christ thrice and he had to weep for it for the rest of his life. The folly of Peter should make us doubly wise to wipe out this ‘I’ syndrome, this Ego totally from our inmost self. This alone will in turn prompt each one of us to pray in all humility daily in the spirit of the Zion traveller: “Just for today, O Lord, come and be seated at the helm of my feather boat and steer it safe and straight from this shore called the ‘dawn’ to the other shore called the ‘dusk’ through  this tempestuous and  treacherous deep sea called ‘today’.
                                                *****************************

Tuesday, May 7, 2013

ചുമ്മായിരിക്കുക, ധ്യാനത്തിലാവുക!


ധ്യാനത്തിന്റെ മറ്റൊരു പോസ്റ്റ്‌ ആയി ഇടണമെന്ന് സുഹൃത്തുക്കൾ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചതുകൊണ്ട് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു. വളരെയധികം പേരെ ആകര്ഷിക്കുന്ന വിഷയമായി മാറിയിരിക്കുന്നു ധ്യാനം. 

ചെയ്യാനാവാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ് സ്വയം മറക്കുകയാണ് മനുഷ്യർ മിക്കപ്പോഴും ചെയ്യുന്നത്. അവർക്ക് മുന്നിൽ പറച്ചിലിന്റെ ഒരു മല വന്നുപൊങ്ങി ഇരുവരെയും മറയ്ക്കുംവരെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നവരുണ്ട്. ചില ധ്യാനപ്രസംഗകർ പോലും അങ്ങനെയുണ്ട്. കേട്ടിരിക്കാൻ നല്ല രസം, പക്ഷേ, എല്ലാം കഴിയുമ്പോൾ, സൂക്ഷിക്കാൻ കൊള്ളാവുന്നതൊന്നും ബാക്കിയുണ്ടാവില്ല. ഇങ്ങനെ ലോകത്തിന്റെ മാലിന്യങ്ങളെല്ലാം പങ്കുവയ്ക്കുന്ന മാദ്ധ്യമങ്ങളും റ്റി.വി.യും റേഡിയോയും സമയത്ത് കിടന്നൊന്ന്  ഉറങ്ങാൻ പോലും മനുഷ്യരെ സമ്മതിക്കുകയില്ല. ചവറ്റുകൊട്ട ചികയുന്നതല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും നേരമില്ലാത്തവരായി മാറിയിരിക്കുന്നു മനുഷ്യർ. 

അതിനു പകരം, കുറേ നേരം ചുമ്മായിരിക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ ആർക്കാണ് പുരികം ഉയരാത്തത്. എന്നാൽ, ചുമ്മായിരിക്കുകയും ചുമ്മായിരുന്ന് ചുറ്റും നോക്കി എത്ര ചെറുതിനെയും വലുതിനെയും കൌതുകത്തോടെ കാണാനുമാണ് നാം ശീലിക്കേണ്ടത്‌, ആദ്ധ്യാത്മീയതയും ഭൌതികതയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ആ വാക്കുകളിൽ മാത്രമാണെന്ന് അറിയുംവരെ. അപ്പോൾ ആത്മീയവാദികളും ഭൌതികവാദികളും ഇല്ലാതാകും. വിശ്വാസങ്ങൾ തമ്മിൽ സംഘർഷം അനാവശ്യമാകും. ക്യാരിസ്മാറ്റിക്കുകാരുടെ കച്ചവടം ആർക്കും വേണ്ടെന്നു വരും.


സർവ്വ ചരാചരങ്ങളും അവയുടേതായ ധ്യാനാവസ്ഥയിലാണ് കഴിയുന്നത്‌.  വളരുന്തോറും സഹജമായ അങ്ങനെയൊരു ബോധം നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരേയൊരു വസ്തു മനുഷ്യനാണ്. അതുകൊണ്ട്, സ്വാഭാവികമായ ധ്യാനമില്ലാത്ത ഒരേയൊരു ജീവി മനുഷ്യനാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ മനഃപ്പൂർവം ധ്യാനിക്കാൻ പഠിക്കേണ്ടിവരുന്നത്.

പ്രകൃതിയെ വെട്ടിയും കീറിയും വിഷം കൊടുത്തും നശിപ്പിച്ചിട്ട് വയറു നിറയ്ക്കുന്ന ഒരേയൊരു ജീവിയും മനുഷ്യനാണ്. ലോകമാലിന്യങ്ങൾ തന്നെ അയവിറക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മനസ്സുകൾ അടിക്കടി വിഷലിപ്തമാകുന്നതുപോലെ വിഷമടിഞ്ഞ ഭക്ഷണം ശരീരത്തെയും നശിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പ്രശ്നം. ഉപവാസം, മാനസിക തലത്തിലും ശാരീരിക തലത്തിലും, ധ്യാനത്തിന് ഒരുപാധിയാകേണ്ടത് എന്നത്തേക്കാളും ഇന്നാണ്. അനാവശ്യ ചുമടുകൾ ഇറക്കിവയ്ക്കുക എന്നതാണ് ഉപവാസത്തിന്റെ അർത്ഥം. നിത്യേന വിഴുപ്പലക്കുന്നവരും വിഴുപ്പു ചുമക്കുന്നവരും ധ്യാനിക്കാൻ പഠിക്കുകയില്ല. ശരീരത്തിനും ആത്മാവിനും കൊള്ളരുതാത്ത അറിവും ആഹാരവും ആശയങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും സമ്പാദ്യങ്ങളുടെ പട്ടികയും മനസ്സിൽ കുത്തിനിറച്ചുകൊണ്ട് നടക്കുകയാണ് ആധുനിക സമൂഹത്തിലെ മിടുക്കന്മാർ. അവർക്ക് ജീവാത്മാവും പരമാത്മാവും മനസ്സിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ മാത്രം നിഴൽ പരത്തുന്ന വിഭ്രാന്തികൾ മാത്രമായി ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നതിൽ എന്തുണ്ട് വിസ്മയിക്കാൻ?


ഇന്നത്തെ ആധുനിക വിദ്യകളെല്ലാം മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനല്ലാതാക്കിത്തീർക്കുന്നു എന്നത് ഒരു സത്യമാണ്. സ്വന്തം ആകൃതിയിലും കാഴ്ചയിലും തൃപ്തിവരാതെ, ഇല്ലാത്ത 'മോടി'യുണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി സമയവും ശരീരവും പാഴാക്കുന്ന ഏക ജീവിയും മനുഷ്യൻ തന്നെ. മനുഷ്യജന്മം എന്തോ പവിത്രവും അനന്യവുമായ അവസ്ഥയായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതിലൂടെ അതിന്റെ സ്വാഭാവികതയും പ്രകൃതിയോടുള്ള അഭേദ്യ ബന്ധവും നിരാകരിക്കപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ, അങ്ങനെയല്ല, മറ്റേത് അസ്തിത്വവും പോലെയേ ഉള്ളൂ നമ്മുടേതും എന്നംഗീകരിക്കാനുള്ള എളിമ കൈവരുന്നത് ധ്യാനത്തിലൂടെയാണ്. സ്വന്തം പ്രകൃതത്തിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്നതാണ് ധ്യാനം.

ജിവിതം അതിസങ്കീർണ്ണമായ ഒരു കീറാമുട്ടിയല്ല, നിഷ്ക്കളങ്കമായ ഒരു പാറിക്കളിക്കലാവണം. മനസ്സിൽ ശേഖരിച്ചിട്ടുള്ള അറിവുകൾക്കപ്പുറത്തെത്തിയാലേ ഈ നിഷ്ക്കളങ്കതയിൽ എത്താനാവൂ. വെറുതേ കുറേനേരം ചുമ്മായിരുന്നു ശീലിക്കണം. സുഖം, സ്നേഹം, സ്വസ്ഥത, ആനന്ദം ഒക്കെ അപ്പോൾ സാദ്ധ്യമായിത്തീരും. മൌനമായി ഇരുന്ന്, കാണുന്നതിനെ അലിവോടെ, സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുക. ഒരു തരത്തിലുള്ള വിധിയും നടത്തരുത്. എല്ലാറ്റിനും അതിന്റേതായ ഊര്ജ്ജമുണ്ട്. അത് നമ്മിൽ അലിഞ്ഞു ചേരാനനുവദിക്കുക. ഉറക്കത്തിലും വിശപ്പിലും ചുറ്റുപാടിൽ നിന്ന് ആരോഗ്യദായകമായ ഊര്ജ്ജം സ്വീകരിക്കാം. പ്രപഞ്ചത്തിനു പൊതുവായ ഒരു ലയം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണത്. ആ ലയത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം പിന്മാറിനിന്നാൽ നമ്മെ സഹായിക്കാൻ പ്രകൃതിക്ക് സാദ്ധ്യമല്ലാതായിത്തീരും. എന്നാൽ ആ ലയത്തിലേയ്ക്ക് തിരികെച്ചെന്നാൽ, ജാതിമതലിംഗഭേദങ്ങളില്ല, ഭൂതഭാവിചിന്തകളില്ല, ആകാംക്ഷകളില്ല. എല്ലാ ജീവികളും നിരന്തരം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന 'സ്വാതന്ത്ര്യം ഇപ്പോൾ, ഇവിടെ' എന്നയവസ്ഥയിലായിത്തീരും നമ്മൾ.

ധ്യാനം

യേശു പറഞ്ഞു : "പരീശന്മാരും ശാസ്ത്രിമാരും അറിവിന്റെ താക്കോലുകള്‍ എടുത്തു ഒളിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു . അവര്‍ സ്വയം പ്രവേശിച്ചിട്ടുമില്ല ,
പ്രവേശിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നവരെ അനുവദിച്ചിട്ടുമില്ല .നിങ്ങളോ ,സര്‍പ്പങ്ങളെപോലെ ബുദ്ധിയുള്ളവരും പ്രാവുകളെപ്പോലെ നിഷ്കളംങ്കരും 
ആവുക"
തോമസിന്റെ സുവിശേഷം .


രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷവും ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക്  ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല . അന്വേഷിയെ  തടയുക , എങ്ങനെയും പിന്തിരിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിപുരുഷന്മാരായി സ്വയം ഭാവിക്കുന്നവർ ചെയ്യുന്നത് . 
 യോഗ ,റെയ്കി ,പ്രാണിക് ഹീലിംഗ് എന്നിങ്ങനെ സാധനകൾ ധാരാളം ലഭ്യമാണ് . ധ്യാന രീതികളും ,അവനവനു ചേരുന്നത്‌  തിരഞ്ഞെടുക്കുക . 
"എല്ലാം നിയമാനുസൃതമാണ് " (1 കോറിന്തോസ് 10 :23) പ്രയോജനം സാധനകൾ  ചെയ്തു  ബോധ്യപ്പെടാമല്ലോ . 



Monday, May 6, 2013

ധ്യാനം ഒരു മതത്തിന്റെ കുത്തകയല്ല

(ധ്യാനിക്കാനറിയാവുന്നവന് സ്വന്തം മനസ്സിനെ എളുപ്പത്തിൽ സ്വസ്ഥമാക്കാനറിയാം. മണ്ണിൽ നിന്നും പ്രകൃതിയിൽ നിന്നും  അകന്നു നിൽക്കുന്നവർക്ക് ധ്യാനമൊരിക്കലും കൈവരില്ല. കാരണം, തന്നെക്കുറിച്ചും പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ചും ശരിയായ ധാരണയുണ്ടാകുമ്പോൾ മാത്രം സംഭവിക്കുന്നതാണ് ധ്യാനം.

http://almayasabdam.blogspot.com/2013/05/blog-post_8082.html#commentsസാക്ക് )

വടക്കേ അമേരിക്കയുടെ  ഭൂവിഭാഗങ്ങൾ വസന്ത കാലത്തിലിപ്പോൾ ആകർഷകമാണ്.     ശൈത്യത്തിലെന്നും  എവിടെയോ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന പക്ഷികളും  മാൻ പേടകളും തത്തി കളിക്കുന്ന അണ്ണാനും മരംകൊത്തികളും ഇവിടെയുമുണ്ട്. ശിൽപ്പികൾപോലും നാണിച്ചുപോവുന്ന കുരുവി കൂടുകൾ കണ്ടാലും എന്തൊരു ചന്തം. എവിടെയും തളിരണിഞ്ഞ പുഷ്പങ്ങൾ ഇന്ന് എന്റെ മനസിന്‌ കുളിർമ്മ നല്കുന്നു.

 മണ്ണുമായി  പൂക്കൾ ചെടികൾക്ക് ചുറ്റും സമയം കളയുന്നതും ധ്യാനമായി ഞാൻ കരുതുന്നു. തണുപ്പുകാലത്ത് കാണാത്ത തേനീച്ചകൾ, വണ്ടുകൾ, പൂമ്പാറ്റകളെല്ലാം പാട്ടുമായി ഇവിടെ,  എങ്ങനെ, എപ്പോൾ , എവിടെ നിന്ന് വന്നുവെന്നും ചിന്തിച്ച് ഈശ്വര ധ്യാനം നടത്താറുണ്ട്‌.  ചിന്തയിൽ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ മറന്നുപൊകുന്നു.

 സായംകാലങ്ങളിൽ പുറത്ത് പണിയുന്ന എന്നെ ഇട്ടിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളും കൈകളും ചെളി പുരണ്ടിരിക്കുരിക്കുന്നത് കണ്ട്  സന്ദർശകർ പരിഹസിക്കാറുമുണ്ട്.  അർദ്ധയാജകനെപ്പോലെയെന്നും വിശേഷണങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ച്   അവർ ആനന്ദിക്കാറുണ്ട്.

 എന്റെ   അനുജത്തി വാങ്ങിയ    ബി.  എം . ഡബ്ല്യൂ.  കാർ   കാണിക്കാൻ  വീട്ടിലിന്നലെ  വന്നപ്പോൾ    മണ്ണിനോട് പണിതിരുന്ന   എന്റെ കൈകളിലെ ചെളികളും കാലിൽ ധരിച്ചിരുന്ന പൊട്ടിയ  ഷൂവും ചെളി പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളും  നോക്കി ചിരിച്ചെന്നെ അവൾ കളിയാക്കി. ഞാൻ പറഞ്ഞു,  സഹോദരീ, നിന്റെ 'കാർ' മനോഹരം തന്നെ. നീയും സുന്ദരി.  ചെളി പുരണ്ട  ഞാൻ തല്ക്കാലം വികൃതനാണ്. വ്യവസായ യുഗം വരുന്നതിനുമുമ്പ് പാടത്തും പണി ശാലകളിലും  പണിയെടുത്തിരുന്ന പിതൃ തലമുറകളെയും ഞാൻ ഒർത്തു.   ഈ മണ്ണിലെ പൂക്കളും  ചുറ്റുമുള്ള ഹരിതക പുൽത്തകിടിയും    ചെളിപുരണ്ട എന്റെ കൈകൾക്ക് ഇന്നിവിടെ സാക്ഷിയാണ്. അതിനുള്ളിലെ  ആന്തരിക സൌന്ദര്യം  പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ  എനിക്കറിയത്തില്ല.  ഇവിടെ ഞാനും പ്രകൃതിയും  ഈശ്വരനും മാത്രം. ഇത് ധ്യാനമാണ്.ഞാൻ എന്നു പറയുന്നത് എന്റെ ഉൾബോധം. പ്രകൃതിയും  ഞാനും ഈശ്വരനുമൊത്ത ധ്യാനം. ധ്യാന ഗുരുക്കളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കാത്ത  പൂർണ്ണമായ  ആത്മീയ ധ്യാനം തന്നെയാണ് .    മണ്ണും ഞാനെന്ന സത്തയും   ഈശ്വരനും മണ്ണിലേക്കു പോകുന്ന ഞാനെന്ന   ജഡവും എന്റെ ഈ മണ്‍ കൂപ്പുകൈകളിൽ ഉണ്ട്.


ലൌകിക ചിന്തയിൽ നമുക്കുള്ളതെല്ലാം സ്വന്തമാണെന്ന് തോന്നും. എന്നാൽ ബാഹ്യമായി കാണുന്ന ഒന്നും  സ്വന്തമല്ല. ഈ കാണുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിൽ നമുക്കെന്ന് പറയാൻ ഒന്നുമില്ല. പ്രപഞ്ചത്തിലൊന്നിനും അസ്ഥിത്വം ഇല്ല. സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ നിനക്കും കൈകളിൽ  അഴുക്കുപുരണ്ട എനിക്കും അസ്ഥിത്വം ഇല്ല. ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്ര കുടക്കീഴിൽ വസിക്കുന്ന ഒന്നിനും സത്തയില്ല. അതിനാൽ അവയിലെന്തിന് തീരാത്ത മോഹങ്ങളുമായി മനുഷ്യൻ മനസ് പുണ്ണാക്കണം. ആശയില്ലാത്ത പരമമായ സത്യത്തിലാണ് പ്രശാന്തത ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അവിടം സ്വർഗം താഴെയിറങ്ങി നമ്മെ ആലിംഗനം ചെയ്യും.  അതിനാല്‍ അവയില്‍  ആശയെന്തിനാണ്? ആശയില്ലാത്തപ്പോഴാണ് മനസ്സില്‍ പരമപ്രശാന്തി കളിയാടുന്നത് . നീ ധ്യാന നിരതനെങ്കിൽ ചിന്തകൾകൊണ്ട്  നിന്റെ മനസിനുള്ളിൽ കോട്ടകളും കൊത്തളങ്ങളും പണിയാതിരിക്കൂ. ദുഖങ്ങളെ ഹനിച്ച്‌ മനസിന് ശക്തി നൽകൂ. അതുതന്നെ ധ്യാനവസ്തയാണ്. ശാന്തിയുടെ മണിഗോപുരം  നീ പടുത്തുയർത്തി കഴിഞ്ഞു.


 നമ്മുടെ ചിന്താവിഷയം ധ്യാനമെന്നാൽ എന്തെന്നാണ് . പലരും  വട്ടു പിടിച്ച പുരോഹിതരിൽനിന്നും കിട്ടുന്ന ആന്തരിക സൌഖ്യമാണ്‌ ധ്യാനമെന്ന് തെറ്റി ധരിച്ചിരിച്ചിരിക്കുന്നു. ധ്യാനം തൊണ്ടയിടറും മാതിരി  ഹല്ലെലുയായെന്ന് വിളിച്ചുകൂവുന്നതല്ല.  ക്രിസ്ത്യൻ ധ്യാനങ്ങളും കിഴക്കിന്റെ ഹൈന്ദവധ്യാനങ്ങളും തമ്മിൽ പരസ്പര ബന്ധം ഇല്ല. പ്രാർഥനകളിൽക്കൂടി ദൈവവുമായി ഒരു ആശയവിനിമയമാണ് ക്രിസ്ത്യൻ ധ്യാനത്തിൽ ഉള്ളത്.  വാക്കുകളിൽക്കൂടിയല്ലാതെ വ്യക്തിഗതമായി  ദൈവവുമായ ഒരു വെളിപാട് നേടുകയാണ്‌.  ധ്യാനത്തിൽക്കൂടിയുള്ള വെളിപാട് കഥകളുമായി പള്ളികൾ തമ്മിലും ഒരു മത്സരം തന്നെ. പരസ്പര വിരുദ്ധങ്ങളായി പള്ളികൾ  ഒരേ കൃസ്തുവിനെ പല രൂപത്തിൽ കാണിക്കുന്നതും ക്രിസ്ത്യൻ ധ്യാനങ്ങളുടെ  പ്രത്യേകതയാണ്. പടുത്തുയർത്തിയിരിക്കുന്ന ധ്യാന കേന്ദ്രങ്ങളെല്ലാം .ദൈവത്തിനെ പങ്കുവെച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ക്രയവിക്രയ കച്ചവട പങ്കാളിത്ത വ്യാപാരമാണ്.  ദൈവവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ഒരു വിലപേശലിൽ അമ്പേ നമ്മുടെ ആശാരിച്ചെറുക്കൻ യേശു പണ്ടേ ഒളിച്ചുപോയി.


 മനസിനുള്ളിലെ സർവ്വതും ത്യജിച്ച് ഏകാഗ്രതയിൽ ദർശിക്കുന്നതിനെ ധ്യാനമെന്ന് പറയാം. അവിടെ  ജാഗ്രതയേറിയ അവബോധം മാത്രം. . ഒരു കാമുകി കാമുകനെ ധ്യാനിക്കുന്നതും ധ്യാനമല്ല.  പ്രകാശം നല്കുന്ന ഒരു ദീപത്തിന്റെ നാളം    പ്രകാശ വലയത്തിനുള്ളിലെ  പദാർഥങ്ങളെ നീക്കിയാലും ചുറ്റും പ്രകാശിച്ചു തന്നെ നിൽക്കും. അതുപോലെ നിന്റെ ബോധ മനസിലുള്ള വികാര വിചാരങ്ങളെയും ഭാവനകളെയും  ദൂരികരിച്ചാൽ അവശേഷിക്കുന്നത് ഉപബോധ മനസായിരിക്കും. വിഷയാസക്തിയിൽനിന്നും മനസിനെ സ്വതന്ത്രമാക്കി ഉപബോധ മനസ് മാത്രമാകുന്ന ഏകാന്തതയെ ധ്യാനമെന്നു പറയുന്നു.

ധ്യാനമെന്ന് വിചാരിച്ച് നാം പ്രായോഗികമാക്കുന്നതൊന്നും സത്യത്തിൽ   ധ്യാനമല്ല. വ്യായാമങ്ങളും യോഗാഭ്യാസങ്ങളും സൂര്യനമസ്ക്കാരവും ശ്വാസനിയന്ത്രണവും സ്വയം നിയന്ത്രണോപാധികളെങ്കിലും  ധ്യാനമായി കരുതുവാൻ സാധ്യമല്ല. ഈ നിയന്ത്രണങ്ങളിൽക്കൂടി ഒരിക്കൽ ശ്വാസം നിലച്ചതായി അനുഭവപ്പെടും. ശരീരവും നിശ്ചലമായതായി തൊന്നും. വികാരങ്ങളും വിചാരങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമാകും. ശൂന്യമായ മനസ്സിൽ പിന്നെ അവശേഷിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ത്? അവിടമാണ് സാഗാകൾ നേടിയെടുത്ത ധ്യാനം. ധ്യാനം കുടികൊള്ളുന്നതും  ഒരു തരം മായാവലയത്തിനുള്ളിൽ മാത്രം.

 ധ്യാനം എന്നത് സംസ്കൃത വാക്കാണ്‌. മനസിനെ ആവഹിക്കുകയെന്നതാണ് ധ്യാനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. വിവിധങ്ങളായ നാല് ഘട്ടങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് ചതുർ ധ്യാനങ്ങളെന്നും പറയും. ധ്യാനിക്കുന്നവൻ ആദ്യത്തെ സ്റ്റേജിൽ എത്തുമ്പോൾ   മനക്ഷോപം, ഇന്ദ്രിയാനുഭൂതി, കാമം എന്നീ വികാരങ്ങളിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രമാകും.  ക്ഷേമം, സുസ്ഥിതി, സന്തുഷ്ടമായ അനുഭൂതി എന്നിവകൾക്ക് മാറ്റമുണ്ടാവുകയില്ല. ധ്യാനത്തിന്റെ രണ്ടാംഘട്ടത്തിൽ ബൌദ്ധിക ചിന്തകൾക്ക് മങ്ങലേറ്റ് ശാന്തിനേടുകയാണ്.  മൂന്നാം ധ്യാനത്തിൽ സന്തുഷ്ടമായ അനുഭൂതികൾക്ക്  മാറ്റം വന്ന് പകരം സമചിത്തത കൈവരിക്കുകയാണ്. നാലാം ധ്യാനത്തിൽ വൈകാരിക ഉന്മോത്തമായ ഇന്ദ്രിയാനുഭൂതികൾ നിലച്ച് സമചിത്തത മാത്രം  അവശേഷിക്കും. അവൻ അപ്പോൾ പൂർണ്ണമായ  ജ്ഞാനത്തിൽ എത്തുകയാണ്.

 അലൗകികമായ ഒരു ലോകത്ത് ആശകളും അസുന്തുഷ്ടിയും ദുഖവും ഭയവും വെടിഞ്ഞ ആത്മാവ് സ്വയം നമ്മിൽ വസിക്കുന്നുവെന്ന അവസ്ഥയെ ധ്യാനമെന്നു പറയാം. എല്ലാ ബന്ധങ്ങളെയും മനസാത്യജിച്ച് നിനക്കിഷ്ടമുള്ളടത്തു ജീവിക്കാം. മലമുകളും പർവ്വതനിരകളും വനം പ്രദേശങ്ങളും, കുറ്റികാടുകളും മനസ്സ് പരമശാന്തിയിൽ എത്തിയവന്റെ ഗ്രഹമാണ് 

ധ്യാനം ഒരു തത്ത്വ ചിന്തകന്റെയോ, ഒരു മതത്തിന്റെയോ കുത്തകയല്ല. നീ ഒരു മതവിശ്വാസിയെങ്കിൽ നിന്നിലെ ആത്മത്തെ മതത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂട്ടിൽ നിന്ന് നീ വിവേചിച്ചറിയേണ്ടി വരുന്നു. ഏതോ ഗ്രാഹ്യമല്ലാത്ത മതം കല്പ്പിക്കുന്ന  ശക്തിയേയും നീ ഉൾകൊള്ളണം. മതത്തിൽ നിന്നും വേറിട്ട്‌  സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുന്നവൻ    ആത്മത്തിൽ ഫലത്തെയും  കണ്ടെത്തുന്നു.  വിശ്വസിക്കുന്നവരും അല്ലാത്തവരും മനസിനുള്ളിലെ ശാന്തത ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.  ധ്യാനനിരതനായ ഒരാൾ സ്വയം നമ്മിൽ വിശ്വസിക്കണം. ആന്തരിക സമാധാനം കൈവരുത്തണം. ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതിഫലനങ്ങളെ വീക്ഷിക്കുന്നവനായിരിക്കണം. ജീവിതം പരിവർത്തന വിധേയമാണ്. പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളും വീക്ഷണങ്ങളും നമ്മുടെ നാടികൾ ആവഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. ദിനംപ്രതി  ബൌദ്ധികമായ ഊർജവും  മനസിനുള്ളിൽ പകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. എല്ലാം നിസാരമാക്കി മനസിന്റെ ശാന്തത കൈവരുത്തുന്നവൻ നല്ല ഒരു ധ്യാനിയാണ്. അശാന്തിക്കെതിരെ മനസ് നീറുമ്പോൾ, പൊരുതുമ്പോൾ മനസിനെ ഞെരുക്കി ക്ലേശങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു.

 നമുക്കു  ചുറ്റും  നാം ഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ഇക്കാണുന്നതെല്ലാം സത്യാന്വേഷിക്കുവേണ്ടി പ്രകൃതി മടക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന  ജീവിതപാളികളാണ്. വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിൽ സുഖവും ദുഖവും സമ്മിശ്രമാണ്. ഒരേ വഴിയിൽ പരസ്പരം  ഏറ്റുമുട്ടേണ്ട  ജീവിതത്തിൻറെ  രണ്ടു പ്രതിഭാസങ്ങളാണ് സുഖവും ദുഖവും. ഒഴുക്കിനെതിരെ, നിശബ്ദതയിലും ഒർക്കാപ്പുറത്തും  ഇവകൾ രണ്ടും ഉരസലുകൾ ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്. പ്രകൃതിയുടെ ജീവൻമരണ പോരാട്ടങ്ങളെ അനായസമായി കാണുന്നവൻ ജീവന്റെ വിജയിയാണ്. എകാന്തതതയിൽ മനസിന്റെ താളങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച്‌ ആത്മത്തെ  തേടിയലയുന്നവൻ മനസിനെ സ്വതന്ത്രമാക്കുന്നവനാണ്. എന്തിനെയും നിസാരമായി കാണുന്നവന്റെ ജീവിതം അർഥവ്യാപ്ത്തിയുള്ളതായിരിക്കും.   ദുഖങ്ങളെ ആശ്ലേഷിക്കുന്നവൻ ജീവിതത്തെ സ്നെഹമയമുള്ളതാക്കുന്നു.


Ramana Maharshi:Video:- 



Sunday, May 5, 2013

എന്താണ് ധ്യാനം?


കവിയും ഗായകനുമായ സാമുവേൽ കൂടലിന്റെ ധ്യാനം എന്ത് എന്ന സമകാലികപ്രാധാന്യമുള്ള പോസ്റ്റിന് ഒരു കമെന്റായി ഉദ്ദേശിച്ച ഈ കുറിപ്പ് അല്പം നീണ്ടുപോയതിനാൽ വേറൊരു പോസ്റ്റായി ഇടേണ്ടിവരുന്നത് ക്ഷമിച്ചാലും.

അഹംബോധത്തിൽ നിന്ന് ആത്മബോധത്തിലേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേരാനുള്ള ഏക മാർഗ്ഗം ധ്യാനമാണ്. മാനസാന്തരം എന്ന് ക്രിസ്തു പേരിട്ട ഈ അനുഭവമാണ് നമുക്കില്ലാത്തത് - ഒരു പക്ഷേ, അന്ധവിശ്വാസിയായ ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിക്കും ഇല്ലാത്തത്. അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ക്രിസ്ത്യാനികൾ മാത്രമല്ല, എല്ലാ വിശ്വാസികളും മതത്തിന് അടിമപ്പണി ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അടിമപ്പണി ഒരുവിധത്തിൽ സുഖവും സ്ഥിരതയും തരുന്നതിനാൽ സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ സാധാരണ വിശ്വാസി ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. വാസ്തവത്തിൽ നമ്മൾ ഗഹനമായി ചർച്ച ചെയ്യേണ്ട ഏക വിഷയം ധ്യാനമാണ്. നമ്മൾ ധ്യാനിക്കുന്നവരാകുമ്പോൾ ശണ്ഠകളെല്ലാം തന്നെ അനാവശ്യമായിക്കൊള്ളും. അതുകൊണ്ട് ആദ്യം നമുക്ക് മാനസാന്തരപ്പെടാം.

നിങ്ങൾക്ക് ധ്യാനം എന്തെന്നറിയാമോ, ധ്യാനം നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമാണോ എന്ന് എങ്ങനെ നിശ്ചയിക്കാം? അതിന്, ഓരോ ജീവിതകർമ്മത്തിലും നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് സ്വസ്ഥമാണോ എന്നന്വേഷിച്ചാൽ മാത്രം മതി. ധ്യാനിക്കാനറിയാവുന്നവന് സ്വന്തം മനസ്സിനെ എളുപ്പത്തിൽ സ്വസ്ഥമാക്കാനറിയാം. എങ്ങനെ? ഈ ചോദ്യം, എന്താണ് ധ്യാനം എന്ന ചോദ്യം തന്നെയാണ്.

നിങ്ങളുടെ ജീവിതമാണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നതിനുവേണ്ടി നിങ്ങളുടെ ജീവിതമല്ലാത്ത പലതും ചെയ്യേണ്ടിവരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ധ്യാനനിരതനല്ല. എല്ലാ ഉടയാടകളും അഴിച്ചു കളഞ്ഞാൽ ആരാണോ നിങ്ങൾ എന്നറിയുകയും അതേ സമയം നിങ്ങളല്ലാത്ത ഒരാളായി അഭിനയിക്കേണ്ടിവരികയും ചെയ്യാറുണ്ടോ? എങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് ധ്യാനിക്കാനറിയില്ല. അരുതാത്തതെന്നും ഒഴിവാക്കേണ്ടതെന്നും നിങ്ങൾക്കറിയാവുന്ന പലതും അനിവാര്യമായി ചെയ്യേണ്ടിവരുന്ന ഒരു സാഹചര്യമാണ് നിങ്ങൾക്കുള്ളതെങ്കിൽ, ധ്യാനമെന്തെന്ന് നിങ്ങൾ മനസിലാക്കിയിട്ടില്ല. നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് എന്തുമാകട്ടെ, - കിള, കുളി, വായന, വണ്ടിയോടിക്കൽ, അലക്ക്, ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കൽ, കൃഷിപ്പണി, വഴി തൂപ്പ്, പ്രസവം, അദ്ധ്യയനം എന്ന് തുടങ്ങി എന്തും - അത് ചെയ്യുന്ന നേരത്ത്, അത് നിങ്ങളുടെ ജീവിതമാണെന്ന് ബോധ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അത് ധ്യാനം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ ധന്യമാക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. പ്രകൃതിസഹജമായ അടക്കത്തിലൂടെ ജീവിതത്തെ സുന്ദരമാക്കുന്നത് ധ്യാനമാണ്. മണ്ണിൽ നിന്നും പ്രകൃതിയിൽ നിന്നും  അകന്നു നിൽക്കുന്നവർക്ക് ധ്യാനമൊരിക്കലും കൈവരില്ല. കാരണം, തന്നെക്കുറിച്ചും പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ചും ശരിയായ ധാരണയുണ്ടാകുമ്പോൾ മാത്രം സംഭവിക്കുന്നതാണ് ധ്യാനം.

തസ്യ നിശ്ചിന്തനം ധ്യാനം (constant awareness of That) എന്നാണ് ആത്മപൂജോപനിഷത്തിലുള്ളത്. എല്ലാ സത്തിന്റെയും സത്തായ, പരമമായ സത്തയെയാണ് 'തത്' എന്ന് ഇവിടെ പറയുന്നത്. ആ ശബ്ദത്തോട് സംബന്ധിക പ്രത്യയം ചേർന്നുണ്ടാകുന്ന വിഭക്തി രൂപമാണ് തസ്യ. അതിന്റെ എന്നർത്ഥം. അപ്പോൾ, അതിന്റെ അനുസ്യൂതമായ സാന്നിദ്ധ്യബോധമാണ് ധ്യാനം. മറ്റു വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞാൽ, അത് (തത്) എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാത്തിലും പ്രഥമസ്ഥാനത്തു നിൽക്കുന്നു എന്ന ചിന്താശീലം. അഹംബോധത്തെ ഓരോ തവണയും മനസ്സറിഞ്ഞ് മാറ്റി നിറുത്തിക്കൊണ്ട്, തല്സ്ഥാനത്ത് പരമമായ സത്തയെ പ്രതിഷ്ഠിക്കാൻ പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് അതിലേയ്ക്കുള്ള ഒരേയൊരു വഴി. പ്രവൃത്തിപഥത്തിൽ അതുതന്നെയാവും ലക്ഷ്യവും. 

കർമ്മങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്‌ ചിന്തയാണ്. ഞാൻ ഈ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നു എന്ന ഭാവത്തെയാണ് ഗീത കർമ്മമെന്നു പറയുന്നത്. ഞാനല്ല അത് ചെയ്യുന്നത്, അതൊക്കെ അങ്ങനെയങ്ങ് സംഭവിക്കുകയാണ് എന്ന ഭാവത്തിൽ അതിനെ കാണാനാകുന്നതാണ് അകർമ്മം. അകർമ്മത്തിൽ അഹം മാറ്റിനിറുത്തപ്പെടുന്നു. ചിന്തയുടെ കാർമ്മികൻ അഹംബോധമാണ്. ഇത്രടം വരെ നമുക്കൊന്നും മാറ്റാനാവില്ല. എന്നാൽ കർമ്മങ്ങളുടെ ഗുണഭോക്താവ് അഹമായിരിക്കണം എന്ന സ്വാഭാവികമായ സ്വാർഥതാത്പര്യത്തിൽ മനസ്സറിഞ്ഞ് തിരുത്തൽ വരുത്തി, അഹത്തെ അവിടെനിന്നു തുരത്താൻ നമുക്ക് സാധിക്കും. മാറ്റമില്ലാത്ത ഒരു കേന്ദ്രം നമുക്കുള്ളിലുണ്ടെന്നും, ഞാൻ അതാണെന്നും മനസ്സിന്റെ ചാഞ്ചല്യങ്ങൾ അതിനെ ബാധിക്കുന്നില്ലെന്നും ഉള്ള അവബോധമാണ് നിതാന്തമായ ശാന്തിയിലേയ്ക്കുള്ള മാർഗ്ഗം. ഈ കേന്ദ്രത്തെ മറക്കാനിടവരുത്തുന്നത് അഹത്തിന്റെ തിക്കിക്കയറ്റമാണ്. ശ്രദ്ധ യഥാർത്ഥ സത്തയിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ അഹത്തിനു അർത്ഥമില്ലാതായിത്തീരുന്നു. ഈ ശ്രദ്ധയാണ് ധ്യാനം എന്ന് പറയുന്നത്. അപ്പോൾ, ചിന്തയും കർമ്മവും തുടങ്ങുന്നത് അഹത്തിലാണെങ്കിലും, അവയുടെ പരിസമാപ്തി പരമമായ സത്തയിൽ ആയിരിക്കും. എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും സ്വാർത്ഥത വെടിഞ്ഞ ജീവിതരീതി എന്നേ ഇതിനർത്ഥമുള്ളു. ധ്യാനം എന്തെന്ന് വിശദീകരിക്കാൻ സാങ്കേതികമായ വാക്കുകളുടെയോ വിദ്യകളുടെയോ  ആവശ്യമില്ല. മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാനുള്ള താത്പര്യം, അഭിവാഞ്ച, മാത്രമാണ് വേണ്ടത്. ഇത്ര സമയത്തേയ്ക്ക്, ഒരു സവിശേഷ രീതിയിൽ ശരീരത്തിന്റെ നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്ന്, ഇന്ന വിഷയത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ച്, ഇന്നയിന്ന മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ട് എന്നൊക്കെയുള്ള നിബന്ധനകൾ ആവശ്യമില്ലാത്ത ഒരു പ്രക്രിയയാണ് ധ്യാനം. അത് പഠിച്ചെടുക്കാൻ ഒരു കോഴ്സിന്റെയും ആവശ്യമില്ല. ചിന്തയേയും പ്രവൃത്തിയേയും നിരന്തരം നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു സ്വാഭാവികതയായി മാറാത്ത ഒരു പരീക്ഷണവും ധ്യാനമല്ല.

ശരീരത്തെ നമ്മൾ ദിവസേന പലതവണ കഴുകി ശുദ്ധീകരിക്കാറുണ്ട്. അതുപോലെയൊരു ശുദ്ധീകരണം മനസ്സിനും ആവശ്യമാണ്‌. ശരീരത്തിൽ പൊടിയും അഴുക്കുമെന്നപോലെ മനസ്സിലും അശുദ്ധികൾ - അസൂയ, അഹങ്കാരം, വെറുപ്പ്, പക തുടങ്ങിയവ - വന്നു നിറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. അതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളാണ് പിരിമുറുക്കങ്ങളും അസ്വസ്ഥതകളും മറ്റും. ശരീരത്തെ കഴുകാൻ സോപ്പുപയോഗിക്കുന്നതുപോലെ ആത്മാവിനെ കഴുകാൻ വേണ്ടത് ശ്രദ്ധയാണ്. മേൽപ്പറഞ്ഞ ഓരോ തരം അശുദ്ധിയും ആത്മാവിൽ കളങ്കമായി തീരുംമുമ്പ് അതിനെ തിരിച്ചറിയുക, തല്ക്ഷണം അത് നീക്കംചെയ്യുക എന്ന ശീലമാണ് ഈ പറഞ്ഞ ശ്രദ്ധ.

എന്നാലും ധ്യാനം പരിശീലിക്കാൻ സഹായകരമാകുന്ന ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ശാന്തശീലരായ ആളുകളുടെ സഹവാസം, ഒച്ചപ്പാടിലാത്ത ചുറ്റുപാടുകൾ, തമോജന്യമായ മാംസാഹാരത്തെക്കാൾ സ്വാത്വികമായ സസ്യഭക്ഷണം, പ്രകൃതിയുമായുള്ള അടുപ്പം എന്നിവ അവയിൽ പ്രധാനമാണ്. ജീവിതലാളിത്യം > ഹൃദയലാളിത്യം > ധ്യാനം.

ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം അതിപ്രധാനമാണ്. അവയുടെ ഉപയോഗം എത്ര കുറയുന്നുവോ, അത്രയും കുറഞ്ഞിരിക്കും അയഥാർത്ഥമായ ബാഹ്യലോകവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധം. അത്രയും കുറച്ച് അഴുക്കേ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് കടന്നുവരൂ. ഒരുദാഹരണം പറയട്ടെ. നമ്മൾ ബസ്സിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്നു. ഇരു വശങ്ങളിലും ആകർഷണീയമായ ചിത്രങ്ങളോടെ സ്വർണ്ണത്തിന്റെയും സിൽക്കിന്റെയും കാറിന്റെയുമൊക്കെ കൂറ്റൻ പരസ്യങ്ങൾ കണ്ണുകളെ ക്ഷണിക്കുന്നുണ്ടാവും. ഒരാൾക്കവയെ നോക്കുകയോ അവഗണിക്കുകയോ ചെയ്യാം. അവയെ ശ്രദ്ധിക്കുക വഴി നമ്മൾ അത്രയുമധികം അസത്യങ്ങളെ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് കടത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പരസ്യങ്ങൾ പോതുവെതന്നെ തൊണ്ണൂറു ശതമാനം കള്ളമാണെന്നത് അഴുക്കിന്റെ വ്യാപ്തിയെ ശതഗുണീഭവിപ്പിക്കും. വായനയുടെയും സംഭാഷണത്തിന്റെയും കേൾവിയുടെയുമൊക്കെ കാര്യത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു ശ്രദ്ധയില്ലെങ്കിൽ ധ്യാനം അപ്രാപ്യമായിത്തീരും.


അന്ധന്മാരെ ഭാരതത്തിൽ പ്രജ്ഞാചക്ഷുക്കൾ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു. ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയുള്ളവർ എന്നാണർത്ഥം. കണ്ണുകളിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്കൊഴുകുന്ന ഊർജ്ജത്തെയെല്ലാം അകത്തേയ്ക്കു തിരിച്ചുവിടാൻ അന്ധര്ക്ക് സാധിക്കും എന്നതാണ് കാരണം. കണ്ണുകളെ നിയന്ത്രിക്കുക ഓരോരുത്തരുടെയും വ്യക്തിപരമായ കാര്യമാണ്. എന്നാൽ ചെവികൾക്ക് അത്രതന്നെ  സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ശബ്ദമലിനീകരണം കുറ്റകരമായ ഒരു കയ്യേറ്റമായി കണക്കാക്കേണ്ടി വരുന്നത്. പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ മൈക്കിന്റെയുപയോഗം നിയന്ത്രിക്കാൻ പുതുതായി നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അവയെ കാറ്റിൽ പറത്താൻ മടിക്കാത്തവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ പള്ളികളും പെടുന്നു എന്നത് ലജ്ജാകരമാണ്. നാട്ടുകാരുടെ സഹനശക്തിയെ ഇങ്ങനെ  പരീക്ഷിക്കുന്നത് ക്രൂരവും അധമവുമാണ്. ധാരാളം അക്രൈസ്തവർ ചുറ്റുപാടും വസിക്കുന്നുണ്ടാവും. ഉഷസ്സന്ധ്യയിൽ ഉണർന്നിരുന്ന് ധ്യാനിക്കുന്നവരും ഈശ്വരനാമം ജപിക്കുന്നവരും ഈ ശല്യം സഹിച്ച് ജീവിക്കേണ്ടിവരുന്നു. ധ്യാനമെന്തെന്ന് ഒരു ധാരണയും വിചാരവുമില്ലാത്ത ഒരു മതത്തിന്റെ അതിക്രമങ്ങളായി വേണം ഇതിനെ കാണാൻ.

ഒരു ചെറിയ ഹാളിൽ ഇരിക്കുന്നവർക്ക് സ്റ്റെയ്ജിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഒരാൾ ഉറക്കെ സംസാരിച്ചാൽ നന്നായി കേൾക്കാമെന്നിരിക്കിലും, മൈക്കില്ലാതെ ഒരു സെമിനാറോ ചർച്ചയൊ നടത്തുന്നത് കുറച്ചിലായി കരുതുന്നവർ ഉണ്ട്. പല തവണ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടും മൈക്കിന്റെ മുഴക്കം അല്പമൊന്നു കുറയ്ക്കാൻ നടത്തിപ്പുകാർ കൂട്ടാക്കാത്തപ്പോൾ (മുഴക്കമില്ലെങ്കിൽ മൈക്കെന്തിന്!) സ്ഥലം വിടേണ്ട ഗതികേട് എനിക്ക് പല പ്രാവശ്യം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ശീലത്തിന്റെ ബലമായിരിക്കാം, ഇത്തരം അവസരങ്ങളിൽ ആരുംതന്നെ അല്പമെങ്കിലും സഹികേട്‌ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. മലയാളിയുടെ ചെവിക്കട്ടി  അപാരം തന്നെ!


ധ്യാനത്തിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുപോകാം. നിങ്ങളുടെ ഉളളിലാണത് എന്ന് യേശു പറഞ്ഞ ആ സ്വർഗ്ഗത്തിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയാണ് ധ്യാനം. നമ്മുടെ കേന്ദ്രത്തെ അറിയുക എന്നതാണ് അതിലെ ദൗത്യം. നിരന്തരം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശരീരത്തിനപ്പുറം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറം, മനസ്സിനപ്പുറം എന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ അതിനെ നമ്മുടെ കേന്ദ്രമെന്ന് വിളിക്കാനാവൂ. ശരീരത്തെ ഒരു നദിയോട് ഉപമിക്കാം. നദി നിമിഷംപ്രതി പുതുതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ നമ്മുടെ ശരീരവും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു മാസംകൊണ്ട് നമ്മുടെ ത്വക്ക് മുഴുവനായി മാറിയിരിക്കും. ഒരു വർഷംകൊണ്ട് തലച്ചോറിലെ കോശങ്ങളുൾപ്പെടെ ശരീരം മുഴുവൻ മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും. മനസ്സാകട്ടെ, ഓരോ നിമിഷവും പുതിയ ചിന്തകളാൽ നവമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഞാൻ എന്ന ബോധം തുടരുന്നു. അതിനർത്ഥം ഞാൻ എന്നത് എന്റെ ശരീരമോ മനസ്സോ ചിന്തകളോ അല്ലെന്നാണ്. അപ്പോൾ, ശരീരമനസ്സുകൾക്ക് പിന്നിലുള്ള സൂക്ഷ്മമായ ഒരസ്തിത്വമാണത് എന്ന് വ്യക്തമാണ്. എന്നാൽ അതിനെ തിരിച്ചറിയാൻ ഒരാൾക്ക്‌ സൂക്ഷ്മദൃഷ്ടി ആവശ്യമാണ്‌. സ്ഥൂലദൃഷ്ടി സ്ഥൂലമായതിനെ, മാറ്റമുള്ളതിനെ മാത്രം കാണുന്നു. സൂക്ഷ്മമായതിന് സ്ഥൂലമായതിലേയ്ക്ക് കടക്കാം. ഉദാ. മനസ്സിന് ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ വിഷയങ്ങളിലേയ്ക്ക്‌ കടക്കാം; തിരിച്ച്‌ ആവില്ല. ചലനമായ മനസ്സിന് ചലനമില്ലാത്ത സത്തയെ അറിയാനാവില്ല. പ്രാർത്ഥനക്കും അതാവില്ല. കാരണം, പ്രാർത്ഥന മനസ്സിന്റെ വ്യാപാരമാണ്. ധ്യാനമാകട്ടെ അതിലും സൂക്ഷ്മമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. അത് വെറും എകാഗ്രതയുമല്ല. ഏകാഗ്രത മനസ്സിനെ എന്തെങ്കിലുമൊന്നിൽ പിടിച്ചു നിറുത്തുന്ന അഭ്യാസമാണ്. മനസ്സവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് ധ്യാനം തുടങ്ങുന്നത്.

ഓഷോയുടെ ഒരു നല്ല ഉപമയുണ്ട്‌. ഒരു ചുഴിയിൽ പെട്ടുപോകുന്നയാൾ അതിനൊത്ത് കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ചുഴിയുടെ പരിധിക്കപ്പുറം കടന്നാലേ അയാൾക്ക്‌ കറക്കം നിറുത്താനാവൂ. അഹംബോധവും ആഗ്രഹങ്ങളും വികാരങ്ങളുമെല്ലാം മനസ്സിനോടൊപ്പമുള്ള ചലനങ്ങളാണ്. സമയവും ഇടവും പോലും ഈ ചലനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഭൂതമെന്നത് കഴിഞ്ഞുപോയതും ഇപ്പോൾ ഒർമ്മയിലല്ലാതെ അസ്തിത്വം ഇല്ലാത്തതുമാണ്. ഭാവിയും അതുപോലെ തന്നെ, ഇപ്പോൾ അസ്തിത്വമില്ലാത്ത വെറും അനിശ്ചിതത്വമാണ്. നമ്മെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സത്യത്തിൽ ഉള്ളത് ഈ നിമിഷത്തിന്റെ അതിസൂക്ഷ്മമായ ഒരു കണിക മാത്രമാണ്. അവിടെ മനസ്സിന് ചലിക്കാൻമാത്രം ഇടമില്ലാത്തതിനാൽ അതിന്റെ ശല്യമുണ്ടാവില്ല. അവിടെ മാത്രമേ ഞാനുള്ളൂ എന്ന സത്യത്തെപ്പറ്റിയുള്ള  ബോധത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്നതാണ് ധ്യാനം. അതായത്, ചലിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിന്റെയും അപ്പുറം കടന്ന് എന്റെ തനിമയിൽ അവക്കൊന്നിനും സാരമായ ഒരസ്തിത്വവുമില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ്.  ചലനമില്ലാത്ത കേന്ദ്രമായി സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്‌, ചുറ്റും നടക്കുന്ന ചലനങ്ങളെ ഒരു സാക്ഷിയെപ്പോലെ വീക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് അത്. മനസ്സിനെയും അഹവുമൊത്തുള്ള അതിന്റെ കളികളേയും തിരിച്ചറിയുന്ന അവബോധത്തിന്റെ അവസ്ഥയാണ് ധ്യാനം.


ധ്യാനം !

                        "ഉപനിഷത്തുകൾ " , "മഹാഭാഗവതം" , "ഭഗവത് ഗീത" പഠിക്കുകയൊ , ക്രിഷ്ണന്റെ മനസറിയാൻ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും ജീവിതത്തിൽ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത ഗുരുവായൂരാപ്പന്റെ കപടഭക്തരാണീ രാഷ്ടീയക്കാരാകമാനം ! അതുപോലെ മശിഹായുടെ മനസറിയാത്ത , സ്വയം അറിയാത്ത , വെറും പുങ്കന്മാരാണീ പുരോഹിതവർഗം ആകമാനം ! ഇതൊന്നു മാത്രമാണീ ലോകത്തിന്റെ ശാപം എക്കാലത്തും ! കൃഷ്ണൻ കുരുക്ഷേത്ര നായകനായി തൽക്കാലം തെമ്മാടികളെ ഇല്ലാതാക്കിയതു കൊണ്ടോ ,പാവം കർത്താവു കുരിശിൽക്കിടന്നു പിടഞ്ഞു മരിച്ചതു കൊണ്ടോ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നില്ല ......"സ്വയം അറിഞ്ഞാൽ അറിവായ്‌"" ""...... "ഇത് മനസിലാക്കാൻ ഓരോ ആവരേജു ജനത്തിനും മനനത്തിലൂടെ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ മാത്രമേ ലോകം നന്നാവുകയുള്ളൂ ... ആയെങ്കിൽ ഇവിടമാണിവിടമാണു സ്വർഗം !...........................................................................                 ധ്യാനം ! വി.മത്തായി 6/5 ഇൽ," നീയൊ , അറയിൽ കയറി വാതിലുകളടച്ചു രഹസ്യത്തിൽ  നീ കാണുന്ന നിന്റെ പിതാവിനോടു  പ്രാർഥിക്കാ "  എന്ന മശിഹായുടെ തിരുക്കുരൽ !തലമുറകൾക്കെന്നും  അന്യം നിന്ന ഏക ദൈവവചനം ! കത്തനാരു സ്വയം ഇടയനും , ജനം കാലക്രമേണ ആടുകളും ആയപ്പോൾ ; പസ്സ്റ്റർ/പാതിരിമാരുടെ വാതോരാതുള്ള ജൽപ്പനങ്ങളുടെ നിലയ്ക്കാത്ത കുത്തൊഴുക്കിൽ അകപ്പെട്ടു , കാലമാം കടലിന്റെ അഗാധങ്ങളിൽ ആഴ്ത്തപ്പെട്ട ധന്യമായ തിരുവചനമാണു ധ്യാനം !സ്വന്തമായി ഒരു മനസുണ്ട് എന്നഭിമാനിക്കുന്ന ഓരോനരജന്മവും ദിനവും നിവർത്തിക്കേണ്ട സുപ്രധാനമായ ദിനചര്യയാണു ധ്യാനം ....മനസിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കുള്ള ഏകാന്തമായ യാനമാണീ ധ്യാനം ! സ്വയം ഒരിക്കൽ മനസിന്റെ ഉള്ളറയിൽ ദൈവത്തിന്റെ തിരുമുഖം കാണാനാകുന്ന യജ്ഞമാണീ  ധ്യാനം ! അവന്റെ സ്വരംകെട്ടവനൊടൊന്നുരിയാടനാകുന്ന സ്വർഗ്ഗസമാനമായ പരമാനന്ദമാണീ ധ്യാനം !"അന്വേഷിപ്പീൻ കണ്ടെത്തും "എന്ന് തമ്പുരാൻ മൊഴിഞ്ഞ , ആ അന്വേഷണം തുടങ്ങാം നമുക്കിനിയും ..ആരെ അന്വേഷിക്കണം ?എവിടെ അന്വേഷിക്കണം ? എന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഏക ഉത്തരമാണീ ധ്യാനം ! സ്വയം ആത്മാവിനെ അവനവന്റെ മനസിന്റെ മനസ്സിൽ കണ്ടെത്തുക ...അപ്പോൾ അവനവനെ (അവനിലായിരിക്കുന്ന പരമാത്മചയ്തന്യത്തെ) സ്വയം ഇടനെഞ്ചിൽ കണ്ടെത്തുക ! ഹാ..മായ..മായ.,സകലവും മായ  ! മായാത്തതൊന്നുമാത്രം , ഈ എന്റെ മനസും മനസിനെ ജീവിപ്പിക്കുന്ന നിത്യജീവനും ! ആ നിത്യജീവനാണെന്റെ യേശു !"ഞാൻതന്നെ വഴിയും സത്യവും ജീവനുമാകുന്നു " എന്ന തിരുവചനം ഉള്ളിലാകും ! ഇതിനെന്തിനൊരു പള്ളിയും പട്ടക്കാരനും? പിരിവും പാതിരിയുടെ പത്രാസും ? സിംഹാസങ്ങളും അരമനകളും? കുരിശടികളും കാശുവീഴ്ത്താൻ കുരിശടയാളത്തിൽ കിഴുത്തകളും? മാറ്റുവീൻ ശീലങ്ങളെ!  ധ്യാനം ഇനിയെങ്കിലും ശീലമാക്കൂ...വിജയം നേരുന്നു  

Saturday, May 4, 2013

നിന്റെ രാജ്യം വരില്ലയെന്നോ !

നിന്റെ രാജ്യം വരില്ലയെന്നോ !"ഉപനിഷത്തുകൾ " , "മഹാഭാഗവതം"  , "ഭഗവത് ഗീത" പഠിക്കുകയൊ/ക്രിഷ്ണന്റെ മനസറിയാൻ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും ജീവിതത്തിൽ  ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത (ഗുരുവായൂരാപ്പന്റെ  കപടഭക്തരാണീ} രാഷ്ടീയക്കാരാകമാനം !.... അതുപോലെ  മശിഹായുടെ മനസറിയാത്ത , സ്വയം അറിയാത്ത , വെറും പുങ്കന്മാരാണീ പുരോഹിതവർഗം ആകമാനം ! ....ഇതൊന്നു മാത്രമാണീ ലോകത്തിന്റെ ശാപം എക്കാലത്തും ! ......കൃഷ്ണൻ  കുരുക്ഷേത്ര നായകനായി തൽക്കാലം തെമ്മാടികളെ ഇല്ലാതാക്കിയതു കൊണ്ടോ , പാവം കർത്താവു കുരിശിൽക്കിടന്നു പിടഞ്ഞു മരിച്ചതു കൊണ്ടോ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നില്ല ! ......"സ്വയം അറിഞ്ഞാൽ അറിവായ്‌""".... ""......"         "ഇത് മനസിലാക്കാൻ ഓരോ ആവരേജു ജനത്തിനും  മനനത്തിലൂടെ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ മാത്രമേ ലോകം നന്നാവുകയുള്ളൂ ... ........ആയെങ്കിൽ ഇവിടമാണിവിടമാണു സ്വർഗം !

Friday, May 3, 2013

ചിരിക്കാം ചിരിക്കാം ചിരിച്ചുങ്കോണ്ടിരിക്കാം...

അല്മായാ ശബ്ദത്തിലെഴുതുന്നവരെല്ലാം മാനസിക പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉള്ളവരാണെന്ന ധ്വനിവരുന്ന ഒരഭിപ്രായം ആരോ എഴുതിക്കണ്ടു. എന്നെക്കണ്ടാല്‍ അങ്ങിനെയൊരു സംശയം മറ്റാര്‍ക്കും തോന്നരുതല്ലോയെന്നു കരുതി ശ്വാസം പിടിച്ചു രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം നിന്നു.  അപ്പോഴാണ്‌ ഔദ്യോഗിക അല്മായാ കമ്മിഷന്‍റെ മുഖപത്രം (Laity Voice - May) മെയിലില്‍ വന്നത്. സത്യം പറയാമല്ലോ, എനിക്കെന്നല്ല ആര്‍ക്കും പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ കഴിയണമെന്നില്ല, സര്‍വ്വ കണ്ട്രോളും പോകും.

എന്‍റെ ആര്‍ത്തലച്ചുള്ള ചിരി കേട്ട് ആദ്യം അടുക്കളയില്‍ നിന്നോടിവന്നത് ഭാര്യ തന്നെ. ചിരിയുടെ ഇടയ്ക്കു കാര്യം പറയാനേ സാധിച്ചില്ല. ഒന്നടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പത്രാധിപരുടെ ലേഖനം കാണിച്ചുകൊടുത്തു. തലക്കെട്ട്, “അല്മായര്‍ പടിക്ക് പുറത്ത്, പിന്നെയെന്ത് അല്മായാ ശാക്തീകാരണം?” എന്ന്. സത്യമായിട്ടും ഞാനോര്‍ത്തത് ഇത് പഴയതുപോലൊരു അധരവ്യായാമം ആണെന്ന്. സംഗതി വായിച്ചു വന്നപ്പോള്‍ അല്മായാ ശബ്ദത്തിലെ കിറുക്കന്‍മാര്‍ എഴുതുന്നതുപോലെ തന്നെ... അതാണ്‌ എന്നെ ചിരിപ്പിച്ചത്.

[കുറിപ്പ്: താഴെ ബ്രാക്കറ്റില്‍ കാണുന്നത് എന്‍റെ അഭിപ്രായം, ബ്രാക്കറ്റിനു പുറത്തു കാണുന്നത് പത്രാധിപരുടെ ലേഖനത്തില്‍ നിന്നുള്ളത്, പക്ഷേ, പത്രാധിപര്‍ ബ്രാക്കറ്റിന് പുറത്താണോ ഇപ്പോളെന്നത് പറയാറായിട്ടില്ല]

ജീവിതം മുഴുവന്‍ സഭാ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ചിലവഴിച്ച ധന്യനായ ഒരല്മായന്‍ പത്രാധിപരോട് പറഞ്ഞത്രേ “അല്മായര്‍ പടിക്ക് പുറത്ത്, പിന്നെയെന്ത് അല്മായാ ശാക്തീകാരണം?” എന്ന് – അതും കഴിഞ്ഞ ഏപ്രിലില്‍ നടന്ന KCBC അല്മായാ കമ്മിഷന്‍ മീറ്റിംഗ് നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ (അങ്ങിനെയെങ്കില്‍ അത് പുലിക്കുന്നന്‍ ആയിരിക്കും... അല്ലാണ്ടാരാ സഭക്കുവേണ്ടി ജീവിതം മുഴുവന്‍ ചിലവഴിച്ചത്? പക്ഷെ പുലിക്കുന്നന്‍ കടുവാക്കൂട്ടില്‍ പോകാറില്ലല്ലോ!  തോമ്മാ സ്ലിഹാ ഇപ്പൊ ജീവിച്ചിരിപ്പുമില്ലല്ലോ ...പിന്നെയാരായിരിക്കും?) 

കണ്മുമ്പില്‍ കാണുന്ന യാഥാര്‍ത്യങ്ങളുടെ നേരെ ഏറെ നാള്‍ കണ്ണടച്ചിരിക്കാനാവുമോ (ബുള്ളറ്റ് പ്രൂഫ്‌ കാര്‍ അങ്ങേരും കണ്ടു!), ഇതൊക്കെ പഠിക്കാന്‍ ആരെങ്കിലും ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ (അപ്പോള് , കമ്മിഷന്‍ ചെയര്‍മാന്‍ വിദേശത്തു പോയത് അല്മായനുവേണ്ടിയല്ലായിരുന്നു ... ഭയങ്കരം!).

കൌണ്സില്‍ ഡിക്രികളും, ദര്‍ശനങ്ങളും പൊക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നിട്ട് കാര്യമില്ല (ഇത് ആലഞ്ചേരിയെ തന്നെ ലക്ഷ്യമാക്കിയായിരിക്കണം, വിതയത്തില്‍ മരിച്ചു പോയല്ലോ).

അമ്പലത്തില്‍ പോയി തുലാഭാരം നടത്തി വന്നവനെയും സഭാധികരികളെ അപമാനിച്ചു സംസാരിച്ചവരെയും പള്ളിയില്‍ സ്വീകരിച്ചിരുത്തിയതു ശരിയല്ല തന്നെ (ജോര്ജ്ജല്ലാതെ വേറെയും ഒത്തിരിപ്പേര്‍ ഇത് ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ...ആരെ ഉദ്ദേശിച്ചായിരിക്കും ആവോ? എന്താണെങ്കിലും, ഒരു രൂപതാദ്ധ്യക്ഷനെ തെറി പറഞ്ഞവന് അടുത്ത രൂപതയില്‍ വീരചക്രം കൊടുക്കുന്നത് ഏതായാലും ശരിയല്ല.), 

സ്ടേജ് കെട്ടുക, മുത്തുക്കുട പിടിക്കുക, തോരണം കെട്ടുക, പടക്കം പൊട്ടിക്കുക തുടങ്ങിയവയാണ്, ഇടവക, രൂപതാ കൂട്ടായ്മകളിലെ അല്‍മായ ഭാരവാഹികള്‍ ചെയ്യേണ്ടത് (ഓക്കെ ... മനസ്സിലായി സെക്രട്ടറി ഇത്രയും നാള്‍ ചെയ്തതെന്താണെന്ന്),

അല്മായാ വിശ്വാസികളെ രക്ഷിക്കുവാന്‍ ഇന്നാരുണ്ട് (ആരുമില്ലേ? അല്മായാ ശബ്ദമുണ്ടല്ലോ!),

നേതൃത്വം വിശ്വാസി സമൂഹത്തിനു എന്ത് നേടിത്തരുന്നു (കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നവര്‍ക്ക് ഒരേക്കര് പോലും കിട്ടിയില്ല, കഷ്ടം),

ഫലം തരാത്ത വൃക്ഷത്തെ വെട്ടി തീയിലിടണം (ഈശ്വരാ... കൂട്ടത്തില്‍ നടക്കുന്ന മെത്രാനോട് ഇത്രയൊക്കെ പറയാമോ?),

കുട്ടികളുടെ എണ്ണം വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചു വളരേണ്ടതാണോ സഭ (സംഗതി ഇങ്ങു പാലായില്‍ വന്നല്ലോ!),

സഭ സുവിശേഷവല്‍ക്കരണത്തില്‍ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചുവോ (റോമില്‍ പ്രോക്കൂറാ ഹൌസ് മേടിച്ചതും അല്മായാ സെക്രട്ടറി അറിഞ്ഞു - ഉറപ്പ്), 

ചില ക്രൈസ്തവരെ ജയിപ്പിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം സഭ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു (തൃശ്ശൂര്‍ മെത്രാന്‍ എന്ത് പിഴച്ചു? അദ്ദേഹം പള്ളികള്‍ നിര്‍ത്തലാക്കുകയല്ലേ ചെയ്യുന്നത്?),

രാഷ്ട്രിയ നേതൃത്വം കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കുന്നു (ചങ്ങനാശ്ശേരി വഴി..), രാഷ്ട്രിയക്കാര്‍ക്ക് ഇരുന്നു നിരങ്ങാന്‍ (കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിയിലൂടെ) സഭ സൗകര്യം ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നു (.... പാലായില്‍ വന്നു), 

യേശുവിനെ പൊതു സമൂഹത്തിനു കൊടുക്കാന്‍ കഴിവില്ലെങ്കില്‍ എന്ത് പ്രതിബദ്ധതയാണിവര്‍ക്കുള്ളത് (വീണ്ടും കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിയില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങി...), സഭാമക്കളില്‍ ഒന്നാകെ നിസ്സംഗതയും നിരാശയുമുണ്ട് (ചിക്കാഗോയിലേക്ക് ...ത്രൂ).


സഭ NGO യല്ല, പിതാവിന്‍റെ സാന്നിദ്ധ്യം എപ്പോഴും അനുഭവപ്പെടണം അല്ലാത്തത് യേശുവിലൂടെയുള്ളതല്ലായെന്നൊക്കെ വെട്ടിത്തുറന്നു ഫ്രാന്‍സിസ് മാര്‍പ്പാപ്പാ പറഞ്ഞത് തര്‍ജ്ജമ ചെയ്തപ്പോള്‍, സഭ നന്നായി പ്രവര്‍ത്തിക്കണം എന്ന് മാത്രമായിപ്പോയി.

അപ്പൊ അല്മായാ ശബ്ദത്തിന് താമസിയാതെ ഒരു പോരാളിയെക്കൂടി കിട്ടും ഉറപ്പ്. പോരെ ചേട്ടാ... പോരെ.... ഇനി വേറെ എന്ട്രന്‍സ് ടെസ്റ്റിന്‍റെ ആവശ്യമില്ല. 

ഫ്രാൻസീസ് പാപ്പയും കേരള കത്തോലിക്കാ സഭയും




കൊച്ചി നഗരത്തിനു അഭിമാനിക്കാന്‍ വകയേറെയാണ്.  രാജ്യത്തെ വന്‍നഗരങ്ങളെ കവച്ചു വയ്ക്കുന്ന ഷോപ്പിംഗ്‌മാള്‍ കൊച്ചിയിലാണ്. ഇപ്പോള്‍ ഇതാ ഏഷ്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ദേവാലയം കൊച്ചിയില്‍ ഉയരുന്നു. വത്തിക്കാന്‍ വിശുദ്ധ പദവി എടുത്തുകളഞ്ഞ ഗിവര്‍ഗീസ് പുണ്യവാളന്റെ(?) പേരില്‍. അയ്യായിരം പേര്‍ക്കിരിക്കാവുന്ന (യേശു ക്രിസ്തുവിന്റെയും അഞ്ചപ്പത്തിന്റെയും കുറവ് മാത്രം, അത്ഭുതം ആവര്‍ത്തിക്കാന്‍).  ഏതാണ്ട് എണ്‍പത്‌ ശതമാനം പണി പൂര്‍ത്തിയായിരിക്കുന്നു.

ഫ്രാന്‍സിസ് പാപ്പായുടെ ലാളിത്യമൊന്നും മലയാളികൾക്കോ, കേരള സഭയ്ക്കോ ഒരു പ്രശ്നമല്ല. നമ്മള്‍ പള്ളികള്‍ പണിയുന്ന കാര്യത്തില്‍, വീടു പണിയിലെന്നപോലെ തന്നെ, കിടമത്സരത്തിലാണ്!

ഇത്തരുണത്തില്‍, കാരുണികണ്‍ മാസിക പ്രസധീകരിച്ച ഫാ. സിപ്രിയന്റെ ലേഖനം, വനരോദനമാണ് എന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഇവിടെ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നു.

 ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനായ ലേഖകന്‍, തെള്ളകം കപ്പൂച്ചിന്‍ മേജര്‍ സെമിനാരിയില്‍ വൈദിക വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു. നിരവധി ലേഖനങ്ങളുടെ കര്‍ത്താവാണ്. തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ലേഖനങ്ങള്‍ സമാഹരിച്ച് 10 പുസ്തകങ്ങള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. 'അസ്സീസി', 'കാരുണികന്‍' എന്നീ മാസികകളില്‍ സ്ഥിരമായി എഴുതി വരുന്നു. രണ്ടു പ്രാവശ്യം തെള്ളകം മേജര്‍ സെമിനാരിയുടെ റെക്ടര്‍ ആയിരുന്നു. സ്വദേശം കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി. 1977-ല്‍ ജര്‍മ്മനിയില്‍ നിന്നും തിയോളജിയില്‍ ഡോക്ടറേറ്റ് സമ്പാദിച്ചു.


കാറ്റാടി പറമ്പിലെ ബിജു അച്ചനെപ്പറ്റി പറയുമ്പോള്‍ ഏഴു നാവാണ് തേരകകാട്ടിലെ ഔതയ്ക്കും കുടുംബത്തിനും. ആ കുടുംബത്തില്‍  പ്രത്യാശയുടെ തിരിനാളം തെളിയിച്ചത് ബിജു അച്ചനാണ്. ബിജു അച്ചന്‍ ഔതയുടെ ഇടവകയിലെ വികാരിയാണ്. സ്ഥലംമാറി  അവിടെ വന്നിട്ട് എട്ട് മാസമേ ആയുള്ളൂ. വന്നു ചാര്‍ജ്ജെടുത്ത്  ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍  തുടങ്ങിയതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ  ഭവന സന്ദര്‍ശന പരിപാടി. 350-ളം വീട്ടുകാരുള്ള ഇടവകയാണ്.

എല്ലാ കുടുംബങ്ങളേയും പരിചയപ്പെടുകയും അവരുടെ ജീവിതപ്രശ്‌നങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ തുടങ്ങിയ ഭവനസന്ദര്‍ശന പരിപാടിക്കിടയിലാണ് ഔതയുടെ വീട്ടിലും അച്ചന്‍ വന്നത്. ഭാര്യയും മൂന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങളും, തളര്‍ന്നുകിടക്കുന്ന അപ്പനുമടങ്ങിയതാണ് ഔതയുടെ കുടുംബം. ഔതയ്ക്ക് അടുത്തൊരു പലചരക്കുകടയില്‍ സാധനങ്ങള്‍ എടുത്തുകൊടുക്കുന്ന ജോലിയാണ്. അതില്‍ നിന്നു കിട്ടുന്ന ചെറിയ വേതനം കൊണ്ടുവേണം കുടുംബത്തെ പോറ്റുവാനും മക്കളെ പഠിപ്പിക്കുവാനും രോഗിയായ അപ്പനെ ചികിത്സിക്കാനും. ഭാര്യ അടുത്ത വീടുകളില്‍  ചെറിയ ജോലികള്‍ ചെയ്തു കൊടുത്ത് കിട്ടുന്ന കൂലികൊണ്ട് അയാളെ സഹായിക്കുന്നു.

മൂത്തമകള്‍ പഠിക്കുന്നത് ഏഴാംക്ലാസ്സിലാണ്. കൂട്ടുകാരികളെല്ലാം ആദ്യകുര്‍ബാന സ്വീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞുവെങ്കിലും അവള്‍ക്കതു സാധിക്കാത്തതിന്റെ വലിയ വിഷമത്തിലും മനോഭാവത്തിലുമായിരുന്നു അവള്‍. ആദ്യകുര്‍ബാനയ്ക്കുള്ള ഡ്രസ്സും മറ്റു ചിലവുകളുമൊക്കെ കടമെടുത്തെങ്കിലും എങ്ങനെയും സംഘടിപ്പിക്കാമെന്നുണ്ടായിരുന്നു ഔതയ്ക്ക്. പക്ഷേ പള്ളി പണിക്കുള്ള ഓഹരി മൂന്നുകൊല്ലമായി കൊടുക്കാന്‍ അയാള്‍ക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതായിരുന്നു മകളുടെ ആദ്യകുര്‍ബാന സ്വീകരണത്തിനുള്ള തടസ്സം. ബിജു അച്ചന്‍ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാണ് ഭവനസന്ദര്‍ശനം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചുപോയത്. അദ്ദേഹം ഔതയ്ക്കുണ്ടായിരുന്ന പള്ളിയിലെ കടബാധ്യതകളെല്ലാം ഇളവുചെയ്തു കൊടുക്കുകയും ആരുടെയൊക്കെയോ സഹായത്തോടെ മകളുടെ ആദ്യകുര്‍ബാന സ്വീകരണത്തിനു വേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്തുകൊടുത്ത് ആ കുഞ്ഞിന്റെ വലിയ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റിക്കൊടുക്കുകയുണ്ടായി. അതിന് ബിജു അച്ചനോട് അവര്‍ക്കുള്ള നന്ദിയും കടപ്പാടും പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്തതാണ്.

ബിജു അച്ചനു മുമ്പിരുന്ന ജോര്‍ജ്ജച്ചനോട് ഔതക്കും കുടുംബത്തിനും പിണക്കമൊന്നുമില്ല. ഇടവകയ്ക്കുവേണ്ടി ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തത്. എല്ലാറ്റിനും  ഒരു നിഷ്ഠയും നിര്‍ബന്ധവുമുള്ള  ആളായിരുന്നുവെന്നു മാത്രം. അതുകൊണ്ടാണ് പള്ളിപണിക്കുള്ള തവണകള്‍ അടക്കാത്തവരോട് കര്‍ക്കശമായ നിലപാടുകളെടുത്തത്. മനോഹരവും ബ്രഹ്മാണ്ഡവുമായ ഒരു ദേവാലയമാണ് മൂന്നുകൊല്ലംകൊണ്ട്  ഇടവകയില്‍ അദ്ദേഹം പണിതുയര്‍ത്തിയത്. പള്ളി പണിയാന്‍ മിടുക്കനായതുകൊണ്ടാണ് ആ ഇടവകയിലേയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തിനെ അയച്ചതുതന്നെ. എങ്ങനെയെങ്കിലും പണമുണ്ടാക്കികൊള്ളും. അതിനുവേണ്ടി എന്ത് അധ്വാനവും ബുദ്ധിമുട്ടും കാര്യമാക്കാറില്ല. പഴയപള്ളി പൊളിച്ച് പുതിയത് പണിയുന്ന കാര്യത്തില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഏകാഭിപ്രായമായിരുന്നില്ല. അത്യാവശ്യ സൗകര്യങ്ങളും സ്ഥലവും ഉള്ളതുകൊണ്ട് പഴയതുതന്നെ മതിയെന്നായിരുന്നു ഒരു കൂട്ടരുടെ അഭിപ്രായം. പിന്നെ വികാരിയച്ചന്റെ താത്പര്യവും ഉത്സാഹവും കണ്ടപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ പേര്‍ അച്ചന്റെ പക്ഷം ചേര്‍ന്നുവെന്നു മാത്രം. ഓരോ വീട്ടുകാര്‍ക്കുമുള്ള ഭാരമേറിയ തവണപ്പിരിവിന്റെ കാര്യം വന്നപ്പോള്‍ കുറേപ്പേര്‍ മറുപക്ഷം ചേര്‍ന്നു കളഞ്ഞു. ഏതായാലും പണിയെല്ലാം പൂര്‍ത്തിയാക്കി ആഘോഷമായ ഒരു പെരുനാളും നടത്തിയിട്ടാണ് അച്ചന്‍ സ്ഥലം മാറിപ്പോയത്.

ജോര്‍ജ്ജച്ചന്‍ എത്തിയ പുതിയ ഇടവകയില്‍ പഴയ പള്ളി പൊളിച്ച് പുതിയതു പണിതിട്ട് അധികനാളായിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍ മറ്റൊരു പദ്ധതിയാണ് അവിടെ അച്ചന്‍ ആവിഷ്‌കരിച്ചത്. ഇടവകപ്പള്ളി വി.ഗീവര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ നാമത്തിലായിരുന്നു. അച്ചന്റെ പേരിന്റെ കാരണഭൂതനും വി. ഗീവര്‍ഗ്ഗീസ് (ജോര്‍ജ്ജ്) ആണല്ലോ.

ഡോ. സിപ്രിയാന്‍ ഇല്ലിക്കാമുറി OFM Cap
Email: cypillick@gmail.com


തുടരും.....

Thursday, May 2, 2013

മനുഷ്യപരിണാമത്തിന്റെ ശാസ്ത്രം.


" ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും ശാസ്ത്രമാണ് പതഞ്‌ജലി മഹർഷിയുടെ "യോഗസൂത്രം". ഓരോ ജീവിയിലും അതിന് ആസ്പദവും അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതുമായ ഒരു ജെനെറ്റിക് കോഡ് ഉള്ളതുപോലെ , പുതിയ സാധ്യതകളെ പുൽകാനുള്ള ഒരു ആന്തരിക പ്രചോദനവും ജീവവസ്തു ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരിക്കണം. ഒരു വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും മറ്റൊരു വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള അവസ്ഥാന്തരത്തിനു നിദാനം  പ്രകൃതി ഉൾക്കൊള്ളുന്ന  സാധ്യതകളുടെ ആവിഷ്കാരമാണ് . പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ തുടക്കം മുതൽ മനുഷ്യന്റെ ആവിർഭാവം വരെയുള്ള പരിണാമ തത്ത്വങ്ങൾ വിശദമാക്കുന്ന ' യോഗസൂത്രം ' അതിനപ്പുറമുള്ള മനുഷ്യപരിണാമത്തിന്റെ ശാസ്ത്രം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു  -ആധുനികശാസ്ത്രത്തിന്റെ യാന്ത്രിക സിദ്ധാന്തത്തെക്കാൾ വളരെ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ശാസ്ത്രം ". 



ആത്മാന്വേഷകർ ദുർലഭമാണ് , അവരിൽ തന്നെ ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങി ചെല്ലുന്ന ജിജ്ഞാസുക്കൾ വളരെ കുറവാണ് ..അവരെ , സ്നേഹപൂർവ്വം ക്ഷണിക്കുന്നു ജ്ഞാനഗീത എന്ന മാസികയിലേക്ക്‌ ..
   
Office Address
ജ്ഞാനഗീത ,
ആനന്ദാശ്രമം  പി .ഒ , കാഞ്ഞങ്ങാട് ,കേരള -671531
വാർഷിക വരിസംഖ്യ : 150 / -രൂപ.

Mary – Tainted Nature’s Solitary Boast!


Dr. James Kottoor

         
    The month of May starts with Labour day for the mundane secular world, but it is reminiscent as the Month of Mary for Catholics all over living steeped in a spiritual and devotional world of rituals and pious practices. So some reflection on the person of Mary mother of Jesus may be in order.

          “Our Tainted Nature’s Solitary Boast!” That is how Wordsworth  immortalised Mary, Mother of Jesus,  Mother of God Incarnate,  Mother most dear to Christians  and Mother to any one who has come under her spell.

Her apparitions in Lourdes, Fatima and in many hot spots around the world has endeared her to  one and all alike as the Mother most gracious of all humanity. Proof? See the mammoth crowd that thronged the streets as the statue of Our Lady of Fatima came a second time to Kerala and was taken from city to city and to over 100 reception centres. If some dioceses refused to be part of this mega show, it was possibly because of the fear of the wrong signals it could be sending to the growing trend of ecumenical collaboration and inter-religious harmony in the country.
          Undying is the attachment everyone has to one’s own mother. Even greater is a mother’s attachment to her own child. The umbilical cord is easily severed, but not  so easily severed  is the  spiritual bond between a mother and the fruit of her womb. Hence the unending cry: Amma, Ma, Mammy and its diverse forms of expressions  ever on the lips of any helpless child and even on the lips of any dying old man or woman.

                                                            To Jesus through Mary

Diverse indeed are the ways people get inebriated with their devotion  to Mary, Mother of Jesus. To Jesus through Mary, just as it pleased Jesus to come to us through Mary, is the normal norm, we are constantly told by masters in spiritual life. In other words Mary has a vital role to play in guiding one’s steps to Christ and in forming Christ in the minds and hearts of every child especially in  Catholic homes where this devotion is fostered at its best.
Here is a typical example. In a rustic country  side there lived a family that insisted that children should pray (or rather recite a bunch of 33 prayers) before they are given supper. Dutifully the children used to recite the prayers without ever giving a dam  thought to  what they recited as could be expected from immature children. The two things they paid attention to were: sound and speed. They recited them loudly to make the parents, especially their Mammy in the kitchen, hear that they were praying. It was their Mammy who always insisted that they will  be served supper only after they recited their prayers. So they raced through the prayers at break neck speed to make sure  that they finished the 33 prayers in the list in record time to have their supper as early as possible.
One day Jim the younger one  told  Joe his elder brother. “What am I to do to get over my problem of scoring poor marks in Maths?”  “So easy”, pat came the instant reply. “Just pray fervently to Mary, our heavenly Mother. Among the 33 prayers you say daily, don’t you remember the prayer of St. Bernard: ‘Remember Oh Mother. It was never heard that anyone who implored your help was ever left unheard”, asked his elder brother. For the first time in life, one of the 33 prayers Jim recited daily  made sense and became a tower of light, hope and strength for his life. A childlike faith in the power of prayer and in the sincerity of his elder brother made Jim start off his prayer life with that one and only prayer which mattered and  which suddenly became very meaningful to him. He started saying that one prayer fervently every day and as often as any need arose.  Not only he made progress in studies, but he  even seemed to receive many miraculous favours from  Our Lady  in season and out of season through the recitation of that one prayer said fervently and with living faith. As a result his  devotion  to Mary grew by leaps and bounds. He started putting up and decorating  a small altar of Our Lady  in the prayer room. He delighted in observing the month of May dedicated to Our Lady with various spiritual exercises. Collecting various beautiful pictures of Our Lady, especially of Fatima, became his hobby. Finding himself at the cross roads of life after SSLC the life of a Missionary away from home and dear ones captured his imagination and he joined a Seminary run by  the Salesians who are famous for their devotion to Our Lady Help of Christians. He could not have found a more fertile soil to cultivate his devotion of Our lady.

                                                              Devotion Challenged

But his devotion  to Mary did not go unchallenged for long. Who is to be the shining light in the firmament: the Sun or the  Moon which looks gracious with borrowed light from the Sun? By making Our Lady the centre of one’s life of devotion, is not one doing injustice to Jesus, the source of all light, nay the one true light of the world?
This was the criticism raised by one of the professors in the Seminary against a Marian  cult that  appeared to push Christ to the background. But for Jim that kind of criticism made no sense because his devotion to Our Lady was literally childish and blind and not too rational or theological. He was just head on heels in love with Our Lady. Can reason or theology make any sense to those who have fallen in love with someone? The same thing  happened to Jim and what is worse he felt pity for the professor with a swollen head and a heartless soul  incapable of experiencing the ecstasies of falling in love with the mother of Jesus. It is foolish  to be wise where ignorance is bliss, the professor must have said, had he known Jim’s feelings for him. Even today we have any number of similar conflicts and controversies surrounding  devotion to Our Lady, for that matter devotion to any number of saints, especially when the impression is created in the public mind that this devotion is to be the be-all and end-all of all devotions and is promoted even at the cost of eclipsing the centrality of Jesus in the firmament of any true Christian spiritual life.

                                                             Sign of Contradiction!

Finally wisdom dawned on Jim on the day of his ordination. That evening just before going to the seminary chapel  for night prayers the Rector asked Jim to give the Good Night. Good Night is a Salesian  practice of giving a short three to five minute talk after night prayers to help youngsters go to bed with a good thought. During the night prayers Jim was preoccupied with what to say for Good Night.. Only  that morning he was ordained a priest. So he wanted to say something related to priesthood. He could think of nothing better than what Simeon said of the child Jesus brought to the  temple on the occasion of the purification. So he told his audience of seminary staff and community,  that to be a Priest was to be like Jesus, a sign of contradiction, raised up for the rise and fall of many in Israel. Like Jesus every priest is sent out into the world to bear witness to truth. One who speaks up the truth without fear or favour  is bound to become a sign of contradiction, bring down upon himself an avalanche of bouquets and brickbats and  set in motion  a series of glittering and gloomy reactions like: Hosanna, Hosanna on the one hand and crucify, crucify on the other.
Little did he realise then that he was making a prophetical pronouncement about  what was in store for him as  an editor guiding a weekly committed to the daunting task of communicating the whole truth in all charity. Here Our Lady could not help him much. His only role model had to be Christ who said of himself: For this have I come into the world: to bear witness to truth. After a tempestuous three-year period, he wrote about Christ’s so-called professed followers including himself  holding various public offices:  “If Christ the only honest man in the world could not survive more than three years of public life, those of us who have survived more than three years, should examine and see how honest and truthful  we have been to God, to ourselves and to others in discharging our public office of bearing witness to truth.” It was the clear sign of severing the umbilical cord of his Mary-centred childish devotion and spirituality and attaching himself to a Christ-centred spirituality. Christ necessarily had to become his  role model and not Mary, in performing his prophetical mission of announcing the truth. Also the accepted dictum: To Jesus through Mary, had come true. It only proves that a life of devotion to Mary honestly pursued, even when it is childish, blind, misguided and off the right track due to no fault of one’s own is helped by the Lord’s grace to rectify itself because as the scripture says: to those who love God everything turns out for their own good. In other words, any true devotion to our Lady catapults the devotee into a staunch believer and follower of Jesus in  God’s own good time.
Just as parental responsibility finds its fulfilment in dispensing with its need by making the children stand on their own feet as early as possible, any true Marian devotion finds its fulfilment in making the devotee depend totally on Christ without having to hang on to Mary’s apron strings like immature children. Jim fell in love with Our Lady inadvertently  through the prayer of St.Bernard explained in a popular way by his brother. A priest told Jim later that  listening to him narrating the story at an ordination reception, actually prompted him to take his first decisive step to become a priest. That priest is still alive doing fine.  The immature Jim in the story happens to be  the author  of this piece.

                                                            Salvation History

Take a look also at salvation history. Where, when and how was Christ initiated into his public mission? The place was  the wedding feast of Cana . The crucial moment came when Mary discovered they had no wine. She then nudged Jesus into  rolling up his sleeves and  falling in position to start off his race to Calvary. She literally blew the whistle by uttering those miracle-triggering words to the waiters: Just do what he tells you. Literally Mary seems to have taken Jesus by the hand to begin his short-lived, miracle filled  public ministry of three years. We see her again at the crowning scene of Salvation history at the foot of the cross on Calvary. This time it is not Mary but her son dying to depart who is speaking. Pointing to the beloved apostle John  Jesus tells Mary: “Woman this is your son” and to John: “This is your mother.” Thus he made Mary mother of all mankind represented by John. The hand that rocks the cradle rules the world. Even so into the motherly hands that initiated the Salvation history at Cana, Jesus entrusted all mankind in the person of John to be cared for with motherly tenderness and concern. It is this mission of motherly care and concern that Our Lady manifests to the world through her repeated apparitions around the world and her constant call to repentance and  prayer
    Solitary  Boast = Full of grace
The greatness of Mary  is not to be traced to the fact that she gave birth to Jesus the Word incarnate. Her Motherhood of the heavenly is the result of the mystery of Grace predestining Mary, calling her, justifying her and glorifying her at the dawn of creation  when Eve fell from grace and another  woman was promised to rectify that fall. In the fullness of time God brought forth that woman in the person of Mary, conceived without sin. This is what is loudly proclaimed by  the dogma of Immaculate conception (a thorn of contention for some) or what Wordsworth beautifully describes as: Tainted nature’s solitary boat, meaning  that when the whole of humanity was tainted with the stain of original  sin Mary alone was precluded from it  as she was to be the  spotless abode for the Son of God. All humans who pride themselves as born free are denied    two fundamental options. It is not given to anyone to choose one’s  own mother. The womb in which one is to be conceived and  the tomb in which one is to be interred are beyond the reach of any human being.. Christ alone stands out as the sole exception. He alone could and did  choose and preordain the womb to be born in and also the tomb  to  be buried in. For that purpose He made Mary spotless and free from all sin, it is argued. Angel Gabriel was referring precisely to this fact when he addressed her as: Full of Grace, at the annunciation.
Mary responded to that   graceful heavenly invitation to be the mother of the most high with her free response: Let your will be done. There started her active collaboration in the divine work of redeeming humanity. For thirty years it was hidden away from public gaze, confined to the humdrum life of an ordinary carpenter of Nazareth. That   collaboration became public  with the initiative taken by Mary to tell his son at Cana: “They have no wine” and to the workers: “Do what he tells you”. That public mission continued right up to   Calvary and beyond  to the descend of the Holy Spirit  in the Cenacle. That is why Mary is rightly called Co-redemptrix with Christ according to Catholic theology of course. True devotion  to Mary is never a threat to the centrality of Christ. It is instead a priceless asset to live a Christ centred life since Mary’s directive to his devotees is always: “Do as He tells you”. Once you do that, the ordinary  tasteless waters of life are  to be suddenly transformed  to become tasty, appetising, invigorating and intoxicating like the miraculous wine of Cana with joyful repercussions for time and eternity.
jkottoor@asianetindia.com

പോളും യഹോവായുടെ ശബ്ദവും



ഇവാഞ്ചലിക്കൽ കൃസ്ത്യാനികൾ  വിശ്വസിക്കുന്നത് ബൈബിളിലെ ഒരോ വാചകവും ദൈവത്തിന്റെ ശ്വാസത്തിൽനിന്ന് വന്നുവെന്നാണ്. (2. തിമോത്തി 3:16)  വിമർശകർ, മറിച്ച്  ബൈബിൾ ദൈവത്തിന്റെ അധരങ്ങളിൽനിന്ന് വന്ന വചനങ്ങൾ അല്ല   (1. കൊറിയൻതീസ് 7:12 ) പോളിന്റെ അഭിപ്രായമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മറ്റു വചനങ്ങൾ ചൂണ്ടികാണിച്ച് ദൈവത്തെ ബൈബിളിന്റെ ഗ്രന്ഥകർത്താവാക്കും. ആത്മാവിന്റെ ഉത്തേജനമെന്ന് പറഞ്ഞാലും പാസ്റ്ററും  പുരോഹിതരും പല്ലിറുക്കും.

എന്നിരുന്നാലും  പുസ്തക കൂമ്പാരങ്ങളിൽ   ബൈബിൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആത്മീയ ഗ്രന്ഥമായി കരുതുന്നു. കാരണം  ബൈബിൾ ദൈവവുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങളാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. ഡമാസ്ക്കസ്സിൽ ദൈവവുമായി സംസാരിച്ച  പോൾ  സുവിശേഷങ്ങൾ എഴുതുന്നതും നേരിട്ടുള്ള ആത്മീയ സംഭാഷണത്തിൽ കൂടിയായിരുന്നു .  ഡമാസ്ക്കസ്സിൽ   കാർമേഘങ്ങളിൽക്കൂടി കൊള്ളിയാൻ  മിന്നികൊണ്ടിരുന്ന ഇടിമിന്നലിന്മേലെ പാഞ്ഞുവന്ന ദൈവത്തിനും സംസാരിക്കുവാൻ കണ്ണും മൂക്കും  അധരങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും  വിശ്വസിക്കണം.

ഡമാസ്ക്കസ് തെരുവിൽ കുതിരപ്പുറത്ത് പാഞ്ഞുപോയ  ക്രിസ്തുവിരോധിയായ  പോളിന് സ്വപ്നമുണ്ടായതുമുതൽ   ശേഷിച്ച ജീവിതം പോൾ  പിന്നീട് ക്രിസ്തുവിനെ വന്ദിക്കുന്നവനായി. യഹോവാ സ്വപ്നത്തിൽ അപ്പോസ്തോലിക പദവി പോളിന് നൽകി. സ്വപ്നത്തിൽക്കൂടി പോൾ ദൈവവുമായി ഒരു ആത്മീയ ബന്ധം ഉണ്ടാക്കിയെന്നുള്ളതാണ് കൂടുതൽ ശരി. ഉപബോധ മനസിലെ ആത്മാവിൽ ഉത്തേജിതനായി അദ്ദേഹത്തിന് അപ്പോസ്തോലിക നിയമങ്ങൾ  എഴുതുന്നതിൽ പങ്കാളിയാകുവാൻ സാധിച്ചു. സുവിശേഷങ്ങളിൽക്കൂടി ബൈബിളിൽ ഏറിയ സംഭാവനകൾ നല്കിയതും പോളാണ്

യഹോവാ നേരിട്ട് സ്വപ്നസഞ്ചാരം പോളിന് നൽകിയെന്നുമെല്ലാം അക്കാലത്തെ ഒരു കൾട്ടുനേതാവിന്റെ ശബ്ദമായി കരുതിയാൽ മതി. ഗയാനയിൽ ആയിരകണക്കിന് ഭക്തരെ കുരുതി കഴിച്ച ജിം ജോണ്‍സും യഹോവായോട്‌ സംസാരിക്കുമായിരുന്നൂ. അയാളുടെ കൊച്ചുലോകത്തിൽ യഹോവാക്കുവേണ്ടി അയാളും അനുയായികളും ആത്മഹത്യ ചെയ്തതും വർത്തമാനകാല സംഭവങ്ങളിൽപ്പെട്ടതാണ് . ക്രിസ്തു വിരോധിയിൽനിന്നും ക്രിസ്തു സ്നേഹിയായ പോളിന് വിസ്മയകരമായി മനംമാറ്റം ഉണ്ടായിയെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. അങ്ങനെ  അന്നുണ്ടായിരുന്ന ചെറുസമൂഹത്തിൽ ക്രിസ്തുവില്നിന്ന് നേരിട്ടുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ വക്താവെന്ന്  പോളിനെ അംഗീകരിക്കുവാനും അനുയായികളുണ്ടായിരുന്നു.

ടോം ടാറന്റ്  ഒരിക്കൽ അമേരിക്ക, മിസ്സിസിപ്പിയിലെ എഫ്. ബി. ഐ. നോട്ടപുള്ളിയായിരുന്ന ഒന്നാം തരം ആഗോള കുറ്റവാളിയായിരുന്നു. പോളിന്റെ വർഗശത്രുക്കൾ ക്രിസ്ത്യാനികളായിരുന്നുവെങ്കിൽ കു ക്ലുക്സ് ക്ലാൻ അംഗമായിരുന്ന ഇയാളുടെ  ശത്രുക്കൾ യഹൂദരും ആഫ്രോ അമേരിക്കരായ കറമ്പരുമായിരുന്നു.  യഹൂദരെയും ആഫ്രിക്കൻ അമേരിക്കരെയും ദൈവത്തിന്റെ ബദ്ധശത്രുക്കളായി കരുതി കൊല, കവർച്ചകളും നടത്തിയിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പേരിൽ  അമേരിക്കയിൽ വർഗവർണ്ണ വിരോധവും പരത്തി.  മുപ്പതു യഹൂദ പള്ളികൾ തകർക്കുന്നതിലും മിസിസിപ്പി ഭീകര ബൊംബിടീലിലും   ഇയാൾ കുപ്രിസിദ്ധി നേടി. ടോം ടാറന്റിനെ പിടികൂടി മിസിസിപ്പി ജയിലിൽ മുപ്പതു വർഷം ജയിൽ ശിക്ഷ കൊടുത്തു. വർഗശത്രുക്കളെ ഒരിക്കൽ വെറുത്തിരുന്ന പോളിന്റെ ആരാധകനും ബൈബിൾ വായനക്കാരനുമായിരുന്ന ഇയാൾ ഒരിക്കൽ ജയിൽ അധികൃതരോട് ബൈബിൾ മേടിച്ച് വായിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. അന്ന് അയാൾക്ക്‌ ഉത്തേജനം നൽകിയത് മാത്യു സുവിശേഷത്തിലെ ക്രിസ്തു വചനം ആയിരുന്നു. പോളിനെപ്പോലെ അന്ന് അയാൾക്കും ഹിസ്റ്റീരിയാ ഉണ്ടായി. ഹിസ്റ്റീയായിൽ  ദൈവം അയാളോടും ഇങ്ങനെ സ്വപ്നത്തിൽ സംസാരിച്ചു. "ലോകം മുഴുവൻ നേടിയാലും ആത്മാവ് നശിച്ചാൽ  എന്ത് പ്രയോജനം" ?

ഉണർന്ന്   മുട്ടേൽനിന്ന്  ടോം ടാറന്റ്   ദൈവത്തോട് പ്രാർഥിച്ചു. ഈ കുറ്റവാളിയുടെ മാറ്റം ജയിലിൽനിന്നും അമേരിക്കൻ പ്രസിഡണ്ട്‌ ഹൂവറിന്റെ കാതുകളിൽവരെ എത്തിയിട്ടും ആരും വിശ്വസിക്കുവാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ദൈവം നേരിട്ട് സംസാരിച്ചിട്ടും  അയാൾക്ക്‌ പ്രവാചകസ്ഥാനം നല്കിയില്ല.  അതുപോലെ രണ്ടായിരം കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു  കുറ്റവാളി കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ അപ്പോസ്തോലികപദവിവരെ തട്ടിയെടുത്തു. ഉൾബൊധമനസിലുള്ള ഈ മാറ്റം യഹോവയുടെ മനസായി അനുയായികൾ മാറ്റിയെടുത്തെന്നുള്ളതാണ്  സത്യം.

പോൾ പറഞ്ഞെതെല്ലാം ദൈവത്തിന്റെമനസ്സല്ല ; മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽനിന്ന് വന്നതെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ധ്യാനഗുരുക്കളും ഇവാഞ്ചലിസ്റ്റുകളും അക്രോശിച്ച് കല്ലിൻകൂട്ടങ്ങളായി വരും.  ദൈവത്തിന്  കണ്ണും മൂക്കും മനസുമുണ്ടെന്നും വിശ്വസിക്കണം. വെറും മനുഷ്യനായ പോൾ എങ്ങനെ ശാസ്ത്രത്തിനുപോലും ചിന്തിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കും. മറ്റുള്ള മഹാന്മാരായ മനുഷ്യരുടെ തത്ത്വങ്ങളെക്കാൾ  പോളിലെ മനുഷ്യന്റെ
തത്ത്വങ്ങൾക്ക് എന്ത് മെച്ചം?  എങ്ങനെ ഭൂത വർത്തമാന ഭാവി ജനങ്ങൾ പോളിന്റെ ഈ  പുസ്തകം   ദൈവവചനമായി  വായിക്കുന്നു.?  പുസ്തകങ്ങളിൽ ദൈവം ഒപ്പിട്ടുട്ടുണ്ടോ?

പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ട്രെന്റ് കൌണ്‍സിൽ പോളിന്റെ കത്തുകൾ ദൈവവചനമായി  അംഗികരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങനെ ദൈവവചനങ്ങളെന്നു  തീരുമാനിക്കാൻ ഈ കൌണ്‍സിലിൽ പങ്കുചേർന്ന ജനങ്ങൾ ദൈവത്തോടൊപ്പം താമിസിച്ചവരായിരുന്നോ?  പോളിന്റെ ഈ ഹിസ്റ്റീരിയാ  മറ്റുള്ള സുവിശേഷങ്ങളെക്കാൾ മെച്ചമായി പുരോഹിതവർഗം കരുതുന്നു. കുർബാനയിലെ വീഞ്ഞിനും അപ്പത്തിനുമൊപ്പം പോളിന്റെ വചനങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം കൽപ്പിക്കുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും അമേരിക്കയിലെ റെവ . മാർട്ടിൻ ലൂതർ കിംഗിന് പൗരാവകാശ വിപ്ലവത്തിൽ ഉത്തേജനം ലഭിച്ചതും പോളിന്റെ സുവിശേഷത്തിൽനിന്നായിരുന്നു. അന്നത്തെ ചെറു സമൂഹത്തിലെ പിളർപ്പുകളിലും വർഗവർണ്ണ ചിന്താഗതികളിലും പോൾ എതിർപ്പുകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. മാർട്ടിൻ ലൂതർ കിംഗ് ജൂനിയറിന്റെ ഒരു കത്തിൽ ചോദിച്ചിരിക്കുന്നു, " വെളുത്തവർക്കും കറുത്തവരായവർക്കും പ്രത്യേകമായ പള്ളികൾ ദൈവമക്കളായ നമുക്കുണ്ട്. നീഗ്രോക്കും പ്രത്യേക  പള്ളികളുണ്ട്.   ക്രുസ്തിവിന്റെ ഒന്നായ ശരീരത്തിൽ വർണ്ണവ്യവസ്ഥയിൽ അനേകപള്ളികൾക്ക്  ഉത്തരം ലഭിക്കുന്നതെങ്ങനെ ? അത്തരം വിശ്വാസങ്ങൾ ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങൾക്കെതിരല്ലേ?  റോമ, ഗലാത്തിയാ കൊളോസ്സിയാക്കാർക്കെഴുതിയ പോളിന്റെ ലേഖനങ്ങൾ വായിക്കുവാൻ  അമേരിക്കയുടെ മാർട്ടിൻ ലൂതർ കിംഗ്  തന്റെ അനുയായികളെ  കൂടെകൂടെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുമായിരുന്നു

Wednesday, May 1, 2013

WHAT IS PRAYER

                                                                            "പ്രാര്ത്ഥന" എന്നൊരു  വിഷയം ചിന്തനീയമാണെന്നും ,അല്മായശബ്ദം അതു മനനംചെയത്  "എന്താണ് പ്രാർഥന ?,എന്തിനായി പ്രാർഥിക്കണം?,എപ്പോൾ പ്രാർഥിക്കണം?, എവിടെ പ്രാർഥിക്കണം? എന്തൊക്കെ പ്രാർഥിക്കണം?ആരോടു പ്രാർഥിക്കണം? ഈവക മനുഷ്യരാശിയുടെ   ഉത്തരംമ്മുട്ടുന്ന നൂറായിരം സംശയങ്ങൽക്കുള്ള  ഉത്തരം  ശരിയായി പറയാൻ അറിവാർന്ന കൈവിരലുകൾ  നമുക്കുണ്ട് എന്ന പൂർണബോധാത്തിലാണീ കുറിമാനം സമർപ്പിച്ചത്‌ .....ഫലമോ വെറും  6 കൈകൾ ചെറുവിരൽകൊണ്ടൊന്നു   തൊട്ടു//തൊട്ടില്ല എന്നപരുവത്തിലാകി goodnight  പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു ! ...സങ്കടമുണ്ടെന്റെ കൂട്ടരേ.............................................................................                                                                              വീണ്ടും  വായിക്കൂ മനസു തുറക്കൂ.....കാലത്തിനനിവാര്യമാണിതു ! ക്രിസ്തു ഈ പാതിരിപ്പടയുടെ   മുന്നിൽ വീണ്ടും തോൽക്കാതിരിക്കാൻ പേനയിൽ മഷി നിറയ്ക്കൂ....പ്രാർഥിക്കാൻ പള്ളിയിൽ പോകരുതെന്ന് വളരെ വ്യക്തമായി വി.മത്തായി ആറിന്റെ അഞ്ചുമുതൽ അവൻ പറഞ്ഞു..ഇതുവരെ ഒരവനും കെട്ടമട്ടില്ല ! നാടാകെ പള്ളീ ! മാപ്പിളയുടെ കാശാകെ പള്ളിക്കും പാതിരിക്കും ! ക്രിസ്തു നാണിക്കുന്നു.!  ................................................................... 
  അല്മയശബ്ദത്തിന്റെ ഒരുമയുള്ള   ചിന്തയ്ക്കായി , എല്ലാവരുടെയും അനുഗ്രഹത്തിനായി ,  "പ്രാര്ത്ഥന"  ഇന്ന്  വീണ്ടും ഒരു ചർച്ചാതന്തുവാക്കാൻ ഞാൻ ആശിക്കുന്നു...."പ്രാര്ത്ഥന" എന്തെന്നറിയാത്ത പാതിരിപ്പടയുടെ പിൻപറ്റി "ആത്മീക അന്ധതയുടെ" പടുകുഴിയിൽ വീണ തലമുറകളുടെ  "ശ്രാദ്ധ "മെന്നോണം നാമോരോരുത്തരും ഇത് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന പൂർണബോധത്തോടെ  പേന എടുക്കണം , എന്നു വീണ്ടും ഞാൻ  ആശിക്കുന്നു...   what  is  prayer ? ഇന്ന് നാം ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തിൽ 1000 type പ്രാർഥനകളും , പ്രാർഥനായഞ്ജങ്ങളും അരങ്ങേറുന്ന ഈ കലികാലത്തിൽ "പ്രാര്ത്ഥന"എന്തെന്നറിയാതെ ജനകോടികൾ പ്രാർഥ്നക്കായി സമയവും , ഊർജ്ജ്യവും വ്രഥാവിലാക്കുന്ന ഇന്നുകളിൽ നിങ്ങൾ പേന എടുത്തെ മതിയാവൂ ..മനുഷ്യസ്നേഹികളായ എന്റെ കൂട്ടുകാർ ഉള്ളു തുറന്നു മനനങ്ങൾ വെളിവാക്കും എന്ന ആശയോടെ ,,നിങ്ങളുടെ പ്രിയൻ ,  സാമുവേൽ കൂടൽ..വീണ്ടും അപേക്ഷിക്കുന്നു.........................   "ലോകാ സമസ്താ സുഖിനോ ഭവന്തൂ " എന്ന് മാത്രം മനസിന്റെ മായാത്ത മന്ത്രണമാക്കിയ ഭാരതത്തിലെ  മുനികോടികൾ മണ്ടന്മാരോ?..... " എന്റെ പ്രാർഥന അവന്റെ ദോഷത്തിനാകുന്നു " എന്ന് കരഞ്ഞ യഹവായുടെ അളിയൻ ചെറുക്കൻ ദാവീദിന്റെ  കുടിലചിന്തകളൊ പ്രാർഥന ? ...."കഴിയുമെങ്കിൽ  ഈ പാനപാത്രം നീക്കേണമേ" എന്ന് കേണ മശിഹായുടെ വ്രിഥാവിലായ അന്ത്യയാചനയോ? ......അതോ , യഹോവാസാക്ഷികളുടെ അയൽക്കാരന്റെ ഉറക്കം  കെടുത്തുന്ന മുറവിളികളോ ഏതാണ് പ്രാർഥന? ?അതുമല്ലങ്കിൽ . ദൈവമെന്തെന്ന് അറിയാത്ത ,. മശിഹായുടെ മൊഴികൾ മനസ്സിൽ ഏറ്റാത്ത  ഈ പാതിരിപ്പടയുടെ (മാലാഖമാർ നാണിക്കുന്ന) വെറും ജല്പനങ്ങളൊ  പ്രാർഥന? . ................................................ ഞാൻ ആവശ്യപ്പെടാതെതന്നെ എന്നെ മെനഞ്ഞ  ആ കൈകളെന്റെ മനസിനെ സദാ തലോടുമ്പോൾ ആ  പൊന്നുകരങ്ങൾ തട്ടിമാറ്റിയിട്ടു: "ദൈവമേ, എനിക്ക് നാലുകാര്യം അങ്ങയോടു പറയാനുണ്ട് "എന്ന് പറയാനും അവന്റെ വേലയെ തടസപ്പെടുത്താനും  ഞാൻ ഇല്ലേയില്ല ( let  him  do  his  job  without  any  request &order ) പോപ്പിനെ കുർബാന ചൊല്ലാൻ കപ്പിയാരു പഠിപ്പിക്കുന്നതു പോലെയാണ് നമ്മുടെ ഓരോ പ്രാർഥനകളും എന്നാണെന്റെ മതം.........................."എന്നെക്കുറിച്ചെന്നെക്കാളും അറിയുമാ നിന്നോടു ഞാനെന്തു ചൊല്ലാൻ ?നാഥാ , നിന്നോടു ഞാനെന്തു കേൾക്കാൻ ?" [പതിവായെൻ നിനവുകൾ എന്നാ ഗാനം (സാമസംഗീതം)youtube.ഇൽകാണാം ] എന്ന് ഞാൻ പാടിയപ്പോൾ എന്റെ കർത്താവിനെന്തൊരു സുഖം ! "ഒരുത്തനെങ്കിലും കൂടെക്കൂടെ  വിളിച്ചെന്നെ ശല്ല്യം ചെയ്യുന്നില്ലല്ലോ"എന്ന് മനസിലോർത്തുകാണും !  പ്രാർത്ഥിച്ചു പ്രാർഥിച്ചു, ചുമ്മാ ദൈവത്തെ മെനക്കെടുത്താതെ ആ സമയം കൊണ്ടവന്റെ ഒരു വേലയെങ്കിലും  ചെയ്തവന്റെ goodbook  ഇൽ കയറാൻ നോക്കെന്റെ മാപ്പിളെ ............................................... "ഊരിയാടി   പക്ഷിക്കെന്തോരഹംകാര   ജൽപ്പനങ്ങൾ ,"ഭൂമിയെ കുലുക്കുന്നു ഞാൻ"സ്വയം ചിലച്ചു,...,അതുപോലെ സർവേശനെ   വരുതുയിലാക്കാൻ സദാ ജൽപ്പനങ്ങൾ പാതിരിയും പാസ്സ്റ്റരും   വ്രിഥാ."!.."ഇന്നലത്തെ മഴയ്ക്കയ്യെ   മുളച്ച തകരസമം , ഇത്തിരിപ്പോയ് കാണാതാകും പുല്ലിനുതുല്യം...!,എന്നാകിലും ഈശനെന്റെ വരുതിയിലെന്നു നാണം തെല്ലുമില്ലാതുരുവിടും നാവുകൾ നിങ്ങൾ.."! (പ്രാർഥനായജ്ഞം...കവിത) ,{അപ്രിയ യാഗങ്ങൾ} ,സ്നേഹിതരെ, പ്രാർഥനാഗോപുരങ്ങൾ ! ഒന്ന് ഫോണ്‍ ചെയ്താൽ മതി (ചിക്കിലി അത്യാവശ്യം) ഏതു പ്രശ്നവും ഉടയവനോടു ഡയറക്റ്റ് ലിങ്ക് ഉള്ള ഈകൂട്ടർ പ്രാർഥിച്ചു ലവലാക്കിത്തരും , ഏതു കള്ളനീചബടുവായെയും കത്തനാരു കൽപ്പിച്ചാൽ ദൈവം വെറും ഒടർലിയായി അനുസരിച്ചു സ്വർഗത്തിൽ മുൻസീറ്റിൽ ഇടംകൊടുക്കും ! സ്വർഗത്തിൽ   "ഇടം "വാങ്ങിത്തരുന്ന മഹാനായതുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ഇവറ്റകളെ "ഇടയൻ,ഇടയൻ"എന്ന് വിളിക്കുന്നതും.!.  ഏതാണ് പരമമായ ശരി? ശരി പോലെ തോന്നിക്കുന്ന തെറ്റുകൾ നിരവധി  !  ഉൾവെളിച്ചമില്ലയെങ്കിൽ ഇരുട്ടിൽ തപ്പുകയെ ഉള്ളു പാവം ജന്മങ്ങൾ  ! ഉത്തരം പറയാൻ "ദൈവമെന്ന "അറിവുള്ളിലുള്ളവരെല്ലാം   കടമപ്പെട്ടവരാണെന്ന സത്യം മറക്കുന്നത് ജന്മപുണ്ണ്യ നിഷേധമാണ്താനും........    ....